Никколо Зингарелли: итальяндық опера композиторының өмірі мен шығармашылығы
Niccolò Antonio Zingarelli
Никколо Зингарелли (1752-1837) – италияндық опера композиторы. Неапольде туып өсті, Парижде Antigone операсын жазды. Миландық және Лорето шіркеулерінде қызмет етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық композитор (1752–1837)
Italian composer (1752–1837)
Николо Антонио Зингарелли (; 4 сәуір 1752 – 5 мамыр 1837) – итальяндық композитор, көбінесе опера жазған.
Niccolò Antonio Zingarelli (; 4 April 1752 – 5 May 1837) was an Italian composer, chiefly of opera.
Ерте мансап
Зингарелли Неаполь қаласында дүниеге келді, онда ол 7 жасынан бастап Фенароли мен Сперанзаның жетекшілігімен Санта-Мария ди Лорето консерваториясында оқыды. 1789-1790 жылдары Зингарелли «Антигонаны» жазу үшін Парижге сапар шекті. Ол революция кезінде Францияны асығыс тастап, соңынан Италияға қайтып келді. 1793 жылы Милан соборында маэстро ди капелла болып тағайындалды және 1794 жылға дейін сол қызметте болды, одан кейін Лоретодағы Санта-Каса базиликасында маэстро ди капелланың беделді лауазымын иеленді.
Zingarelli was born in Naples, where he studied (from the age of 7) at the Santa Maria di Loreto conservatory under Fenaroli and Speranza. In 1789–1790 Zingarelli went to Paris to compose Antigone. He left France hurriedly at the time of the revolution and eventually returned to Italy. He was appointed maestro di cappella at Milan Cathedral in 1793, and remained there until 1794, when he took up the prestigious post of maestro di cappella at the Basilica della Santa Casa, Loreto.
Рим
1804 жылы Зингарелли Римдегі Сикстин капелласының хор жетекшісі болып тағайындалды. Жеті жыл өткен соң, ол итальяндық патриот ретінде Наполеонның жаңа туған ұлы, «Рим королі» деп аталған баласы үшін Әйгілі гимн (Te Deum) дирижерлік етуден бас тартты. Осы бас тартуының нәтижесінде ол тұтқындалып, Париже апарылды. Дегенмен, император Зингареллидің музыкасын өте жоғары бағалап, композиторға тез арада бостандық берді. Одан әрі, Зингареллиге мемлекеттік стипендия тағайындалды.
In 1804, Zingarelli was appointed choir master of the Sistine Chapel in Rome. Seven years later he publicly refused, as an Italian patriot, to conduct a Te Deum for Napoleon's new born son, known as King of Rome, in St. Peter's Basilica. As a result of this refusal he was captured and taken to Paris. Nevertheless, the Emperor was a great admirer of Zingarelli's music and soon gave the composer his liberty. In addition, Zingarelli was awarded a state pension.
Неаполь қаласы
1813 жылы Зингарелли Неапольге көшіп, консерватория директоры болды. 1816 жылы ол Джованни Паизиеллоны Неаполь соборының хор жетекшісі лауазымынан алмастырды және 1837 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте болды. Ол 1837 жылы Торре-дель-Грекода дүние салды. Доницетти оның қосылу рәсімі үшін аза тұратын симфония (sinfonia funebre) жазды.
In 1813, Zingarelli moved to Naples, where he became director of the conservatory. Then in 1816 he replaced Giovanni Paisiello as choir master of Naples Cathedral, a position he held until his death in 1837. He died at Torre del Greco in 1837. Donizetti wrote a sinfonia funebre for his funeral.
Діни музыка
Зингарелли терең діншіл католик болғандықтан, көп уақытын миссаларға, ораторияларға, кантаталарға және мотеттерге арнады. Лорето үшін ол 541 туынды, оның ішінде 28 мисса жазды. 1829 жылы 80 жасында ол Бирмингем музыкалық фестивалі үшін Ишая кітабының 12-тарауына негізделген Sacra Cantata шығармасын жазды. Бұл оның 19 жастағы шәкірті және өкілі Майкл Костаның естен кетпес және сәтсіз дебюті болды. Коста осы туындыны репетициялап, дирижерлік етуі тиіс еді, бірақ Дж. Б. Крамер мен Томас Грейторекс оны ығыстырып, оның орнына басқа концертте тенор солисі ретінде жұмысқа алды. Өкінішке орай, туынды да, Костаның орындауы да қатал сынға ұшырады: "[Бұл кантата] естіген ең жай, дәмсіз нәрселердің бірі: бастапқы нотадан соңғы нотаға дейін жалпы қоқыс жиынтығы. Ол жарты сағат бойы B-flat тонында ойнап, кейін F тонына бірнеше такта кіріп, қайта B-flat тонына оралады, сонда аяқталады". "[Коста] әнші ретінде орташа деңгейден де төмен, және ол өзінің дауыстық жетіспеушіліктерін жеке өнерпаздығымен толықтыра алмайды, ол өте ұятты. Театр сахнасында "Nel furor delle tempeste" [Беллинидің "Пират" операсынан] әнін өзіне қосып орындағанда, ол аз ғана құтылды. Дауылдар жұқпалы болып шықты, галереяларда көріне бастады, және ол сахнада бірнеше минут тұрса, өз Везувийінің шуына қарағанда зор дауылға куә болар еді". Өліміне бір ай қалғанда ол "Мысырға қашу" атты оратория жазды, ал өзінің қорымына арнап жазған реквием миссасы оның ең құлшынысты шіркеу стилін көрсетеді делінеді.
Being a deeply religious Catholic, Zingarelli devoted most of his attention to masses, oratorios, cantatas, and motets. For Loreto he composed 541 works, including 28 masses. In 1829, aged 80, he wrote a Cantata Sacra, based on Isaiah chapter 12 for the Birmingham Music Festival. This was the occasion for the memorably inauspicious début of his protégé and representative Michael Costa, aged 19. The intention was that Costa should rehearse and conduct the work, but J. B Cramer and Thomas Greatorex elbowed him out and was instead engaged as a tenor soloist in another concert. Unfortunately both the work and Costa's singing met with ferocious criticism: "[This cantata] is one of the most tame, insipid things we were ever doomed to hear: a heap of common place trash from the first to the last note. After twaddling in B flat for half an hour, he ventures for a few bars into F, then returns to B, and there is an end." "As a singer [Costa] is far below mediocrity, and he does not compensate for his vocal deficiencies by his personal address, which is abundantly awkward. In the theatre while singing the air "Nel furor delle tempeste" [from Bellini's Il pirata] and accompanying himself, he had a narrow escape. The tempests proved contagious, and were beginning to manifest themselves in the galleries, and had he remained but a few moments longer on the stage, he would have witnessed a storm compared to which the roarings of his own Vesuvius would have seemed but a murmur." Less than a month before his death he produced an oratorio, The Flight into Egypt, and his requiem mass, composed for his own funeral, is said to embody his most devotional church style.
Білім беру жұмыстары
Зингарелли екі маңызды «партмендер» кітабын жазды, олар Феделе Фенаролиден кейінгі ең ірі «партмендер» жиынтығы болып табылады.
Zingarelli wrote two influential books of partimenti, which are the biggest corpus of partimenti after those of Fedele Fenaroli.