Ирландия акты 1662 жылғы: Кромвельдің 1652 жылғы актісін қайта қарастырып, ирланд католиктері мен роялисттердің жерлерін қалпына келтіруге бағытталған заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1662 жылғы (ағылшын) қоныстану туралы заң
the (English) Settlement Act 1662
1662 жылғы қоныстану туралы заң (14 және 15 Chas. 2 сессия. 4 c. 2 (I)) Дублиндегі Ирландия Парламенті тарапынан қабылданды. Бұл 1652 жылғы Ирландияны қоныстандыру туралы Кромвельдік заңның ішінара қайтарылуы болды, ол Ирландия католиктері мен роялистерін Үш патшалық соғысында ағылшын Парламентіне қарсы күш көрсеткені үшін олардың жерлері мен мүліктерін толығымен тартып алып жазалады. Заң өзін былай сипаттайды: «Оның Әміршілігінің Ирландия Корольдігін орнату туралы шапағатты жарияланымын жақсырақ орындау және ондағы авантюристтердің, әскерлердің және басқа да оның поддандыларының әртүрлі мүдделерін қанағаттандыру үшін жасалған заң».
The Act of Settlement 1662 (14 & 15 Chas. 2 Sess. 4. c. 2 (I)) was passed by the Irish Parliament in Dublin. It was a partial reversal of the Cromwellian Act for the Settlement of Ireland 1652, which punished Irish Catholics and Royalists for fighting against the English Parliament in the Wars of the Three Kingdoms by the wholesale confiscation of their lands and property. The Act describes itself An act for the better execution of His Majesty's gracious declaration for the Settlement of his Kingdom of Ireland, and the satisfaction of the several interests of adventurers, soldiers, and other his subjects there.
Өмірбаян
Лондондағы "Румп" Парламенті Ирландияны Кромвель басып алғаннан кейін 1652 жылы "Жерді бөлу туралы акт" қабылдағанда, оның екі мақсаты болды. Біріншісі, 1641 жылғы Ирландия көтерілісінің көшбасшылары мен қолдаушыларын жазалау. Екіншісі, 1640 жылдардағы "Жорықтар туралы акті" бойынша Лондон қаласының соғысқа жұмсаған қарызын өтеу үшін Ирландиядағы жеткілікті жерді тәркілеу, сондай-ақ соғысқа қатысқан сарбаздарды марапаттау, олардың көпшілігі өз мүдделерін үшінші тараптарға сатқан болатын. 1652 жылға қарай бұл саясат Ирландиядағы католиктерге тиесілі жерлердің көбін тәркілеу арқылы іске асырылды, бұл іс ирланд католиктерін Парламентке қарсы көтеріліс пен соғыс салғаны үшін жазалауға да қызмет етті. 1652 жылғы актінің (VI, VII, VIII тармақтары) айтуынша, Ирландиядағы азамат соғысы кезінде Парламентке қарсы күрескен әркім жердің бір бөлігінен айырылады. Егер олар белгіленген мерзімде бағынып берсе, өмірлеріне кешірім беріледі, бірақ меншіктерінің үштен екісінен айырылады. Егер олар бағынып бермесе, барлық жерлерін, тіпті өмірлерін де жоғалтуы мүмкін еді. Егер олар "католик дінін" ұстанса және соғысқа қатыспаса, Парламент үшін соғыспаған жағдайда, жерлерінің үштен бір бөлігінен айырылатын еді. Іс жүзінде, Ирландиядағы протестант роялистері айыппұл төлеу арқылы тәркілеуден құтыла алатын, ал католиктер мұндай мүмкіндікке ие болмады. Кейбір парламентарийлер барлық ирландтарды Коннахтқа жер аудару туралы сөз қозғағанмен, шындығында олар тек жер иелері тобына қол жеткізді. 1652 жылғы актіде Шаннонның шығысындағы (Ульстер, Ленстер және Манстер) барлық тәркіленген жерлер тазартылып, тұрғындары батысқа (Коннахт және Клэр графтығына) көшіріліп, олардың орнына ағылшын пуритандары (кейін Диссиденттер деп аталған) қоныстандырылуы керек болды. Осы келісімнің нәтижесінде Ирландиядағы католиктерге тиесілі жерлер Ирландия Конфедерациялық соғыстарынан бұрынғы 60%-дан Кромвельдің басқару кезеңінде 8-9%-ға дейін төмендеді (көбінесе Коннахтта). Бұрын католик болған бірқатар жер иелері де мемлекеттік дінге өтіп, жерлерін сақтап қалды.
