Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ноттингем каналы – Англияның Ноттингемшир және Дербишир графтықтарындағы канал. Салынған күйінде ол Трент өзенінің Ноттингемдегі Трент көпірінен төмен ағысында және Дербиширдегі Лэнгли Милл арасындағы 24 шақырымдық басты желіні құрады. Каналдың басты желісі иелерімен салынып жатқанда, жеке Трент навигациялық компаниясы Бизтон кесімін Ноттингемдегі Лентоннан басты желіге қосып, Ноттингемнің үстіндегі Трент өзеніне жалғады, осылайша Трент көпірі арқылы жүзудің қиын бөлігін айналып өтті. Трент көпірі мен Лентон арасындағы басты желінің бөлігі, Бизтон кесімімен бірге, әлі де қолданыста, ол Трент өзенінің кеме қатынасының бөлігін құрайды және кейде Ноттингем және Бизтон каналы деп аталады. Лентоннан тыс басты желінің қалған бөлігі тасталып, жартылай толтырылды. Канал Трент өзенінен Медоу-Лейн шлюзі арқылы шығып, Ноттингем қаласының орталығына жақын орналасқан. Ол Ноттингем қамалынан көрінетін Касл Лок арқылы көтеріледі, содан кейін Лентонға жалғасады. Осы жерден Бизтон кесімі Бизтон шлюзіне жалғасады, онда ол Трент өзеніне қайта кіреді. Сондай-ақ Лентоннан қазір пайдаланылмайтын басты желі тағы 17 шлюз арқылы жоғары көтеріліп, ұзын жоғарғы су алабына жетті. Оның жоғарғы жағында тоқтату шлюзі оны Ұлы Солтүстік алабымен байланыстырды, ол Эруаш каналы мен Кромфорд каналына кіруді қамтамасыз етті. Құрылыс 1792 жылы басталып, 1796 жылы аяқталды, бюджет 77%-ға артты. Көлік ағыны баяу өсті, бірақ 1804 жылдан бастап акционерлерге дивиденд төлеуге мүмкіндік берді. Теміржолдардың бәсекелестігі 1840 жылдардың басында басталды, және компания үнемі құлдырауға бет бұрудың орнына каналды Амбергейт, Ноттингем, Бостон және Шығыс қосылыс темір жолына сатты. Бірқатар бірігулер орын алды, және 1923 жылы канал Ұлы Солтүстік темір жолына (GNR) тиесілі болды. GNR 1936 жылы Лентоннан Трентке дейінгі бөлігін Трент навигациялық компаниясына жалға берді және келесі жылы басты желінің қалған бөлігін тастады. Трент навигациялық компаниясы өз бөлігін 1946 жылы сатып алды, ал Ноттингем қалалық кеңесі Лентоннан қала шекарасына дейінгі бөлігін сатып алып, 1955 жылдан бастап толтыра бастады. Брокстоу округі кеңесі кейіннен оны қоғамдық пайдалану үшін сақтау ниетімен жоғарғы бөлігінің 10 шақырымын (6 миль) сатып алды. Жоғарғы бөлікті кеме қатынасына қайта ашуға қысқа уақытқа тырысты, бірақ жол салу және ашық карьерлік кен өндіру арқылы канал төсегінің қирауы бұл әрекетті мүмкін емес етті. Трент көпірінен Лентонға дейінгі каналдың басты желісі, Лентоннан Трентке дейінгі Бизтон кесімімен бірге әлі де қайықтармен, сондай-ақ сүйрегіш жолмен жүргіншілер пайдаланады. Ноттингемнің орталығында Касл-Уорф ауданы су жағалауындағы барлар мен мейрамханалармен қайта жаңғыртылды. Каналдың тастап кетілген бөлігінің кейбір бөліктерінде сүйрегіш жолды жаяу жүргіншілер, велосипедшілер және табиғатты зерттеушілер пайдаланады, ал кейбір бөліктерінде балық аулау және атпен жүру үшін қолданылады. Көлік тұрақтары орнатылды, және Ноттингемшир округі кеңесі жолды мүгедектерге қолжетімді етуге көмектесті.
The Nottingham Canal is a canal in the English counties of Nottinghamshire and Derbyshire. As built, it comprised a 14.7 mile (24 km) long main line between the River Trent just downstream of Trent Bridge in Nottingham and Langley Mill in Derbyshire. At the same time as the main line of the canal was built by its proprietors, the separate Trent Navigation Company built the Beeston Cut, from the main line at Lenton in Nottingham to rejoin the River Trent upstream of Nottingham, thus bypassing the difficult section of navigation through Trent Bridge. The section of the main line between Trent Bridge and Lenton, together with the Beeston Cut, is still in use, forming part of the navigation of the River Trent and sometimes referred to as the Nottingham & Beeston Canal. The remainder of the main line of the canal beyond Lenton has been abandoned and partially filled. The canal leaves the River Trent by Meadow Lane Lock and runs close to Nottingham city centre, serving a number of wharves in the city. It rises through Castle Lock, overlooked by Nottingham Castle, and then continues to Lenton. From here the Beeston Cut continues to Beeston Lock, where it reenters the River Trent. Also from Lenton, the now disused main line rose through a further 17 locks to reach a long upper pound. At its upper end, a stop lock connected it to the Great Northern Basin, which provided access to the Erewash Canal and the Cromford Canal. Construction began in 1792 and was completed in 1796, overrunning its budget by 77%. Traffic increased slowly, but from 1804 was sufficient to enable dividends to be paid to the shareholders. Competition from the railways began in the early 1840s, and rather than face continual decline, the company sold the canal to the Ambergate, Nottingham, Boston and Eastern Junction Railway. A series of amalgamations took place, and by 1923, the canal was owned by the Great Northern Railway (GNR). The GNR leased the section from Lenton to the Trent to the Trent Navigation Company in 1936, and abandoned the remainder of the main line the following year. The Trent Navigation Company bought their section outright in 1946, whilst Nottingham City Council bought the section from Lenton to the city limits and began filling it in from 1955. Broxtowe Borough Council subsequently bought 6 mile (10 km) of the upper section with the intention of retaining it as a public amenity. There was a brief attempt at re opening the upper section for navigation, but subsequent road construction and the destruction of the canal bed by open cast mining have made that impractical. The main line of the canal from Trent Bridge to Lenton, together with the Beeston Cut from Lenton back to the Trent is still used by boats, as well as walkers on the towpath. In central Nottingham, the Castle Wharf area has been redeveloped with waterside bars and restaurants. On some parts of the abandoned section of the canal, the towpath is used by walkers, cyclists and naturalists, with some parts used for angling and horse riding. Car parks have been provided, and Nottinghamshire County Council have assisted with making the towpath accessible to the disabled.
