Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз кардиналы, философы және теологы
French cardinal, philosopher and theologian
Томасо Мария Зиглиара, ОП (29 қазан 1833 – 11 мамыр 1893) – католик шіркеуінің корсикалық дін қызметкері, доминикандықтардың мүшесі, теолог, философ және кардинал.
Tommaso Maria Zigliara, OP (29 October 1833 – 11 May 1893) was a Corsican priest of the Catholic Church, a member of the Dominicans, a theologian, philosopher and a cardinal.
Ерте өмір
Зиглиара 1833 жылғы 29 қазанда Корсиканың Бонифацио теңіз портында дүниеге келді. Ол "Франческо" деп крещениеден өтті. Оның алғашқы классикалық білімі туған қаласында иезуит ұстазы, отец Алойсий Пираспен бірге жүргізілді. Он сегіз жасында ол Римдегі Прегерлер орденіне қабылданды, 1852 жылы діни антына кірді және Санкт-Томас колледжінде, болашақ Сан-Томас Аквинскийдің Пап университетінде философияны оқыды. Зиглиара басынан бастап ерекше дарынды студент болды. Ол теологияны Перуджада тәмамдады, онда 1856 жылғы 17 мамырда Перуджа архиепископы және болашақ Папа XIII Лео қолдарынан дін қызметкері болып тағайындалды.
Zigliara was born on 29 October 1833 at Bonifacio a seaport of Corsica. He was baptized "Francesco". His early classical studies were made in his native town under the Jesuit teacher, Father Aloysius Piras. At the age of eighteen he was received into the Order of Preachers at Rome, and made his religious profession in 1852 and studied philosophy at the College of Saint Thomas, the future Pontifical University of Saint Thomas Aquinas, Angelicum. From the beginning Zigliara was a student of uncommon brilliancy. He completed his theology studies at Perugia where, on 17 May 1856, he was ordained by Gioacchino Pecci, Archbishop of Perugia and the future Pope Leo XIII.
Мансап
Тағзымдалудан кейін көп ұзамай жас діни қызметкер философиядан сабақ беруге тағайындалды, біріншіде Римде, содан кейін Корсикадағы Корбарада, кейіннен Витербодағы діни семинарияда, ал көрші Градидегі монастырдың жаңадан келгендер шебері болды. Витербодағы жұмысы аяқталған соң, ол Римге шақырылып, қайтадан жаңадан келгендерге басшылық етуге тағайындалды. Зиглиара 1870 жылдан 1879 жылға дейін Ангеликумдағы (Collegium Divi Thomae) Сент-Томас-Аквинас Понтификалық университетінде сабақ берді, қасиетті теологияда шеберлікке ие болды және 1873 жылдан кейін колледждің регенті қызметін атқарды. Осы соңғы міндетті атқарғанға дейін ол қасиетті теология шебері дәрежесіне көтерілді. 1873 жылы Италия үкіметі оның қауымын Минерва монастырын тастауға мәжбүрлегенде, Зиглиара басқа профессорлар мен студенттермен бірге Римдегі Француз колледжін басқаратын Киелі Рух әкелеріне паналады. Мұнда лекциялар Минерваның жанындағы үй қауіпсіздікке қол жеткізгенге дейін жалғасты. Зиглиараның даңқы Римде және басқа жерлерде кеңінен тарады. Француз, итальян, неміс, ағылшын және американдық епископтар өздерінің ең жақсы студенттері мен жас профессорларын оның оқуына жіберуге құштар болды. Зиглиара томизмді жаңғыртуды қолдаған және модернистік дағдарысқа жауап берген папалық энцикликалардың (Aeterni Patris және Rerum novarum) құрастырылуына қатысты. Папа Лев XIII, Зиглиаридің ұзақ жылдардан бергі досы, оны алғашқы кардиналдар тобына қосты және 1879 жылдың 12 мамырында оны кардинал-диакон етіп тағайындады. 1 маусымда ол Санта-Прасседе шіркеуінің титулярлық шіркеуіне бекітілген кардинал-қасиетті діни қызметкер ретінде расталды. 1893 жылдың 16 қаңтарында өткен консисторияда Зиглиари кардиналдардың ең жоғары орденіне – кардинал-епископқа қосылуға құқық алды, Фраскати епископы, жеті субрбикарий шіркеуінің бірі болуды таңдады. Денсаулығының нашарлығына байланысты ол Римде 1893 жылдың 11 мамырында қайтыс болғанға дейін епископқа назарынан өте алмады.
Soon after ordination the young priest was appointed to teach philosophy, first in Rome, then at Corbara in his native Corsica, and later in the diocesan seminary at Viterbo while master of novices in the neighbouring convent at Gradi. When his work at Viterbo was finished, he was called to Rome, again made master of novices. Zigliara taught at the Collegium Divi Thomae, the future Pontifical University of Saint Thomas Aquinas, Angelicum, from 1870 to 1879, becoming a master in sacred theology and serving as regent of the college after 1873. Before assuming this latter duty, he was raised to the dignity of master in sacred theology. When his community was forced by the Italian Government in 1873 to give up the convent of the Minerva, Zigliara with other professors and students took refuge with the Fathers of the Holy Ghost, who had charge of the French College in Rome. Here the lectures were continued until a house near the Minerva was secured. Zigliara's fame was now widespread in Rome and elsewhere. French, Italian, German, English, and American bishops were eager to put some of their most promising students and young professors under his tuition. Zigliara had a role in composing papal encyclicals that supported the revival of Thomism and responded to the modernist crisis: Aeterni Patris and Rerum novarum. Pope Leo XIII, long a friend of Zigliari, included him among the first group of prelates he made cardinals, creating him a cardinal deacon on 12 May 1879. He confirmed him as a cardinal priest assigned the titular church of Santa Prassede on 1 June 1891. In a consistory held on 16 January 1893, Zigliari exercised his option to join the highest order of cardinals, cardinal bishop, choosing to become Bishop of Frascati, one of the seven suburbicarian sees. His health prevented him from being consecrated a bishop before his death in Rome on 11 May 1893.