When the Rump Parliament in London passed the Act of Settlement 1652 after the Cromwellian conquest of Ireland, its purpose was two fold. First, it was to provide for summary execution of the leaders and supporters of the Irish Rebellion of 1641. Second, it was to confiscate sufficient land in Ireland as was necessary to repay the loans advanced by the City of London under the Adventurers' Acts of the 1640s to pay for the war, and to reward the soldiers who had engaged in the war, almost all of whom sold on their interests to third parties. By 1652 the policy was achieved by the confiscation of almost all Catholic owned land in Ireland, something that also served to punish Irish Catholics for their rebellion and war against Parliament. The Act of 1652 said (paragraphs VI, VII VIII) that anyone who fought against the parliament in Ireland during the civil wars would lose some lands. If they surrendered within the time allowed, they would be pardoned for their life, but lose up to two thirds of their estates. If they didn't surrender within the time allowed, they could stand to lose all their lands and even their lives. If they were "of the Popish religion" and had not taken any part in the wars, they would still lose a third of their lands unless they had actually fought for the parliament. In practice, Protestant Royalists in Ireland could avoid confiscation by paying fines, while Catholics could not. Although some Parliamentarians talked about deporting all of the Irish to Connacht, in fact, they only ever got around to the land owning class. The 1652 Act ordered that all confiscated lands east of the Shannon (Ulster, Leinster and Munster) be cleared and the inhabitants transplant themselves to the west (to Connacht and County Clare), to be replaced by English Puritans (who were later to be known as Dissenters). As a result of this Settlement, Irish Catholic landholding fell from 60% before the Irish Confederate Wars to 8–9% during the Cromwellian Commonwealth (mostly in Connacht). A number of formerly Catholic landowners also saved their land by converting to the state religion.
1662 жылғы Елдестіру актісі
Ирландияда монархияның қайта орнатылуы кезінде, роялистер жағына шыққандар (әсіресе Ормонде герцогы) патшадан әділетсіздіктерді жоюды сұрады. Осыған байланысты, Ирландия Парламенті (Дублинде) 1662 жылы жаңа Жерді бөлу туралы акт қабылдады, онда Кромвельдің қоныс аударушылары өздеріне бөлінген жерлерінің бір бөлігін «Ескі ағылшындарға» және «әділ католиктерге» беруге міндеттелді, олар Комиссарлар арқылы анықталады. Алайда, католиктерге Командалық кезеңде дауыс беруге немесе сайлауға қатысуға тыйым салынғандықтан, Ирландия Парламенті 1666 жылға дейін тек протестанттардан ғана тұрды. Нәтижесінде Парламент 1652 жылғы Жерді бөлу туралы актіге түзетулер енгізді, соның арқасында жер «әділ католиктерге» қайтарылуы мүмкін болды, яғни азамат соғысында роялистер болған және ағылшын протестанттарын жаппай қырғынға ұшыратпағандар, бірақ Кромвельдің қоныс аударушылары Ирландияның басқа жерлерінде тең көлемдегі жермен өтемалдалған жағдайда ғана. Жер жеткіліксіз болғандықтан, осы акті бойынша тек бай немесе ірі католик жер иелері ғана өздерінің иеліктерін қайтарып алды. Олардың ішінде виконт Диллон, Доно МакКарти, Кланкартидің 1-ші графы, Мюрроу О'Брайен, Инчикиннің 1-ші графы, Люк, Фингаллдың 2-ші графы Кристофер Планкеттің мұрагері және Ричард Батлердің, Маунтгарреттің 3-ші виконты Эдмунд болды. 1652–1659 жылдары тәркіленген жерді сатып алғандар үшінші тараптар болды, олар ақшаға сатып алудың заңды екенін және келісімшарттың құпиялылығымен қорғалғанын күтті, бұл қосымша қиындықтар тудырды. Бұл акт 1662 жылдың 30 мамырында қабылданды. Сондай-ақ 1662 жылы Ирландияда феодализмді ресми түрде жойған 1660 жылғы Жер иелігін жою туралы актінің ирланд нұсқасы қабылданды.
On the Irish Restoration of the Monarchy, those (notably the Duke of Ormonde) who had taken the Royalist side pleaded with the King for the injustices to be undone. Accordingly, the Parliament of Ireland (in Dublin) passed a new Act of Settlement 1662 which ordered that the Cromwellian settlers give up a portion of their allotted land to "Old English" and "innocent Catholics", as would be determined by Commissioners. However, the Irish Parliament was still Protestant only, until the session of 1666, as Catholics had been barred from voting or standing for election under the Commonwealth. As a result, the Parliament amended the Act of Settlement 1652 so that land could be returned to "innocent Catholics"that is ones who had been Royalists in the civil wars and had not carried out massacres of English Protestantsbut only on the condition that the Cromwellian settlers be compensated with an equal amount of land elsewhere in Ireland. Since there was simply not enough land available for this to work, only the richer or grander Catholic landowners recovered their estates under this act. These included the Viscount Dillon, Donough MacCarty, 1st Earl of Clancarty, Murrough O'Brien, 1st Earl of Inchiquin, Luke, the heir of Christopher Plunket, 2nd Earl of Fingall and Edmund, the heir of Richard Butler, 3rd Viscount Mountgarret. A further complication arose as the buyers of confiscated land in 1652–59 were third parties who expected that their purchases for cash were legal and were protected by privity of contract. This act was passed on 30 May 1662. Also in 1662 the Irish version of the Tenures Abolition Act 1660 was enacted, that formally ended Feudalism in Ireland.
