Кіріспе
1944 жылы АҚШ-тың Германия өнеркәсібіне қарсы жүргізген әуе шабуылдарының сериясы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі одақтастардың әуеде басымдыққа қол жеткізу мақсатындағы әрекеті. Германияның әуе өнеркәсібіне жасалған одақтастардың бомбалауы тиімсіз болды. Одақтастардың шығындары немістерге қарағанда ауыррақ болды. Голландия азаматтары арасында көптеген қаза болды. 1943 жылдың 17 тамызында АҚШ Әуе күштерінің 230 бомбалаушысы Швайнфурттағы шар тіректерін шығаратын зауыттарға, ал тағы 146 бомбалаушысы Регенсбургтағы ұшақ зауыттарына шабуыл жасады. Осы күштерден 60 ұшақ базаға оралмай жоғалып кетті, ал тағы 87 ұшақ жөндеуге келмейтіндей зақымданды. Немістер 27 ұшақ жоғалғанын мәлімдеді, бұл ауыр шығын болғанымен, АҚШ күштеріне қарағанда азырақ еді. 1943 жылдың 14 қазанындағы Швайнфуртқа жасалған екінші шабуыл ("Қара бейсенбі" деп еске алынды, ал 1943 жылдың қазан айы "қара ай" аталды) одан да қанды болды. Миссияға барған 291 ұшақтың 60-ы жоғалып кетті, ал тағы 17-сі жөндеуге келмейтіндей зақымданды. Өзін-өзі қорғау тұжырымының жеткіліксіздігі байқалды және бомбалаушылардың шығындары тым жоғары деп есептелді. Германияға күндізгі миссиялар күштерді қайта құру және неміс ұшақтарына қарсы жаңа тактика табу үшін тоқтатылды. Бұл шабуылдар екі тараптан да мұқият зерттелді. Немістер екі қозғалтқышты, ауыр қару-жарақпен жабдықталған ұрыс ұшақтарын қолдану тактикасының тиімді екенін түсінді. 1943-1944 жылдары қыста олар осы бағдарламаны жалғастырып, ауыр ұшақтардың санын көбейтті және барлық ұшақтарына ауыр қару-жарақтарды орнатты. Екі тарап та АҚШ ұшақтарының бомбалаушыларды тиімді қорғап, неміс ұшақтарын жойғанын байқады. Немістер өздерінің барлық ұшақ күштерін Германияның ішіне қайтарып, АҚШ бомбалаушыларына шабуыл жасады, себебі АҚШ ұшақтарының жеткілікті ұшу қашықтығы болмады. Америкалықтар ұзақ қашықтықтағы сүйемелдеуші ұшақтар қажеттігіне келіп, осы рөлге лайықты барлық ұшақтарды қарастырды. 1943 жылдың шілдесінде "North American P-51 Mustang" ұшағы өзінің ұшу қашықтығы, биіктіктегі өнімділігі және сенімділігі арқасында ең перспективті болып көрінді. Қыс бойы олар көптеген эскадрильяларды қайта жарақтандырып, Mustang ұшақтары жеткізілді және қолданыстағы ұшақтардың ұшу қашықтығын арттыруға мүмкіндік берді. Сегізінші әуе армиясы АҚШ-тан келген толық бомбалау және ұрыс топтарымен бірге үлкейді. Луфтваффе де үлкейді, бірақ олардың ұшқыштарының дайындық деңгейі жаңа американдық бөлімшелерге қарағанда төмен болды. 1944 жылдың басында екі тарап та жоспарларын жасап, оларды іске асыруды күтті. АҚШ, ұрыс ұшақтарының басымдығына сенімді, немістердің жауабын талап ететін миссияларды жоспарлады. Олар неміс ұшақ зауыттарына жаппай шабуыл жасауды көздеді. Егер немістер жауап бермесе, олар әуе соғысын бір оқ атпай-ақ жоғалту қаупіне ұшырайды; егер жауап берсе, онда олар жаңа ұзақ қашықтықтағы ұшақтармен кездеседі. Немістерге ешқандай провокация қажет болмады: олар жаңа күштерімен шабуылға дайын болды. Алайда, ұшақтарындағы қару-жарақтың салмағының артуы олардың өнімділігін төмендетті, бұл оларды жаңа және күтпеген Mustang ұшақтары үшін оңай нысанаға айналдырды.
