Кіріспе

Ноттингем каналы – Англияның Ноттингемшир және Дербишир графтықтарындағы канал. Салынған күйінде ол Трент өзенінің Ноттингемдегі Трент көпірінен төмен ағысында және Дербиширдегі Лэнгли Милл арасындағы 24 шақырымдық басты желіні құрады. Каналдың басты желісі иелерімен салынып жатқанда, жеке Трент навигациялық компаниясы Бизтон кесімін Ноттингемдегі Лентоннан басты желіге қосып, Ноттингемнің үстіндегі Трент өзеніне жалғады, осылайша Трент көпірі арқылы жүзудің қиын бөлігін айналып өтті. Трент көпірі мен Лентон арасындағы басты желінің бөлігі, Бизтон кесімімен бірге, әлі де қолданыста, ол Трент өзенінің кеме қатынасының бөлігін құрайды және кейде Ноттингем және Бизтон каналы деп аталады. Лентоннан тыс басты желінің қалған бөлігі тасталып, жартылай толтырылды. Канал Трент өзенінен Медоу-Лейн шлюзі арқылы шығып, Ноттингем қаласының орталығына жақын орналасқан. Ол Ноттингем қамалынан көрінетін Касл Лок арқылы көтеріледі, содан кейін Лентонға жалғасады. Осы жерден Бизтон кесімі Бизтон шлюзіне жалғасады, онда ол Трент өзеніне қайта кіреді. Сондай-ақ Лентоннан қазір пайдаланылмайтын басты желі тағы 17 шлюз арқылы жоғары көтеріліп, ұзын жоғарғы су алабына жетті. Оның жоғарғы жағында тоқтату шлюзі оны Ұлы Солтүстік алабымен байланыстырды, ол Эруаш каналы мен Кромфорд каналына кіруді қамтамасыз етті. Құрылыс 1792 жылы басталып, 1796 жылы аяқталды, бюджет 77%-ға артты. Көлік ағыны баяу өсті, бірақ 1804 жылдан бастап акционерлерге дивиденд төлеуге мүмкіндік берді. Теміржолдардың бәсекелестігі 1840 жылдардың басында басталды, және компания үнемі құлдырауға бет бұрудың орнына каналды Амбергейт, Ноттингем, Бостон және Шығыс қосылыс темір жолына сатты. Бірқатар бірігулер орын алды, және 1923 жылы канал Ұлы Солтүстік темір жолына (GNR) тиесілі болды. GNR 1936 жылы Лентоннан Трентке дейінгі бөлігін Трент навигациялық компаниясына жалға берді және келесі жылы басты желінің қалған бөлігін тастады. Трент навигациялық компаниясы өз бөлігін 1946 жылы сатып алды, ал Ноттингем қалалық кеңесі Лентоннан қала шекарасына дейінгі бөлігін сатып алып, 1955 жылдан бастап толтыра бастады. Брокстоу округі кеңесі кейіннен оны қоғамдық пайдалану үшін сақтау ниетімен жоғарғы бөлігінің 10 шақырымын (6 миль) сатып алды. Жоғарғы бөлікті кеме қатынасына қайта ашуға қысқа уақытқа тырысты, бірақ жол салу және ашық карьерлік кен өндіру арқылы канал төсегінің қирауы бұл әрекетті мүмкін емес етті. Трент көпірінен Лентонға дейінгі каналдың басты желісі, Лентоннан Трентке дейінгі Бизтон кесімімен бірге әлі де қайықтармен, сондай-ақ сүйрегіш жолмен жүргіншілер пайдаланады. Ноттингемнің орталығында Касл-Уорф ауданы су жағалауындағы барлар мен мейрамханалармен қайта жаңғыртылды. Каналдың тастап кетілген бөлігінің кейбір бөліктерінде сүйрегіш жолды жаяу жүргіншілер, велосипедшілер және табиғатты зерттеушілер пайдаланады, ал кейбір бөліктерінде балық аулау және атпен жүру үшін қолданылады. Көлік тұрақтары орнатылды, және Ноттингемшир округі кеңесі жолды мүгедектерге қолжетімді етуге көмектесті.