Түсіндірме актісі 1665
Сэр Ричард Рейнсфорд басқарған талаптар соты, кімдердің жерлерін қайтарып алуға құқығы бар екенін анықтау үшін құрылды. Өкінішке орай, комиссарлар көптеген католиктердің «кінәсіз» екенін анықтады және жұмыс істейтін шешім табу үшін 1665 жылғы (17 және 18 Чарльз II тарауы, 2-тармақ (I)) түсіндірме заңы қажет болды. Түсіндірме заңында Кромвельдің қоныс аударушылары (кейбір ерекше жағдайларды қоспағанда) 1652 жылдан кейін алған жерлерінің үштен бірін кінәсіз католиктерге өтемақы ретінде беруге міндетті болды. Бұл өте күрделі процесс болды, себебі жаңа иелердің көпшілігі жерлерін Кромвельдің иеленушілерінен сатып алған, сондықтан көптеген келісімшарттарды жою қажет болды. Бұл сатып алушылардың көпшілігі қоныс аударушылар емес, 1641 жылға дейін Ирландияда тұрған адамдар еді. Осы шарамен, «ерекше құқыққа ие болған» ирландтық католиктердің азшылығы – көбінесе Ескі Англиялық роялистер – соғысқа дейінгі иеліктерінің барлығын немесе көп бөлігін қайтарып алды. Мұндай мысалдарға Ормонд пен оның туыстары, сондай-ақ Ричард Беллингс немесе Рэндал МакДоннелл, Антримнің 1-маркизі сияқты қолдаушылар жатады. Соғыс кезінде белсенді ирландтық конфедераттар болғандар – ағылшын роялистерімен одақ құрудан бас тартқандар немесе одақ үшін Шарль I-ден жақсы шарттар іздегендер – келісімнен аз немесе ештеңе алмады. Олардың көпшілігі мұны Стюарт монархиясының сатқындығы деп санады, олардың барлығы азаматтық соғыстарда бір кезде күрескен. Католик ақыны Даиби О Бруадер қалпына келтіру ирландтық католиктер үшін «тазалау орны» болды деп қорытындылады, ал бұрынғы конфедерат және католик епископы Николас Френч Карл II туралы «Адал адамдар мен нағыз достардың қатал сатқыны» деген памфлет жазды. 1600 жылы католиктер Ирландия жерлерінің 90 пайызына ие болды, 1641 жылы бұл көрсеткіш 41 пайызға төмендеді (негізінен Ольстер плантациясының өркендеуіне байланысты), бірақ 1685 жылы Джеймс II патшалық құрған кезде, Кромвельдік келісімнен кейін католиктерге тиесілі ирланд жерлерінің үлесі 22 пайызға дейін төмендеді; Лимериктің шектеуші келісімінен кейін (1691) бұл көрсеткіш 14 пайызға дейін төмендеді, ал 1800 жылы католиктерге қарсы шектеуші қылмыстық заңдардан кейін бұл көрсеткіш 5 пайызға дейін төмендеді. Алайда, 1800 жылы 95% -дың көп бөлігі католик болған және жерлерін сақтау үшін дінін өзгерткен, мысалы, Дунсани барондары. Ирландиядағы көптеген протестанттар Реставрация келісімдері 1641 жылы король Чарльздің егемендігіне қарсы көтерілген және мүліктері мен билігінен айырылған ирландтық католиктерге тым кешірімді болды деп ойлады. Олар жаңа мүліктерін нарықтық бағамен сатып алып, басқа да ұсынушылармен бәсекелесіп, келісімшарттың құпиялылығы әдеттегідей сақталатынына үміттенеді. Англия мен Шотландиядағыдай, 1660 жылғы Ирландияның Реставрациясы олардың мақұлдауымен қан төгілмей өтті. Профессор Ольмейердің (2012) зерттеуі 1660 жылдары дін мәселесі адамның мәртебесіне қарағанда маңызды емес екенін көрсетті. Бай және жоғары мәртебелі отбасыларға, дініне қарамастан, король Чарльз қолдау көрсетті. Кейбір протестанттық жер иелері жасырын католиктер болды. Сондай-ақ, корольдің інісі Йорк герцогы Джеймс, Ирландияда 130,000 акр жерді иеленіп, католик болып кетті. Жерді соңғы рет 1670 жылға дейін Чарльз патша бекітті.