Тарих
Канал туралы идея алғаш рет 1790 жылы туды. Осыған дейін Ноттингемге көмір Эреваш каналы мен Трент өзені арқылы тасымалданды. 1789 жылдың шілдесінде Кромфорд каналына рұқсат берілген соң, оған жақын орналасқан кен орындары Ноттингемге жақын жердегілерден гөрі артық дамиды деген алаңдаушылық туды. Сондай-ақ, Erewash компаниясы көмірге монополия орнатып, бағаны көтере алады деген қауіптер де болды. Томас Олдноу, Джон Моррис және Генри Грин бұл мәселелердің ойдан туған болжам емес екеніне көз жеткізіп, қоғамдық жиналыс ұйымдастыруға шақыру жасады. 1790 жылдың 26 қазанында Гильдхоллда өткен жиналыста Кромфорд каналынан Трентке тікелей, Трент көпірінен төмен қарай жалғасатын канал құру туралы идея талқыланды. Жиынға қатысушылар жоспарды мақұлдап, комитет құрды, оның құрамында Кромфорд каналын салумен айналысатын компания өкілдерінің екеуі болды. Комитет Кромфорд каналын сәтті салып бітірген тәжірибелі геодезист Уильям Джессоптың қызметін пайдаланды. Мүмкін болатын бағытты Вуллатон Холл мен Вуллатондағы көмір шахталарының иесі Лорд Миддлтон ұсынған еді, бірақ Джессоп бұл бағыттың терең қазбалар мен туннельдерді қажет ететініне байланысты одан бас тартты. Кейін Джессоп ауырып қалды және зерттеуді Лорд Миддлтон үшін Волатонда жұмыс істейтін Джеймс Грин жүргізуді ұсынды. Комитет Джессоптың жазылуын күтті, бірақ алты айдан кейін олар ол жазылғанша Гринге 1791 жылдың маусым айында маршрутты, сондай-ақ Лентоннан Бестон Медоуз арқылы Бестондағы Трентке қосылатын тармақты зерттеуді тапсырды. Бұл өзендегі кемелерге Трент көпірінен өту қиындықтарын айналып өтуге және Ноттингемдегі кемежайлардан өтуге мүмкіндік беретін еді. Erewash Canal компаниясы бұл ұсыныс туралы білген соң, Ноттингем корпорациясына Бестоннан Ноттингем арқылы Трентке дейін жол салу туралы өтініш жасады, бірақ корпорация бұл кезеңде бас тартты. Гриннің жұмысын Джессоп бақылады және 1791 жылдың қыркүйегінде Джессоп маршрут пен шамамен шығындарды анықтады. Алғашқы маршрут Вуллатон паркінің батысынан өтуі тиіс еді, бірақ Лорд Миддлтон оның паркінің шығыс жағынан өтілмесе, жоспарға қарсы болатынын мәлімдеді. Бұл маршрутты салуға көбірек шығын кетсе де, шығыс бағыты таңдалды. Комитет қыркүйектегі отырыста Джессоптың сметасын қабылдады және 25 қазанда жаңа каналды қолдау көрсеткен қоғамдық жиналыс ұйымдастырылды. Олар дивидендтерді он пайызға дейін шектеуге келісті, ал Кромфорд каналы компаниясымен келіссөздер нәтижесінде Ноттингем компаниясы Кромфорд каналына су жеткізетін су қоймаларын салуға келісті, осылайша су каналдың солтүстік жағынан Ноттингем каналына өте алатын еді. Бұл "Канал маниясы" кезінде болды, ал акцияларға алғашқы тапсырыстар күтілгеннен асып түсті. Жер иелерінің наразылығына байланысты дивидендтер сегіз пайызға дейін төмендетілді, көмірге арналған баждар төмендетілді және жер иелері сатып алу үшін 20 000 фунт стерлингтік акция бөлінді. Бұл жобаға Erewash каналы мен Трент және Мерси каналы қарсы болды, олар Дервент аузынан, Трент және Мерси каналы аяқталатын жерден, Erewash, Beeston және Ноттингем арқылы Трентке дейін созылатын Трент каналы жоспарын ұсынып отырды. Трент Навигациясы да оған қарсы болды, өйткені олар Бистон Катын өздері салуды қалаған. Күрделі келіссөздерден кейін, "Бистон Кат" жобадан алынып тасталды, бірақ Трент Навигациясы оны салу үшін өтініш беретін болды, ал Трент каналы жобасы Трент Навигациясы өзенді жақсарту үшін өтініш беруге уәде берген соң қайта тартылды. 1792 жылдың мамыр айында Парламент актісі қабылданған кезде Ноттингемде үлкен қуаныш болды.