Тарих

Канал туралы идея алғаш рет 1790 жылы туды. Осыған дейін Ноттингемге көмір Эреваш каналы мен Трент өзені арқылы тасымалданды. 1789 жылдың шілдесінде Кромфорд каналына рұқсат берілген соң, оған жақын орналасқан кен орындары Ноттингемге жақын жердегілерден гөрі артық дамиды деген алаңдаушылық туды. Сондай-ақ, Erewash компаниясы көмірге монополия орнатып, бағаны көтере алады деген қауіптер де болды. Томас Олдноу, Джон Моррис және Генри Грин бұл мәселелердің ойдан туған болжам емес екеніне көз жеткізіп, қоғамдық жиналыс ұйымдастыруға шақыру жасады. 1790 жылдың 26 қазанында Гильдхоллда өткен жиналыста Кромфорд каналынан Трентке тікелей, Трент көпірінен төмен қарай жалғасатын канал құру туралы идея талқыланды. Жиынға қатысушылар жоспарды мақұлдап, комитет құрды, оның құрамында Кромфорд каналын салумен айналысатын компания өкілдерінің екеуі болды. Комитет Кромфорд каналын сәтті салып бітірген тәжірибелі геодезист Уильям Джессоптың қызметін пайдаланды. Мүмкін болатын бағытты Вуллатон Холл мен Вуллатондағы көмір шахталарының иесі Лорд Миддлтон ұсынған еді, бірақ Джессоп бұл бағыттың терең қазбалар мен туннельдерді қажет ететініне байланысты одан бас тартты. Кейін Джессоп ауырып қалды және зерттеуді Лорд Миддлтон үшін Волатонда жұмыс істейтін Джеймс Грин жүргізуді ұсынды. Комитет Джессоптың жазылуын күтті, бірақ алты айдан кейін олар ол жазылғанша Гринге 1791 жылдың маусым айында маршрутты, сондай-ақ Лентоннан Бестон Медоуз арқылы Бестондағы Трентке қосылатын тармақты зерттеуді тапсырды. Бұл өзендегі кемелерге Трент көпірінен өту қиындықтарын айналып өтуге және Ноттингемдегі кемежайлардан өтуге мүмкіндік беретін еді. Erewash Canal компаниясы бұл ұсыныс туралы білген соң, Ноттингем корпорациясына Бестоннан Ноттингем арқылы Трентке дейін жол салу туралы өтініш жасады, бірақ корпорация бұл кезеңде бас тартты. Гриннің жұмысын Джессоп бақылады және 1791 жылдың қыркүйегінде Джессоп маршрут пен шамамен шығындарды анықтады. Алғашқы маршрут Вуллатон паркінің батысынан өтуі тиіс еді, бірақ Лорд Миддлтон оның паркінің шығыс жағынан өтілмесе, жоспарға қарсы болатынын мәлімдеді. Бұл маршрутты салуға көбірек шығын кетсе де, шығыс бағыты таңдалды. Комитет қыркүйектегі отырыста Джессоптың сметасын қабылдады және 25 қазанда жаңа каналды қолдау көрсеткен қоғамдық жиналыс ұйымдастырылды. Олар дивидендтерді он пайызға дейін шектеуге келісті, ал Кромфорд каналы компаниясымен келіссөздер нәтижесінде Ноттингем компаниясы Кромфорд каналына су жеткізетін су қоймаларын салуға келісті, осылайша су каналдың солтүстік жағынан Ноттингем каналына өте алатын еді. Бұл "Канал маниясы" кезінде болды, ал акцияларға алғашқы тапсырыстар күтілгеннен асып түсті. Жер иелерінің наразылығына байланысты дивидендтер сегіз пайызға дейін төмендетілді, көмірге арналған баждар төмендетілді және жер иелері сатып алу үшін 20 000 фунт стерлингтік акция бөлінді. Бұл жобаға Erewash каналы мен Трент және Мерси каналы қарсы болды, олар Дервент аузынан, Трент және Мерси каналы аяқталатын жерден, Erewash, Beeston және Ноттингем арқылы Трентке дейін созылатын Трент каналы жоспарын ұсынып отырды. Трент Навигациясы да оған қарсы болды, өйткені олар Бистон Катын өздері салуды қалаған. Күрделі келіссөздерден кейін, "Бистон Кат" жобадан алынып тасталды, бірақ Трент Навигациясы оны салу үшін өтініш беретін болды, ал Трент каналы жобасы Трент Навигациясы өзенді жақсарту үшін өтініш беруге уәде берген соң қайта тартылды. 1792 жылдың мамыр айында Парламент актісі қабылданған кезде Ноттингемде үлкен қуаныш болды.