A Court of Claims, headed by Sir Richard Raynsford, was set up to investigate who was eligible for recovery of their lands. Unfortunately, the Commissioners found that too many Catholics were "innocent" and a further Act of Explanation 1665 (17 & 18 Chas. 2. c. 2 (I)) was needed to find a workable solution. The Act of Explanation stated that Cromwellian settlers (with some named exceptions) had to give up one third of the lands they had received after 1652 to compensate innocent Catholics. This was a very complicated process, as most of the new owners had bought their land from the Cromwellian grantees, and so numerous contracts had to be unwound. Many of these buyers were not settlers but people who had already been living in Ireland before 1641. By this measure, what has been described as a "favoured minority" of Irish Catholics – mostly Old English Royalists – recovered all or most of their pre war estates. Examples of this include Ormonde and his relatives, and supporters like Richard Bellings or Randal MacDonnell, 1st Marquess of Antrim. The people who had been militant Irish Confederates during the wars – who had rejected an alliance with the English Royalists, or sought better terms from Charles I in return for an alliance – got little or nothing from the settlement. Many of them regarded it as a betrayal by the Stuart monarchy, which they all had fought for at some point in the Civil Wars. The Catholic poet Dáibhí Ó Bruadair concluded that the Restoration was "Purgatory" for Irish Catholics, while the former Confederate and Catholic Bishop Nicholas French wrote a pamphlet about Charles II titled, The Unkind Deserter of Loyal men and true Friends. In 1600, Catholics had owned 90 per cent of land in Ireland, by 1641, this was 41 per cent (the fall due largely to the rise of the Plantation of Ulster) but by the time of the accession of James II in 1685, after the Cromwellian Settlement, the proportion of Irish land owned by Catholics had fallen to 22 per cent; after the restrictive Treaty of Limerick (1691), that number had been reduced to 14 per cent, and by 1800, after more restrictive anti Catholic Penal Laws, the number fell further to just 5 per cent. However, many of the 95% in 1800 had been Catholic and changed religion to keep their lands, such as the Barons of Dunsany. Many Protestants in Ireland felt that the Restoration Settlements were far too lenient towards those Irish Catholics who had rebelled against the sovereignty of King Charles in 1641 and had been justly punished for it by the loss of their property and power. They had bought their new properties at market rates, competing against other bidders, and expected that privity of contract would apply as usual. As in England and Scotland, the Irish Restoration of 1660 had occurred without bloodshed because of their approval. Professor Ohlmeyer has found (2012) that the matter of religion was not as important as one's rank in the 1660s. Richer and grander families tended to be supported by King Charles, regardless of religion. Some Protestant landed families were crypto Catholics. Other grantees included the King's brother James, Duke of York, who was awarded 130,000 acres in Ireland and became a Catholic. The final awards of land were not concluded by King Charles until about 1670.
Уильямдық қонысқа әсері
Ешбір тарап нәтижеге қанағаттанбағандықтан және ирланд ақсүйектері арасында келіспеушілік сақталғандықтан, келесі қақтығыс екі тараптан да күрт радикалды ұсыныстарды тудырды. 1689 жылы Джеймс II-нің Патриот Парламенті 2000 (кейбір деректер бойынша 3000) жаңа жер иесінің өтемақысыз мүлкін тартып алу туралы заңды бекітті. 1652 жылғы Кромвельдік келісім күштен шығарылып, 1641 жылғы көтерілістен кейін тартылып алынған барлық жерлер бұрынғы иелерінің мұрагерлеріне қайтарылды. Соғысты жеңген Вильгельм III және Мэри II-нің қолдаушылары 3900-ден астам қарсыласын соттауды және олардың мүліктерін тәркілеуді ұсынды, ал одан кейінгі "Вильгельмдік келісімде" 2000-нан астам адам өз мүлкін "Тәркілеу комиссарларына" жоғалтты, ол 1690 жылдары сатылды.
As neither "side" was happy with the outcome, and as the Irish gentry remained divided, the next conflict engendered much more radical proposals by each side. In 1689 James II's Patriot Parliament approved an Act of Attainder in which 2,000 (some say 3,000) of the newer landowners would be dispossessed without compensation. The Cromwellian Settlement of 1652 was repealed and all lands taken after the 1641 Rebellion would revert to the heirs of the former owners. The supporters of William III and Mary II, who won the war, proposed to indict over 3,900 of their enemies and confiscate their property, and in the ensuing "Williamite Settlement" over 2,000 lost their property to the "Commissioners of Forfeitures" which was sold on in the 1690s.