The idea for the canal first arose in 1790. Prior to that time, supplies of coal for Nottingham travelled down the Erewash Canal and along the River Trent. When the Cromford Canal was authorised in July 1789, there was concern that collieries which were located near it would thrive, at the expense of those nearer to Nottingham. There were also worries that the Erewash company would effectively have a monopoly on coal supplies, and might use this to increase prices. Convinced that these issues were not just idle speculation, Thomas Oldknow, John Morris and Henry Green lobbied for a public meeting. The meeting, held at the Guildhall on 26 October 1790, debated the idea of a canal running directly from the Cromford Canal to the Trent, joining it below Trent Bridge. Those present approved a plan, and formed a committee, which included two men who were also connected to the company building the Cromford Canal. The committee called upon the services of the surveyor William Jessop, who had experience with the successful Cromford Canal. A possible route had already been suggested by Lord Middleton, owner of Wollaton Hall and coal mines at Wollaton, but Jessop discounted this, on the basis that it would involve lengths of deep cutting and some tunnelling. Jessop then became ill, and suggested that the survey could be carried out by James Green, who worked for Lord Middleton at Wollaton. The committee decide to wait for Jessop to recover, but after six months, they relented and asked Green to survey the route in June 1791, as well as a branch from Lenton across Beeston Meadows to join the Trent at Beeston. This would allow traffic on the river to bypass Trent Bridge, where passage was difficult, and to pass the wharves in Nottingham. When the Erewash Canal company learnt of the proposal, they approached Nottingham Corporation about them building a route from Beeston through Nottingham to the Trent, but at this stage the Corporation declined. Green's work was overseen by Jessop, and in September 1791, Jessop had produced a route and an estimated cost. The first route had passed to the west of Wollaton Park, but Lord Middleton had insisted that unless it ran on the eastern side of his park, he would oppose the whole plan. Although this route was more expensive to construct, the eastern route was chosen. The committee accepted Jessop's estimate at the September meeting, and a public meeting was arranged on 25 October, where there was enthusiastic support for the new canal. They agreed to limit dividends to ten per cent, and negotiations with the Cromford Canal company resulted in an agreement for the Nottingham company to build reservoirs which would feed into the Cromford Canal, so that water could pass into the Nottingham Canal at its northern end. It was the time of Canal Mania, and the initial offers for shares were over subscribed. Amidst discontent from land owners, dividends were further limited to eight per cent, the tolls on coal were reduced, and £20,000 of shares were set aside for purchase by the land owners. The bill was opposed by the Erewash Canal and the Trent and Mersey Canal, who were promoting a plan for the Trent Canal from Derwent Mouth, where the Trent and Mersey ended, via the Erewash, Beeston and Nottingham to the Trent below Nottingham. The Trent Navigation also argued against it, because they wanted to build the Beeston Cut themselves. Complicated negotiations followed, in which the Beeston Cut was dropped from the bill, on the understanding that the Trent Navigation would then apply to build it, and the Trent Canal bill was withdrawn when the Trent Navigation pledged to pursue a bill to improve the river. When an Act of Parliament was granted in May 1792, there were great celebrations in Nottingham.
Құрылыс
Ноттингем каналы туралы 1792 жылғы заң Ноттингем канал компаниясын құрды, ол 100 фунттық акцияларды шығару арқылы 50 000 фунт стерлинг жинауға және қажет болған жағдайда ипотека алу немесе жол төлемін беру арқылы тағы 25 000 фунт стерлинг жинауға құқылы болды. Компания Лэнгли Миллдегі каналдан алынған судың орнын толтыру үшін Кромфорд каналына су жеткізетін су қоймаларын салуға міндетті болды. Джессоптың жұмыстардың құны бойынша бастапқы бағасы, Бистон кесуін есептемегенде, 45 185 фунт стерлинг (2015 жылы £) құрады. Джессоп инженер болып тағайындалды, ал Грин – жобаның күнделікті жұмысын қадағалайтын суперинтендант. Бенджамин Оутрамға сумен жабдықтауды есептеу міндеті жүктелді. Ол Эреваш каналына құйылатын судың көлемін, сондай-ақ Лэнгли Милл сияқты Эреваштағы диірмендерді қамтамасыз ететін суды және су қоймаларын толықтыратын арналардың ағынын зерттеді. 1793 жылғы жазда, қысқа қарағанда ағын аз болған кезде, су мөлшерін дәлірек есептеу үшін өлшемдер алынды. Грислиде, кейде Мооргрин су қоймасы деп аталатын, және Баттерлидегі Коднор паркінде су қоймалары салынды. Екеуі де Кромфорд каналына су құйды – біріншісі Лэнгли Миллдің үстіне ғана каналға кіретін ұзын арна арқылы, ал екіншісі – өтемақы резервуары болып табылды және каналға жақын орналасқан, оларды тек жол ғана бөліп тұрды. Жұмыс 1792 жылғы 30 шілдеде басталды. Лин өзені қаланың оңтүстік жиегімен, батыстағы Лентон мен шығыстағы Лин көпірі арасындағы су тасқыны аркаларының қатары бойымен ағып жатты. Каналды құру үшін өзен төсегі кеңейтілді, ал өзен солтүстікке қарай жаңа, жабық арнаға бұрылды. Су тасқыны аркалары жаңа көпірмен ауыстырылды, ал канал оңтүстікке қарай күрт бұрылып, Трент өзенімен қосылды. Канал өзенге қосылған жерде меншік иелері бассейн және оның үстінде шлюз құруды қалаған, бірақ Джессоп мұндай құрылымның кіреберістің құммен толып қалуына әкелетінін мәлімдеді. Шлюзді өзенге жақын орнату құмның шлюз ашылғанда шайылып кетуін қамтамасыз етеді. Қалалық бөлігі 1793 жылғы 30 шілдеде ресми түрде ашылды, бұл кемежайларға қол жеткізуге мүмкіндік берді, бірақ көп жұмыс істеуге тура келді. Лин көпірінің шығысында сыраханаға су жеткізу үшін арнаны кеңейте отырып, бөгет салынды. Оның соңында тағы бір бөгет Линнің жаңа арнасына қайта ағып кірді. Eastcroft Meadow-дағы су арналарын пайдаланып екінші арна, Poplar Arm, жасалды және сырахана арнасына қосылды. Лентоннан бастап канал салу құны Джессоптың бағалауын асып кетті, ал 1794 жылғы қыркүйекте бұл 100 фунттық акциялардың әрқайсысына 140 фунт стерлинг шақыру арқылы төленді. Кейіннен қосымша шақырулар жасалды және 1795 жылғы наурызда 150 фунтқа жетті. 1795 жылғы ақпанда жаңа кесудің бөліктері жеті апталық қатты аяз бен одан кейінгі тез ерігеннен туған су тасқынынан зардап шекті. Меншік иелері Джессопқа "каналдағы көптеген жұмыстардың қате құрылысы және өте үлкен шығындарға" наразылықтарын білдіре отырып хат жазды, бірақ Джессоп бұдан әлдеқайда ірі жобалармен айналысып жатқан болатын. 1796 жылғы 1 наурызда алғашқы қайық аяқталған Бистон кесуі арқылы оңтүстіктен Ноттингемге жетті, ол Лентоннан Ноттингем каналына қосылды, ал 26 сәуірде каналдың барлық бөлігі ашылды. Жұмыс құны 80 000 фунт стерлингке жетті, ал көптеген меншік иелері одан кейін көп ұзамай қызметтен кетті. Акцияларды шығару 5000 фунт стерлингтік ипотекалық қарызбен толықтырылды, ол 1804 жылға дейін өтелді.