Құрылыс

Ноттингем каналы туралы 1792 жылғы заң Ноттингем канал компаниясын құрды, ол 100 фунттық акцияларды шығару арқылы 50 000 фунт стерлинг жинауға және қажет болған жағдайда ипотека алу немесе жол төлемін беру арқылы тағы 25 000 фунт стерлинг жинауға құқылы болды. Компания Лэнгли Миллдегі каналдан алынған судың орнын толтыру үшін Кромфорд каналына су жеткізетін су қоймаларын салуға міндетті болды. Джессоптың жұмыстардың құны бойынша бастапқы бағасы, Бистон кесуін есептемегенде, 45 185 фунт стерлинг (2015 жылы £) құрады. Джессоп инженер болып тағайындалды, ал Грин – жобаның күнделікті жұмысын қадағалайтын суперинтендант. Бенджамин Оутрамға сумен жабдықтауды есептеу міндеті жүктелді. Ол Эреваш каналына құйылатын судың көлемін, сондай-ақ Лэнгли Милл сияқты Эреваштағы диірмендерді қамтамасыз ететін суды және су қоймаларын толықтыратын арналардың ағынын зерттеді. 1793 жылғы жазда, қысқа қарағанда ағын аз болған кезде, су мөлшерін дәлірек есептеу үшін өлшемдер алынды. Грислиде, кейде Мооргрин су қоймасы деп аталатын, және Баттерлидегі Коднор паркінде су қоймалары салынды. Екеуі де Кромфорд каналына су құйды – біріншісі Лэнгли Миллдің үстіне ғана каналға кіретін ұзын арна арқылы, ал екіншісі – өтемақы резервуары болып табылды және каналға жақын орналасқан, оларды тек жол ғана бөліп тұрды. Жұмыс 1792 жылғы 30 шілдеде басталды. Лин өзені қаланың оңтүстік жиегімен, батыстағы Лентон мен шығыстағы Лин көпірі арасындағы су тасқыны аркаларының қатары бойымен ағып жатты. Каналды құру үшін өзен төсегі кеңейтілді, ал өзен солтүстікке қарай жаңа, жабық арнаға бұрылды. Су тасқыны аркалары жаңа көпірмен ауыстырылды, ал канал оңтүстікке қарай күрт бұрылып, Трент өзенімен қосылды. Канал өзенге қосылған жерде меншік иелері бассейн және оның үстінде шлюз құруды қалаған, бірақ Джессоп мұндай құрылымның кіреберістің құммен толып қалуына әкелетінін мәлімдеді. Шлюзді өзенге жақын орнату құмның шлюз ашылғанда шайылып кетуін қамтамасыз етеді. Қалалық бөлігі 1793 жылғы 30 шілдеде ресми түрде ашылды, бұл кемежайларға қол жеткізуге мүмкіндік берді, бірақ көп жұмыс істеуге тура келді. Лин көпірінің шығысында сыраханаға су жеткізу үшін арнаны кеңейте отырып, бөгет салынды. Оның соңында тағы бір бөгет Линнің жаңа арнасына қайта ағып кірді. Eastcroft Meadow-дағы су арналарын пайдаланып екінші арна, Poplar Arm, жасалды және сырахана арнасына қосылды. Лентоннан бастап канал салу құны Джессоптың бағалауын асып кетті, ал 1794 жылғы қыркүйекте бұл 100 фунттық акциялардың әрқайсысына 140 фунт стерлинг шақыру арқылы төленді. Кейіннен қосымша шақырулар жасалды және 1795 жылғы наурызда 150 фунтқа жетті. 1795 жылғы ақпанда жаңа кесудің бөліктері жеті апталық қатты аяз бен одан кейінгі тез ерігеннен туған су тасқынынан зардап шекті. Меншік иелері Джессопқа "каналдағы көптеген жұмыстардың қате құрылысы және өте үлкен шығындарға" наразылықтарын білдіре отырып хат жазды, бірақ Джессоп бұдан әлдеқайда ірі жобалармен айналысып жатқан болатын. 1796 жылғы 1 наурызда алғашқы қайық аяқталған Бистон кесуі арқылы оңтүстіктен Ноттингемге жетті, ол Лентоннан Ноттингем каналына қосылды, ал 26 сәуірде каналдың барлық бөлігі ашылды. Жұмыс құны 80 000 фунт стерлингке жетті, ал көптеген меншік иелері одан кейін көп ұзамай қызметтен кетті. Акцияларды шығару 5000 фунт стерлингтік ипотекалық қарызбен толықтырылды, ол 1804 жылға дейін өтелді.

