Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ақын (1893–1973)
British poet (1893–1973)
Мей Веддерберн Каннан (14 қазан 1893 – 11 желтоқсан 1973) – Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысқан британдық ақын.
May Wedderburn Cannan (14 October 1893 – 11 December 1973) was a British poet who was active in World War I.
Ерте өмір
Мей Оксфордтың Тринити колледжінің деканы Чарльз Каннанның үш қызының екіншісі болды (ол 1895 жылдан 1919 жылы қайтыс болғанға дейін Оксфорд университетінің баспасын басқарды). 1911 жылы 18 жасында ол Ерікті көмек жасағына қосылып, медбикелікке оқыды және ақырында квартермейстер шеніне жетті. Шарон Оудит әйелдердің соғыстағы рөлі туралы жазғанда: «Медбикелер үшін бұл, монахтың кресі сияқты, олардың тең құрбандықтарының белгісі болды» деп атап өтті. Мей Веддерберн Каннанның өлеңінде Қызыл Крест белгісі, оның жары шайқаста қаза болғанын көрсететін қиылысқан қылыштармен теңестірілген:
May was the second of three daughters of Charles Cannan, Dean of Trinity College, Oxford (she was in charge at the Oxford University Press from 1895 until her death in 1919). In 1911, at the age of 18, she joined the Voluntary Aid Detachment, training as a nurse and eventually reaching the rank of Quartermaster. Sharon Ouditt, writing of women's role in the war, noted that: "For the nurses it was, like the nun's cross, the badge of their equal sacrifice." In a poem by May Wedderburn Cannan the Red Cross sign is seen to be equivalent to the crossed swords indicating her lover's death in battle:
«Сен атаққа ұмтылдың, тек Армия тізіміндегі қиылысқан қылыштарды қаладың, Менің жаным, өзіңнің есіміңмен». Соғыс жылдарында ол 1915 жылдың көктемінде Руанға барып, ондағы теміржол станциясының асханасын басқаруға көмектесті, төрт аптадан кейін әкесіне Оксфорд университетінің баспасында көмектесу үшін қайтып келді, бірақ ақырында Париждегі Соғыс министрлігінің тыңшылық бөлімінде Францияға оралды (1918), онда ол күйеуі Бевил Куиллер Коучпен қайта табысты. Каннан соғыс кезінде және одан кейін үш том поэзия жариялады. Олар – «Соғыс уақытында» (1917), Бевил Куиллер Коучқа арналған «Сұлу күндер» (1919) және әкесіне арналған «Үміт үйі» (1923). 1934 жылы ол «Жалғыз буын» атты бір роман жазды. Филип Ларкин оның «Руан» өлеңін «ХХ ғасыр ағылшын поэзиясының Оксфорд кітабына» (1973) қосу үшін таңдап, «Бұл өлең Бірінші дүниежүзілік соғыстағы VADS-тің барлық жылуын және идеализмін сақтайды. Мен оны әдемі деп санаймын» деп түсіндірді.
And all you asked of fameWas crossed swords in the Army List,My Dear, against your name. During the war, she went to Rouen in the spring of 1915, helping to run the canteen at the railhead there for four weeks, then returning to help her father at the Oxford University Press, but finally returning to France in the espionage department at the War Office Department in Paris (1918), where she was finally reunited with her fiancé Bevil Quiller Couch. Cannan published three volumes of poetry during and after the war. These were In War Time (1917), The Splendid Days (1919) which was dedicated to Bevil Quiller Couch, and The House of Hope (1923), dedicated to her father. In 1934, she wrote one novel The Lonely Generation. Philip Larkin chose her poem "Rouen" to be included in the Oxford Book of Twentieth Century English Verse (1973), commenting that it "had all the warmth and idealism of the VADS in the First World War. I find it enchanting".
Кейінгі өмірі
Каннан 1920 жылдары жариялану үшін жазуын тоқтатса да, өмірінің соңғы жылдарында "Сұр көлеңкелер мен дауыстар" (1976) атты автобиографиялық туындысын аяқтады. Кітап оның Эдвард дәуіріндегі балалық шағына, соғыс жылдарына және соғыстан кейінгі жылдарға көз жүгізеді. Оның жарияланбаған тағы бірнеше өлеңдері, қолмен жазылған дәптерден, оның шөбересі Шарлотта Файфтың "Соғыстың жасы" (2000) кітабында жарық көрді, онда Бевил Куиллер Коучпен болған махаббаты автобиографиялық үзінділер мен Бевилдің Каннанға жазған хаттары арқылы айтылады.
Although Cannan ceased writing for publication in the 1920s, in her final years she completed an autobiographical work entitled Grey Ghosts and Voices (1976). The book looks back to her Edwardian childhood, the war years and those years immediately afterwards. Further unpublished poems, from a handwritten notebook, were published in The Tears of War (2000) by her great niece Charlotte Fyfe, which also tells the story of her love affair with Bevil Quiller Couch through autobiographical extracts and the letters from Bevil to Cannan.
Отбасы
Ол романшы Джоанна Каннанның әпкесі еді. Ол академик Чарльз Каннанның қызы және британдық романист және драматург Гилберт Каннанның туысы болды. Ол сондай-ақ Пулейн-Томпсон әпкелерінің тәтесі және британдық драматург Денис Каннанның әпкесі, сонымен қатар Шарлотта Попескудың (Кристина Пулейн-Томпсонның қызы) шөлі болды. Ол Сер Артур Квиллер Коучтың ұлы Бевил Квиллер Коучпен құда болған. Бевил Бірінші дүниежүзілік соғыста артиллерист болып қызмет етті, жарақатсыз аман қалды, бірақ 1919 жылы испан тұмауы пандемиясында қайтыс болды. Кейін ол Персиваль Джеймс Слейтерге үйленді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста аэростатшы болды және Екінші дүниежүзілік соғыста бригадир дәрежесіне жетті.
She was the sister of the novelist Joanna Cannan. She was the daughter of the academic Charles Cannan and cousin to the British novelist and playwright Gilbert Cannan. She is also aunt to the Pullein Thompson sisters and the British dramatist and playwright Denis Cannan, and a great aunt of Charlotte Popescu (Christine Pullein Thompson's daughter). She was engaged to Bevil Quiller Couch, son of Sir Arthur Quiller Couch. Bevil served as gunner in World War I, and survived without injury only to die in the Spanish flu pandemic in 1919. She subsequently married Percival James Slater, a balloonist in World War I, and promoted to Brigadier in World War II.
Радио бағдарлама
2002 жылы BBC Radio 4 "Соғыс көз жастары" туындысының сахналық қойылымын Соғыс тоқтатылу күні түстен кейінгі ойналыс ретінде көрсетті.
In 2002, BBC Radio 4 presented a dramatised version of The Tears of War as the afternoon play for Armistice Day.