The Nottingham Canal Act 1792 created the Nottingham Canal Company, who could raise £50,000 by issuing shares of £100, and could raise another £25,000 by obtaining a mortgage or by assigning the tolls, if required. The company were to build reservoirs which would feed into the Cromford Canal, in compensation for the water taken from that canal at Langley Mill. Jessop's original estimate for the cost of the works, excluding the Beeston Cut, had been £45,185 (£ in 2015 ). Jessop was appointed engineer, with Green as superintendent, overseeing the day to day operation of the project. Benjamin Outram was given the task of calculating the water supply. He looked at the volumes of water flowing into the Erewash Canal and supplying mills on the Erewash, such as Langley Mill, and also at flows in the steams feeding the reservoirs. Measurements were taken in the summer of 1793, when flows were considerably less than in the winter, so that the amount of water that could be taken could be computed more accurately. Reservoirs were built at Greasley, which was sometimes called Moorgreen reservoir, and at Codnor Park, Butterley. Both fed water into the Cromford Canal, the first by a long feeder that entered the canal just above Langley Mill, while the second was a compensation reservoir, and was next to the canal, with only the towpath between them. Work began on 30 July 1792. The River Leen ran along the southern edge of the city between Lenton in the west and Leen Bridge, a series of flood arches to the east. The river bed was enlarged to form the canal, while the river was diverted into a new covered channel further to the north. The flood arches were replaced by a new bridge, and the canal turned sharply to the south, to join the Trent. The proprietors wanted a basin where the canal joined the river, with a lock above that, but Jessop argued that such an arrangement would lead to the entrance becoming blocked with sand. Building the lock close to the river would ensure that the sand was flushed away whenever the lock was emptied. The town section was officially opened on 30 July 1793, giving access to wharves, although there was still much work to be completed. To the east of Leen Bridge, a weir was constructed, to feed water into the Brewery Arm, an enlargement of the river channel. At its far end, another weir overflowed back into the new course of the Leen. A second arm, the Poplar Arm, was made using water channels on Eastcroft Meadow, and joined the Brewery Arm. The cost of building the canal onwards from Lenton exceeded Jessop's estimate, and by September 1794, this had been paid for by calling £140 on each of the £100 shares. Further calls were made, and had reached £150 in March 1795. In February 1795, sections of the new cut were damaged, when seven weeks of severe frost were followed by a rapid thaw which caused flooding. The proprietors wrote to Jessop to express their dissatisfaction with "the erroneous construction of many works on the canal and the very large expense incurred", but Jessop was already involved in much bigger projects. On 1 March 1796, the first boat reached Nottingham from the south, travelling along the completed Beeston Cut, which joined the Nottingham Canal at Lenton, and on 26 April, the whole length of the canal was open. The work had cost £80,000, and most of the proprietors resigned soon afterwards. The share issue was topped up by borrowing £5,000 as a mortgage, which had been repaid by 1804.
Операция
Салынған кезде каналдың ұзындығы 24 км (14,75 миль) болды және 19 шлюз арқылы көтерілді, әрқайсысының өлшемдері 26 м x 4 м (85 фут x 14,5 фут) болды. Лэнглиде қосымша тоқтату шлюзы орналасқан, онда канал Кромфорд каналымен қосылды. 14 шлюз Волатоннан бастап, Лэнглиге дейінгі тегіс учаскеде шоғырланған. Бірнеше қысқа салалар болды. Билбороу саласы негізгі желіден, Волатон шлюздерінен жоғары, Билбороу орманындағы кемежайға дейін салынды, ал одан Билбороу және Стрелли кен орындарына трамвайлар жүрді. Бұл сала жеке меншікте болды және 1799 жылдың ортасынан бастап жұмыс істеді, бірақ 1813 жылға қарай көп бөлігі қолданыстан шығып, бір бөлігі толтырылды. Қалғаны шамамен 1874 жылы тасталып кетті. Робинеттс кесімі Коссалға жақын орналасқан және 1796 жылы аяқталды, ал Ратленд герцогының Грисли мен Филлингхемдегі кен орындарына 1800 жылы салынған Грисли саласы арқылы қызмет көрсетілді. Екі сала да трамвайлар арқылы кен орындарымен байланысты болды. Сауда тұрақты түрде өсті, бірақ компанияның күткендей жылдам болмады. 1798 жылдың сәуіріне дейін алымдар 2614 фунт стерлингті құрады. Сол жылы Ноттингем мен Кромфорд арасында пакеттік қайық жүрісі басталды, ал 1798 жылы екінші қайық Ноттингем мен Лестер арасында қызмет көрсетті. 1799/1800 жылдары алымдардан түскен табыс 4647 фунт стерлингке дейін өсті. Көліктің басым бөлігі – көмір, барлығы 114 227 тонна тасымалданғанның 89 500 тоннасы осыған тиесілі болды. Кромфорд каналы мен Ноттингем каналы арасындағы ынтымақтастық жақсы болды, бұл екі компанияға да пайдалы болды. 1797 жылы Эреваш каналынан тарифтерді төмендету арқылы клиенттерді тартып алуға жасалған әрекет қаржылық сәтсіздікке ұшырады, нәтижесінде екі каналдағы тауарларға бекітілген алымдарды алу және бір-бірінен клиенттерді тартып алуға тырыспау туралы келісімге келді. 1804 жылы ипотека төленгеннен кейін компания акционерлерге акцияның 150 фунт стерлингіне 12 фунт стерлинг мөлшерінде дивиденд төлеуге келісті. Олар жылына екі рет төленді, бірақ кейде төлемдердің артта қалған бөлігін азайту үшін үшінші төлем жасалды, ол алғашқы төлем жасалған күні тоғыз жылға созылған. 1830 жылы алымдар 9 879 фунт стерлингке жетті, ал 1840 жылы 12 825 фунт стерлингке дейін өсті. Компанияның Уилфорд-стрит, Ноттингемге жақын орналасқан қоймасы 1818 жылдың 28 қыркүйегінде жарылыстан қирады, нәтижесінде екі адам қаза тапты. Ноттингем қайық компаниясы 21 баррель оқ-дәрі жеткізіп берді, ал Муссон есімді адам баррельден оқ-дәрі ағып жатқанын байқады. Ол ақымақтықпен ыстық күлді оқ-дәріге тастады, нәтижесінде жарылыс болды. Жарылыс кезінде оның денесі лақтырылды. Бірнеше қайық қирады және айналасындағы көптеген ғимараттар зақымдалды. Сақтандыру компаниясы зиянды өтеуден бас тартқан кезде, канал компаниясы қайық компаниясын сотқа берді және 1000 фунт стерлинг пен кейбір сот шығындарын өндіріп алды, бірақ олар төлей алмады және талап 1828 жылы жойылды. 1826 жылдың қаңтар айында компания Хутон мен Брэдшоуды алдыңғы мамыр айында қабылданған ережеге қайшы келіп, бу пакеттік қайық жүргізгені үшін соттады. Алайда кеме операторлары наразылық білдірді, ал компания 1826 жылдың мамыр айында өз саясатын өзгертіп, бу қайықтарын өз қалауынша жүргізуге рұқсат берді. 