Операция

Салынған кезде каналдың ұзындығы 24 км (14,75 миль) болды және 19 шлюз арқылы көтерілді, әрқайсысының өлшемдері 26 м x 4 м (85 фут x 14,5 фут) болды. Лэнглиде қосымша тоқтату шлюзы орналасқан, онда канал Кромфорд каналымен қосылды. 14 шлюз Волатоннан бастап, Лэнглиге дейінгі тегіс учаскеде шоғырланған. Бірнеше қысқа салалар болды. Билбороу саласы негізгі желіден, Волатон шлюздерінен жоғары, Билбороу орманындағы кемежайға дейін салынды, ал одан Билбороу және Стрелли кен орындарына трамвайлар жүрді. Бұл сала жеке меншікте болды және 1799 жылдың ортасынан бастап жұмыс істеді, бірақ 1813 жылға қарай көп бөлігі қолданыстан шығып, бір бөлігі толтырылды. Қалғаны шамамен 1874 жылы тасталып кетті. Робинеттс кесімі Коссалға жақын орналасқан және 1796 жылы аяқталды, ал Ратленд герцогының Грисли мен Филлингхемдегі кен орындарына 1800 жылы салынған Грисли саласы арқылы қызмет көрсетілді. Екі сала да трамвайлар арқылы кен орындарымен байланысты болды. Сауда тұрақты түрде өсті, бірақ компанияның күткендей жылдам болмады. 1798 жылдың сәуіріне дейін алымдар 2614 фунт стерлингті құрады. Сол жылы Ноттингем мен Кромфорд арасында пакеттік қайық жүрісі басталды, ал 1798 жылы екінші қайық Ноттингем мен Лестер арасында қызмет көрсетті. 1799/1800 жылдары алымдардан түскен табыс 4647 фунт стерлингке дейін өсті. Көліктің басым бөлігі – көмір, барлығы 114 227 тонна тасымалданғанның 89 500 тоннасы осыған тиесілі болды. Кромфорд каналы мен Ноттингем каналы арасындағы ынтымақтастық жақсы болды, бұл екі компанияға да пайдалы болды. 1797 жылы Эреваш каналынан тарифтерді төмендету арқылы клиенттерді тартып алуға жасалған әрекет қаржылық сәтсіздікке ұшырады, нәтижесінде екі каналдағы тауарларға бекітілген алымдарды алу және бір-бірінен клиенттерді тартып алуға тырыспау туралы келісімге келді. 1804 жылы ипотека төленгеннен кейін компания акционерлерге акцияның 150 фунт стерлингіне 12 фунт стерлинг мөлшерінде дивиденд төлеуге келісті. Олар жылына екі рет төленді, бірақ кейде төлемдердің артта қалған бөлігін азайту үшін үшінші төлем жасалды, ол алғашқы төлем жасалған күні тоғыз жылға созылған. 1830 жылы алымдар 9 879 фунт стерлингке жетті, ал 1840 жылы 12 825 фунт стерлингке дейін өсті. Компанияның Уилфорд-стрит, Ноттингемге жақын орналасқан қоймасы 1818 жылдың 28 қыркүйегінде жарылыстан қирады, нәтижесінде екі адам қаза тапты. Ноттингем қайық компаниясы 21 баррель оқ-дәрі жеткізіп берді, ал Муссон есімді адам баррельден оқ-дәрі ағып жатқанын байқады. Ол ақымақтықпен ыстық күлді оқ-дәріге тастады, нәтижесінде жарылыс болды. Жарылыс кезінде оның денесі лақтырылды. Бірнеше қайық қирады және айналасындағы көптеген ғимараттар зақымдалды. Сақтандыру компаниясы зиянды өтеуден бас тартқан кезде, канал компаниясы қайық компаниясын сотқа берді және 1000 фунт стерлинг пен кейбір сот шығындарын өндіріп алды, бірақ олар төлей алмады және талап 1828 жылы жойылды. 1826 жылдың қаңтар айында компания Хутон мен Брэдшоуды алдыңғы мамыр айында қабылданған ережеге қайшы келіп, бу пакеттік қайық жүргізгені үшін соттады. Алайда кеме операторлары наразылық білдірді, ал компания 1826 жылдың мамыр айында өз саясатын өзгертіп, бу қайықтарын өз қалауынша жүргізуге рұқсат берді. 1837 жылы қабылданған Мидленд округінің темір жолы (MCR) актісі каналды қорғау туралы ережелерді қамтыды, бірақ олар өз желісін салған кезде каналға кедергі келтірді деп айыпталды, ал Ноттингем каналы тыйым салуды алды. Келіссөздер барысында компания станцияға жақын су алмасу бассейнін салуға келісті. Станция 1842 жылға дейін ашылмағанымен, канал компаниясы 1840 жылдың ортасында теміржол бәсекесіне қарсы тұру үшін алымдарды азайта бастады. Осы күш-жігерге қарамастан, кіріс тез төмендеді, 1841 жылы 12 536 фунт стерлингтен 1852 жылы 5981 фунт стерлингке дейін. Кейбір жұмысшылар жұмыстан босатылды, жалақылар төмендетілді және шығындарды қысқарту бойынша басқа да шаралар қабылданды. Компания каналдың үнемі төмендеуіне жол беруге қарағанда, оны теміржол компаниясына сатудың дұрыс екеніне шешім келтірді, ал Амбергейт және Манчестер темір жолы өз желісін ашқаннан кейін алты ай ішінде әрбір канал үлесі үшін 225 фунт стерлинг төлеуге келісті. Алайда теміржол компаниясы екі басқа компаниямен бірігіп, Амбергейт, Ноттингем, Бостон және Шығыс Жоғарғы Желі жолы болып қайта құрылды. Олар 1850 жылдың шілдесінде Ноттингемнен Ноттингемге дейінгі желіні ашты, бірақ содан кейін бастапқы теміржол компаниясымен бірдей келісім жасаған Ноттингем каналы мен Грантэм каналын сатып алудан бас тартты. Бірнеше сот ісінен және Лордтар палатасына шағымданғаннан кейін сату келісілді, ал канал компаниясының соңғы комитеті 1856 жылдың 4 сәуірінде өтті. Бастапқы үлестерге 1 фунт және 10 шиллинг (£1,50) дивиденд төленді, бірақ акционерлер сатудан тек 50 фунт стерлинг алды, қалғаны теміржол үлестерімен төленді. Содан кейін қосымша бірігулер болды, ал 1861 жылға қарай канал Ұлы Солтүстік темір жолына тиесілі болды.