Allied goal of achieving air superiority furthered
Allied bombing of German aircraft industry ineffective
Allied losses more severe than German losses
High Dutch civilian death toll
|combatant1=
|combatant2=
|commander1= Jimmy Doolittle Carl Spaatz Arthur Harris
|commander2= Hermann Göring Adolf Galland
|strength1= US Eighth Air Force US Fifteenth Air Force RAF Bomber Command RAF Fighter Command
|strength2= Luftwaffe
|units1=
|units2=
|casualties1=RAF:131 bombersUSAAF:226 heavy bombers28 fightersOver 2,000 aircrew killed or captured
|casualties2=262 fighters250 aircrew killed or injured, including nearly 100 pilots KIA
| casualties3 = 880 civilian deaths during the Bombing of Nijmegen, 57 civilian deaths in Arnhem, However, the Luftwaffe reacted by sending more planes armed with heavier weaponry to oppose the raids, with increasing success, as evidenced by the example of the two Schweinfurt Regensburg missions
On 17 August 1943, 230 USAAF bombers launched a mission against the ball bearing factories in Schweinfurt and another 146 against the aircraft factories in Regensburg. Of this force, 60 aircraft were lost before returning to base and another 87 had to be scrapped due to irreparable damage. The Germans claimed 27 fighters lost, serious enough, but small in comparison to the losses on the part of the US forces. The Second Raid on Schweinfurt on 14 October 1943, remembered as "Black Thursday" while October 1943 as a whole as a "black month"), proved even more bloody; of the 291 aircraft on the mission, 60 were lost, with a further 17 damaged beyond repair. The self defence concept appeared flawed enough, and losses among the bombers deemed unsustainable: daylight missions into Germany were canceled in order to rebuild the forces and find new tactics to fend off German fighters. The raids were extensively studied by both sides. The Germans concluded that their tactic of deploying twin engine heavy fighter designs, with heavy armament to make them usable as bomber destroyers and serving primarily with the Zerstörergeschwader combat wings, was working well. Over the winter of 1943–44 they continued this program, adding to their heavy fighter ranks and developing heavier armaments for all of their aircraft. Both sides observed that US fighters did a good job at protecting bombers and destroying German fighters; the Germans responded by pulling almost all of their fighter forces back into Germany itself, to attack US bombers where US fighters could not support the bombers due to lack of range. While Americans concluded they needed long range escort fighters, and examined all aircraft they had that could fit the role. As early as July 1943 the North American P 51 Mustang appeared the most promising, thanks to its range, high altitude performance, and reliability. Over the winter they re equipped many of their fighter squadrons as more Mustangs arrived and modifications allowed existing fighters to have a longer range. The Eighth Air Force was increasing in size as more complete bombardment and fighter groups arrived from the US. The Luftwaffe was increasing in size but the quality of training of their pilots was less than that of the new American units. By early 1944, both forces had laid their plans and were waiting to put them into action. The US, confident in a fighter advantage, planned missions that would demand a German response. They decided to make massive raids on the German fighter factories. If the Germans chose not to respond, they would be at risk of losing the air war without firing a shot; if they did respond, they would meet the new long range fighters in the process. The Germans needed no provocation: they were ready to meet a raid with their new forces. However, the increased weight of armaments in their fighters reduced performance, making them easy targets for the new and unexpected Mustangs.
Жоспарлау
Ұлы аптаның мақсаты – Солтүстік Францияға жасалатын шабуылға дейін өте қажетті болған Люфтваффеден одақтастардың әуе үстемдігіне қол жеткізу.