1837 жылы қабылданған Мидленд округінің темір жолы (MCR) актісі каналды қорғау туралы ережелерді қамтыды, бірақ олар өз желісін салған кезде каналға кедергі келтірді деп айыпталды, ал Ноттингем каналы тыйым салуды алды. Келіссөздер барысында компания станцияға жақын су алмасу бассейнін салуға келісті. Станция 1842 жылға дейін ашылмағанымен, канал компаниясы 1840 жылдың ортасында теміржол бәсекесіне қарсы тұру үшін алымдарды азайта бастады. Осы күш-жігерге қарамастан, кіріс тез төмендеді, 1841 жылы 12 536 фунт стерлингтен 1852 жылы 5981 фунт стерлингке дейін. Кейбір жұмысшылар жұмыстан босатылды, жалақылар төмендетілді және шығындарды қысқарту бойынша басқа да шаралар қабылданды. Компания каналдың үнемі төмендеуіне жол беруге қарағанда, оны теміржол компаниясына сатудың дұрыс екеніне шешім келтірді, ал Амбергейт және Манчестер темір жолы өз желісін ашқаннан кейін алты ай ішінде әрбір канал үлесі үшін 225 фунт стерлинг төлеуге келісті. Алайда теміржол компаниясы екі басқа компаниямен бірігіп, Амбергейт, Ноттингем, Бостон және Шығыс Жоғарғы Желі жолы болып қайта құрылды. Олар 1850 жылдың шілдесінде Ноттингемнен Ноттингемге дейінгі желіні ашты, бірақ содан кейін бастапқы теміржол компаниясымен бірдей келісім жасаған Ноттингем каналы мен Грантэм каналын сатып алудан бас тартты. Бірнеше сот ісінен және Лордтар палатасына шағымданғаннан кейін сату келісілді, ал канал компаниясының соңғы комитеті 1856 жылдың 4 сәуірінде өтті. Бастапқы үлестерге 1 фунт және 10 шиллинг (£1,50) дивиденд төленді, бірақ акционерлер сатудан тек 50 фунт стерлинг алды, қалғаны теміржол үлестерімен төленді. Содан кейін қосымша бірігулер болды, ал 1861 жылға қарай канал Ұлы Солтүстік темір жолына тиесілі болды.
As built, the canal was 14.75 mile (24 km) long, and rose through 19 locks, each 85 feet (26 m) by 14.5 feet (4 m), with an additional stop lock at Langley, where the canal joined the Cromford Canal. 14 of the locks were concentrated in a flight at Wollaton, with a long, level section beyond that to Langley. There were a number of short branches. The Bilborough Arm was constructed from the main line, above Wollaton locks, to a wharf in Bilborough wood, from where tramways ran to Bilborough and Strelley collieries. The branch was privately owned, and was operational from mid 1799, but by 1813, much of it was no longer used and some of it had been filled in. The rest was abandoned around 1874. The Robinetts cut was located near Cossall, and was completed by 1796, while the Duke of Rutland's collieries at Greasley and Fillingham were served by the Greasley Arm, which was built in 1800. Both branches were linked to the collieries by tramways. Trade built up steadily, although not quite at quickly as the company had estimated. Tolls produced £2,614 in the year to April 1798. During that year, a packet boat began running between Nottingham and Cromford, and in 1798, a second boat provided a service between Nottingham and Leicester. Income from tolls increased to £4,647 in 1799/1800. Most of the traffic was coal, amounting to 89,500 tons out of a total of 114,227 tons carried. Co operation between the Cromford Canal and the Nottingham Canal was good, to the benefit of both companies. A brief attempt to poach traffic from the Erewash Canal in 1797 by undercutting their rates was a financial disaster, leading to an agreement to charge the authorised tolls for goods on both canals, and not to try to entice customers from each other. Once the mortgage was redeemed in 1804, the company agreed to pay dividends to the shareholders, at a rate of £12 per £150 share. These were paid twice a year, but from time to time a third payment was made, to reduce the backlog of payments, which were nine years in arrears on the date when the first payment was made. By 1830, tolls raised £9,879, and in 1840, this had risen to £12,825. The Company warehouse near Wilford Street, Nottingham, was destroyed on 28 September 1818 by an explosion, which resulted in two men dying. The Nottingham Boat Company had delivered 21 barrels of gunpowder, and a man named Musson noticed that some of the powder had leaked from a barrel. He rather foolishly dropped a hot cinder onto the powder, which caused it all to explode. He was thrown some by the blast. Several boats were destroyed and many of the surrounding buildings were damaged. When the insurance company refused to pay for the damage, the canal company sued the boat company, and were awarded £1000, and some of the legal costs, but they could not pay, and the claim was dropped in 1828. In January 1826, the company prosecuted Hooton and Bradshaw for running a steam packet boat, which was forbidden by a regulation passed the previous May. However, the operators of the vessel protested, and the company changed their policy in May 1826, so that steam boats could be run at their discretion. The Midland Counties Railway (MCR) Act obtained in 1837 included clauses to protect the canal, but were accused of interfering with the canal while they were building their line, and the Nottingham Canal obtained an injunction. As part of the negotiations, the company agreed to the construction of an interchange basin near to Station. Although the station did not open until 1842, the canal company started to reduce tolls in mid 1840, to retain traffic against railway competition. Despite these efforts, income soon began to fall, from £12,536 in 1841 to £5,981 in 1852. Some workers were dismissed, salaries were reduced, and other cost cutting initiatives were made. The company decided that it would be better to sell the canal to a railway company, rather than see continual decline, and the Ambergate and Manchester Railway agreed to pay £225 for each canal share, within six months of opening their line. However, the railway company amalgamated with two others, becoming the Ambergate, Nottingham, Boston and Eastern Junction Railway. They opened a line from Nottingham to in July 1850, but then refused to buy either the Nottingham Canal or the Grantham Canal, which had made the same agreement with the original railway company. After several court cases and an appeal to the House of Lords, the sale was agreed, and the final committee meeting of the canal company was held on 4 April 1856. A dividend of £1 and 10 shillings (£1.50) was paid on the original shares, but the shareholders only received £50 per share in cash from the sale, as the rest was paid in railway shares. Further amalgamations followed, and the canal was owned by the Great Northern Railway by 1861.
