1980 жылғы Депозиттік Мекемелерді Регулилеу және Ақша-Кредит Саясатын Бақылау Заңы

Кіріспе

1980 жылғы депозиттік мекемелерді реттеу және ақшалай бақылау туралы заң (көбінесе DIDMCA немесе MCA деп қысқартылады) – 1980 жылы қабылданған және 31 наурызда президент Джимми Картер қол қойған АҚШ-тың федералдық қаржылық заңы. Ол Федералды резервке мүше емес банктерге күшті бақылау құқығын берді. Ол барлық банктерді ФРС ережелерін сақтауға міндеттеді. Ұлттық банктердің бірігуіне қатысты ережелерді жеңілдетті. Glass–Steagall Act бойынша Федералды резерв басқармасының Regulation Q ережесін қолдану арқылы талап бойынша депозиттік шоттардан басқа депозиттік шоттар үшін максималды пайыздық ставканы белгілеу құқығын жойды (алты жылдық кезеңде тоқтатылды). АҚШ банктері мен несиелік одақтардың депозиттік сақтандыру сомасын 40 000 доллардан 100 000 долларға дейін көтерді. Несиелік одақтар мен жинақ-несие кассаларына төлемдік тікелей қолжетімді депозиттер ұсынуға рұқсат берді. Институттарға өздері қалаған мөлшерде несиелік пайыздық ставканы белгілеуге мүмкіндік берді. Бұл заң, ішінара, 1970-ші жылдардағы экономикалық құбылмалылыққа және қаржылық жаңаруларға жауап ретінде қабылданды, бұл жоғары реттелген жинақ-несие саласына күшті қысым жасады және осы қаржы секторының құлдырауына және одан кейінгі құтқару шараларына әкелген күтпеген салдарларға ұшырады. S&L-дерге салымшыларға жоғары пайыздық ставка төлеуге рұқсат берілгенімен, институттар төмен қайтару ставкалары бар несиелердің үлкен портфелін сақтап қалды; 1981 жылға қарай жинақ-несие кассаларының 85 пайызы зиян көріп, конгресс 1982 жылғы Гарн–Сент-Жермен депозиттік мекемелер туралы заңмен жауап берді. Бұл заң жобасының қабылдануы Демократиялық партияның экономикалық реттеуге қатыстығындағы маңызды өзгеріс ретінде қарастырылады, өйткені партия тарихи түрде Жаңа келісім дәуіріндегі қаржылық реттеуді қорғаған, бірақ енді қаржылық реттеуді жеңілдетуді жақтады. 2022 жылғы зерттеуге сәйкес, бұл өзгеріс 1970-ші жылдардағы конгресс реформаларының нәтижесінде болды, ол Демократиялық партия ішіндегі оқшау және оңтүстік популистік мүдделерді әлсіретті. Бұл оқшау және популистік мүдделер орталықтандырылмаған банк жүйесін жақтады. Партия одан әрі жинақтаушылар мен тұтынушыларға пайдалы деп есептелетін реттеуді жеңілдету реформаларын жүргізді. DIDMCA-ның бастапқы танымалдығына қарамастан, Род-Айленд және Миннесота сияқты штаттардағы заңнамалық шаралар оның ережелерін, әсіресе ұлттық банктерге пайыздық ставкаларды экспорттауға рұқсат беретін ережелерді сынады. Бұл штаттар осы федералдық ережеден бас тарту туралы заң жобаларын қарастыруда, мақсаты – пайыздық ставкаларды реттеуде жергілікті бақылауды күшейту. J Howard Beales III және Andrew Stivers зерттеуінде егжей-тегжейлі сипатталғандай, Колорадоның тәжірибесін қарастыру арқылы DIDMCA сияқты саясатты жоюға бағытталған заңнамалық шаралар сынға алынды. Олар Колорадоның федералды банктік теңдік заңын қабылдамау шешімінің несиеге қол жеткізуді шектеуіне, әсіресе төмен несиелік рейтингі немесе жеткіліксіз несие тарихы бар тұтынушылар үшін әкелгенін көрсетеді. Олардың талдауы мұндай заңнамалық бәсекеге шектеулер несиеге ең мұқтаж азаматтарға кері әсерін күшейтуі мүмкін екенін көрсетеді, бұл DIDMCA мақсаттарын жоюдың кең ауқымды салдарларын көрсетеді.

The Depository Institutions Deregulation and Monetary Control Act of 1980 (, ) (often abbreviated DIDMCA or MCA) is a United States federal financial statute passed in 1980 and signed by President Jimmy Carter on March 31. It gave the Federal Reserve greater control over non member banks. It forced all banks to abide by the Fed's rules. It relaxed the rules under which national banks could merge. It removed the power of the Federal Reserve Board of Governors under the Glass–Steagall Act to use Regulation Q to set maximum interest rates for any deposit accounts other than demand deposit accounts (with a six year phase out). It raised the deposit insurance of US banks and credit unions from $40,000 to $100,000. It allowed credit unions and savings and loans to offer checkable deposits. It allowed institutions to charge any loan interest rates they chose. The act was in part a response to economic volatility and financial innovations of the 1970s that increasingly pressed the highly regulated savings and loan industry and arguably had unintended consequences that helped lead to the collapse and subsequent bailout of that financial sector. While S&Ls were freed to pay depositors higher interest rates, the institutions continued to carry large portfolios of loans paying them much lower rates of return; by 1981, 85 percent of the thrifts were losing money and the congressional response was the Garn–St Germain Depository Institutions Act of 1982. The bill's passage is considered an important shift in the Democratic Party's positioning on economic regulation, as the party had historically defended New Deal era financial regulations, but had now come to favor financial deregulation. According to a 2022 study, this shift happened as a consequence of the congressional reforms of the 1970s, which undermined parochial and Southern populist interests within the Democratic Party. These parochial and populist interests favored a decentralized banking system. The party subsequently pursued deregulatory reforms that it perceived as beneficial to savers and consumers. Despite the initial popularity of the DIDMCA, legislative actions in states like Rhode Island and Minnesota have challenged its provisions, particularly those allowing national banks to export interest rates. These states are considering bills to opt out of this federal provision, aiming to exert more local control over interest rate regulations. The legislative actions seeking to repeal DIDMCA like policies has been criticized by examining Colorado's experience, as detailed in a study by J Howard Beales III and Andrew Stivers. They argue that Colorado's decision to opt out of federal banking law equality has led to reduced credit access, especially for consumers with lower credit scores or insufficient credit history. Their analysis suggests that such legislative limits on competition can exacerbate negative effects on citizens most in need of access to credit, highlighting the broader implications of undermining the DIDMCA's objectives.