Құлдырау
"Ұлы Солтүстік" каналын аз күткен, нәтижесінде оның жағдайы біртіндеп нашарлаған. 1916 жылы канал әлі де 123 488 тонна жүк тасымалданған, оның ішінде жалпы тауарлар 31 887 тоннаны, көмір 17 133 тоннаны, қиыршық тас 16 819 тоннаны, жол тасы 16 166 тоннаны және тыңайтқыш 14 731 тоннаны құрады. Осы тасымалдан 1028 фунт стерлинг түсім болған, бірақ оның көп бөлігі Тренттен Ноттингем кемежайларына немесе Бистон кесігі арқылы қысқа қашықтыққа тасымал болды. Лентоннан Трент шлюзіне дейінгі бөлікте судың жетіспеуі туралы жиі шағымдар түсіп тұрды, бірақ "Ұлы Солтүстік" бұл мәселені шешуге ешқандай әрекет етпеді. Лентон шлюзінің үстіндегі жоғарғы бөліктегі коммерциялық тасымал 1928 жылы тоқтатылды. 1923 жылы теміржолдар біріктірілген кезде "Ұлы Солтүстік" теміржолы Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржол компаниясының бір бөлігіне айналды, ал 1937 жылы олар каналдың негізгі желісін тастап кетті. Дегенмен, олар 1936 жылдан бастап Лентон мен Трент шлюзі арасындағы қалған бөлігін Трент навигациялық компаниясына сатып алу құқығымен жалға берді. Ол 1946 жылы сатып алынып, ресми түрде Трент өзенінің навигациясының бөлігіне қосылды. 1948 жылы су жолдары мемлекеттендірілген кезде меншік Британдық көлік комиссиясына, ал 1963 жылы Британдық су жолдарына өтті. 2012 жылдан бері оны Canal & River Trust басқарады. Тастап кетілгеніне қарамастан, пайдаланылмаған канал кейбір мәселелер туғызды. Жаңбырлы күндері канал қала маңындағы аумақтардың суға батуына себеп болады деген шағымдар болды, сондықтан Ноттингем қалалық кеңесі 1952 жылы қала арқылы өтетін бөлігін сатып алды. 1955 жылдан бастап каналды құрғату, оның төсегіне құбырлар төсеу және оны толтыру жұмыстары басталды. Дерби жолынан Радфорд Бридж жолына дейінгі бөлік, оның ішінде 4 және 5-шлюздер 1955 жылы аяқталды, ал 1962 жылы Воллатон рейсіндегі 12-шлюзге жетті. 13-шлюз құбырларға артық су жіберу үшін бейімделді. Воллатон кеніші 1963 жылдың соңында жабылғанға дейін кеніш ваннасынан суды шығару үшін каналды пайдалана берді, ал ол жабылғаннан кейін 1966 жылы 19-шлюзге дейінгі бөлік құрғатылып, құбырлармен жабылды. 1964 жылдың 23 қыркүйегінде Трауэлл мен Вуллатон арасындағы жоғарғы бөлік құрғатылды, ал қалған бөлігінің көп бөлігі, Аусворт пен Бейли Гроув арасында, кейіннен ашық көмір шахтасымен жойылды. Қала арқылы өтетін жолдың көп бөлігі кейіннен қайта салынды. Дегенмен, Дерби жолынан Лентон тізбегіне дейінгі соңғы бөлік Лин өзенінің жаңа арнасы ретінде қайта пайдаланылды және әлі де сумен толған.
The Great Northern did little maintenance of the canal, and its condition slowly deteriorated. In 1916, the canal still carried 123,488 tons of traffic, with general merchandise accounting for 31,887 tons, coal at 17,133 tons, gravel at 16,819 tons, roadstone at 16,166 tons and manure at 14,731 tons. Tolls generated by this traffic were £1,028, but the majority of it was short haul traffic, passing from the Trent to the Nottingham wharves, or using the Beeston Cut. There were regular complaints about a lack of water in the section from Lenton to Trent Lock, but the Great Northern did nothing to address the issues. Commercial traffic on the upper reaches above Lenton Lock ceased in 1928. The Great Northern Railway had become part of the London and North Eastern Railway Company, when the railways were grouped in 1923, and they abandoned the main line of the canal in 1937. However, they leased the remaining section between Lenton and Trent Lock to the Trent Navigation Company from 1936, with an option to buy in due course, and it was purchased in 1946, to officially become part of the River Trent Navigation. Ownership passed to the British Transport Commission with the nationalisation of the waterways in 1948, and then to British Waterways in 1963. Since 2012, it has been managed by the Canal & River Trust. Although abandoned, the unused canal still caused some problems. There were complaints that in times of heavy rainfall, the canal caused surrounding areas in the city to flood, and so Nottingham City Council bought the section running through the city in 1952. From 1955, a programme of draining the canal, laying pipes along its bed and filling it in began. The section from Derby Road to Radford Bridge Road, including locks 4 and 5, was completed in 1955, and by 1962, had reached lock 12 on the Wollaton flight. Lock 13 was adapted to feed surplus water into the pipes. Wollaton Colliery continued to use the canal to discharge water from the colliery bathhouse until its closure in late 1963, and once it had closed, the section up to lock 19 was drained and culverted in 1966. On 23 September 1964, a section of the top pound was drained, between Trowell and Wollaton, and a large portion of the remainder, between Awsworth and Bailey Grove, was subsequently destroyed by opencast coal mining. Most of the route through the city has subsequently been built over. The final section from Derby Road to Lenton Chain was, however, re used as a new course for the River Leen, and so is still in water.
Жабылу
1976 жылғы 22 шілдеде өткен қоғамдық жиыннан кейін, каналдың қалған бөлігін сақтау және Лэнгли Милл мен Ковентри Лейн, Ноттингем арасындағы кеме қатынасын қайта жаңғырту мақсатында Ноттингем канал қоғамы құрылды. Олар каналдың тағы бір бөлігінің толтырылуын болдырмауға және ашық карьерлік кен қазу жоспарларына каналдың бағытын кейіннен қалпына келтіруді қосуды қамтамасыз етуге үміттенді. Сондай-ақ 1976 жылы Фернвуд кіші мектебінің оқушылары Воллатон кенішінің жанындағы канал төсегі бойымен табиғат жолын жасады, ал Браутоу кеңесі каналдың 5 милі (8 км) жерін 7 350 фунт стерлингке сатып алуға ниеттенетінін хабарлады. Канал қоғамы 1977 жылдың сәуір айынан бастап, меншік Британдық су жолдарынан Браутоу кеңесіне өткеннен кейін, тіктеп кесу, көпірлерді жөндеу және канал жағалауларын күту үшін жұмыс топтарын ұйымдастыра бастады. Олар сондай-ақ 1980 жылы салынуы жоспарланған Аусворт айналма жолының каналды кесіп өтетін жерінде кемелер өтуіне жеткілікті биіктікті қамтамасыз ету үшін үгіт жүргізді. 1978 жылы М1 тас жолына жақын Троуэллдегі дамбаның бір бөлігі сырғыған кезде каналдың бұзылуы орын алды. Қоғам оны жөндеді, жергілікті түрмелердің бірі жұмыс күшін, ал Су жолдарын қалпына келтіру тобы құрал-жабдықтарын ұсынды. Бейли Гроувтағы (Иствуд) және Тинсли Роудтағы көпірлерді қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, бірақ 1979 жылдың басында Ноттингемшир графтық кеңесі Аусворт айналма жолындағы кеме жүретін көпірдің құны 428 000 фунт стерлинг болатынын мәлімдеді. Осы сомада қаржы болмағандықтан, кеме жүретін канал болмайды, ал бұл тиімді түрде каналды қайта ашуға кедергі келтіргендіктен, канал қоғамы көп ұзамай таратылды. 1994 жылы Робиннетс қорамын жоятын ашық карьерлік кен қазу жоспарлары өзгертілді, бұл Робиннетс әрекет тобы, мұндай карьерлік кен қазуға қарсы күрескен үгітшілер тобымен тойланды. 1990 жылдары Мургрин суқоймасынан су тасымалдаушы арнасы тереңдетілді, соның арқасында суқойма Кромфорд каналының төменгі бөлігіне және Лэнгли Миллдегі Ұлы Солтүстік бассейніне су жеткізе алды. Қазір Грисли иелігінде карп шаруашылығы ретінде басқарылатын суқойма, 30 футқа (9 метрге) дейін тереңдікке ие және Ноттингем каналымен салынған, әлі де Canal and River Trust-қа тиесілі.
Following a public meeting on 22 July 1976, the Nottingham Canal Society was formed, with a view to preserving what was left of the canal, and to reinstating navigation between Langley Mill and Coventry Lane, Nottingham. They hoped to prevent further sections of the canal from being filled in, and to ensure that any plans for open cast mining would include provision to reinstate the line of the canal afterwards. Also in 1976, children from Fernwood Junior School, Wollaton, created a nature trail along the bed of the canal near Wollaton colliery, and Browtowe Council announced that they were hoping to buy 5 mile (8 km) of the canal for £7,350. The canal society began holding working parties to trim hedges, repair bridges, and mend the canal banks from April 1977, once ownership had passed from British Waterways to Browtowe Council. They also campaigned for the Awsworth Bypass, which was scheduled to be built in 1980, to include navigable headroom where it crossed the canal. A breach of the canal occurred in 1978, when part of the embankment at Trowell, near to the M1 motorway, slipped. It was repaired by the society, with some labour supplied by one of the local prisons, and machinery supplied by the Waterway Recovery Group. Bridge restoration work was carried out on the swing bridge at Bailey Grove, Eastwood and on Tinsley Road bridge, but in early 1979, Nottinghamshire County Council declared that the cost of a navigable bridge on the Awsworth Bypass would be £428,000. As that amount of money was not available, there would be no navigable culvert, and as that effectively prevented the canal reopening for navigation, the canal society was wound up soon afterwards. Plans for further open cast mining, which would have destroyed the Robbinetts Arm, were altered in 1994, which was celebrated by the Robbinetts Action Group, a pressure group campaigning against such strip mining. In the 1990s, the feeder from Moorgreen Reservoir was dredged, so that the reservoir could again supply water to the bottom end of the Cromford Canal and the Great North Basin at Langley Mill. The reservoir, which is now managed as a carp fishery by the Greasley Estate, covers and is up to 30 feet (9 m) deep in places, was built by the Nottingham Canal and is still owned by the Canal and River Trust.
Ноттингем және Бистон каналы
Трент көпірінен төменгі ағыстағы Трент өзені мен Лентон арасындағы Ноттингем каналының бөлігі, сондай-ақ Лентоннан Бестон кезі арқылы Бестон өзеніне дейінгі Бестон каналы ретінде қолданылады. Бұл Трент өзенінің кеме жүзеу жолының бір бөлігін құрайды, ал өзеннің өзі Трент көпірі мен Бестон құймасы арасында кеме жүзуге жарамсыз. Бұл бөлім бастапқыда сүйреу жолымен салынбаған, бірақ 1976 жылы Ноттингемширлік демалыс қызметтері комитеті оны салу жоспарларын бекітті. Жұмыстың аяқталуына алты жыл кетті және ол 1982 жылдың 9 маусымында Ұлыбритания су жолдарының өкілі Илтид Харрингтонмен салтанатты түрде ашылды, осы шараға Нотингемнің Лорд-мэрі Питер Берджесс та қатысты. Ноттингем қаласының ортасымен өтетін каналдың сүйреу жолы Ноттингемнің «Үлкен жолының» бөлігі болып табылады – бұл автомобильдерге тыйым салынған айналма велосипед және жаяу жол, ол канал бойымен Ноттингемдегі теміржол станциясынан Бестон шлюздеріне дейін, содан кейін Трент өзенінің жағалауымен қайта оралады. Ноттингем қаласының ортасындағы канал, оған Ноттингем қамалы қарап тұр, қаланың Касл-Уорф аймағының орталық бөлігін құрайды. Бұл аймақ бұрын кеме тоқтаулары мен қоймаларға орналасқан, бірақ қазір ескі қойма ғимараттарында су жағалауындағы барлар мен мейрамханалар, сондай-ақ жаңа кеңселер мен тұрғын үйлер бой көтерген.
The section of Nottingham Canal between the River Trent just downstream of Trent Bridge and Lenton, together with the Beeston Cut from Lenton back to the Trent at Beeston Weir, remains in use as the Beeston and Nottingham Canal. This forms part of the navigation of the River Trent, with the river itself no longer navigable between Trent Bridge and Beeston Weir. This section was not originally built with a towpath, but in 1976, the Nottinghamshire Leisure Services Committee approved plans to construct one. The work took six years to complete, and was opened by Illtyd Harrington of British Waterways on 9 June 1982, at a ceremony also attended by the Lord Mayor of Nottingham, Peter Burgess. The towpath of the canal through Nottingham city centre forms part of Nottingham's Big Track, a circular car free cycle route and footpath, which follows the canal from the railway station in Nottingham to the Beeston locks, and then returns via the Trent riverside path. The canal in the middle of Nottingham, where it is overlooked by Nottingham Castle, forms the centrepiece of the city's Castle Wharf area. This area, formerly the home to quays and warehouses, has been redeveloped with waterside bars and restaurants in the old warehouse buildings, as well as new offices and residential properties.
Жабық бөлім
1977 жылы Брокстоу аудандық кеңесі 10 км-лік жоғарғы арнаның бөлігін сатып алды, ол Иствудтан басталып, Аусворт, Коссалл және Троуэлл арқылы Нотингем қаласының Брамкоттегі сыртқы жиегіне дейін созылады. Троуэлл бөлігінде II санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген, 1793-95 жылдары салынған және ағаштан жасалған бөгет есіктері бар Суонси көпірінің қалдықтары бар – бұл түпнұсқа тас көпірлердің бірі. Көпірден Троуэлл бақша орталығын көруге болады, онда 1794-95 жылдары салынған бастапқы тастан тұрғызылған 1 және 2 Суонси коттедждері орналасқан. Суонси атауы көпір мен коттедждерге осы арнаның бұл бөлігінде көптеген аққулар жиналатындығынан берілген. 1980 жылы судың жетіспеуіне байланысты бақша орталығы мен Құстарды қорғау корольдік қоғамы (RSPB) оларды қоныс аудару туралы шешім қабылдады. Брокстоу кеңесі каналды басқаруға бірнеше ұйымдар көмектеседі, олардың ішінде Ноттингемширдің жабайы табиғат қоры, Ұлыбританияның табиғатты сақтау еріктілерінің қоры, Ауылдық агенттік, Ноттингемшир округінің кеңесі және Аусворт балық аулау клубы бар. Оның бай мекендеу ортасы болғандықтан, 1993 жылы ол жергілікті табиғат резерваты деп жарияланды. Құрғату арқылы сулы-батпақты жерлер мен ашық судың бөліктері құрылды, бірақ кеңестің басты міндеті – судың балама көздерін табу болды, себебі Иствуд бөлігі Лэнгли Милл ойпатынан және Мооргрин суқоймасынан бастапқы сумен жабдықтаудан үзіліп қалған. Сонымен қатар, Иствуд пен Аусворт арасында ашық карьерлік кен оқудан туындаған 3 км-лік үзіліс сумен байланысты жойды. 1995 жылы Аусворт айналма жолын салғанда жаңбыр суын шығару қажеттілігі жаңа көз болды, ал 1998 жылы Эреваш өзенінен каналға су сору үшін электр сорғысы орнатылды. Каналды пайдалану мүмкіндігін арттыру 1998 жылы жалғасты, осы жылы сүйреу жолы мен оған қосылатын бірнеше ат жолдарына қоғамдық қол жетімділік мәртебесі берілді. Каналды жаяу жүргіншілер, велосипедшілер және табиғат зерттеушілер кеңінен пайдаланады, ал кейбір бөліктері балық аулаушылар мен атпен жүруге қолайлы. Ноттингемшир округінің кеңесі мүмкіндігі шектеулі адамдар үшін қол жетімділікті арттыру мақсатында сүйреу жолын жаңартуға көмектесті.
In 1977 Broxtowe Borough Council bought a 6 mile (10 km) stretch of the top pound, running from Eastwood through Awsworth, Cossall and Trowell to the outer edge of the city of Nottingham at Bramcote. On the Trowell section are the remains of Swansea bridge, one of the original stone bridges, which is Grade II listed, was built in 1793–95, and has wooden keep gates. The view from the bridge overlooks Trowell Garden Centre where you can see the original stone built lock keepers cottages, 1&2 Swansea Cottages, Trowell, built in 1794–95. The name Swansea for the bridge and cottages originates from the fact that this particular part of the canal is where large quantities of swans used to congregate. Due to the lack of water in 1980 a decision was taken by the garden centre and the Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) to relocate them. Broxtowe Council are helped by several organisations in the management of the canal, including Nottinghamshire Wildlife Trust, The British Trust for Nature Conservation Volunteers, the Countryside Agency, Nottinghamshire County Council and Awsworth Angling Club. Because of the rich habitat that the route provides, it was declared a Local Nature Reserve in 1993. Sections of wetland habitat and open water have been created by dredging, but a major part of the council's task has been to provide alternative supplies of water, since the Eastwood section is cut off from the Langley Mill basin and the original water supply from Moorgreen Reservoir by an infilled section, and there is a 2 mile (3 km) gap caused by open cast mining between Eastwood and Awsworth, which has destroyed the link with the water supply from Giltbrook. The need to dispose of rainwater when the Awsworth Bypass was built in 1995 provided one new source, and in 1998, an electric pump was installed to pump water from the River Erewash into the canal. Further development of the canal as an amenity took place in 1998, when the towpath and a number of bridleways connecting to the towpath were given public right of way status. The canal is well used, by walkers, cyclists, and naturalists, with some sections available to anglers and horse riders. Nottinghamshire County Council have assisted with upgrading the towpath to provide disability access where possible.