Құлдырау

"Ұлы Солтүстік" каналын аз күткен, нәтижесінде оның жағдайы біртіндеп нашарлаған. 1916 жылы канал әлі де 123 488 тонна жүк тасымалданған, оның ішінде жалпы тауарлар 31 887 тоннаны, көмір 17 133 тоннаны, қиыршық тас 16 819 тоннаны, жол тасы 16 166 тоннаны және тыңайтқыш 14 731 тоннаны құрады. Осы тасымалдан 1028 фунт стерлинг түсім болған, бірақ оның көп бөлігі Тренттен Ноттингем кемежайларына немесе Бистон кесігі арқылы қысқа қашықтыққа тасымал болды. Лентоннан Трент шлюзіне дейінгі бөлікте судың жетіспеуі туралы жиі шағымдар түсіп тұрды, бірақ "Ұлы Солтүстік" бұл мәселені шешуге ешқандай әрекет етпеді. Лентон шлюзінің үстіндегі жоғарғы бөліктегі коммерциялық тасымал 1928 жылы тоқтатылды. 1923 жылы теміржолдар біріктірілген кезде "Ұлы Солтүстік" теміржолы Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржол компаниясының бір бөлігіне айналды, ал 1937 жылы олар каналдың негізгі желісін тастап кетті. Дегенмен, олар 1936 жылдан бастап Лентон мен Трент шлюзі арасындағы қалған бөлігін Трент навигациялық компаниясына сатып алу құқығымен жалға берді. Ол 1946 жылы сатып алынып, ресми түрде Трент өзенінің навигациясының бөлігіне қосылды. 1948 жылы су жолдары мемлекеттендірілген кезде меншік Британдық көлік комиссиясына, ал 1963 жылы Британдық су жолдарына өтті. 2012 жылдан бері оны Canal & River Trust басқарады. Тастап кетілгеніне қарамастан, пайдаланылмаған канал кейбір мәселелер туғызды. Жаңбырлы күндері канал қала маңындағы аумақтардың суға батуына себеп болады деген шағымдар болды, сондықтан Ноттингем қалалық кеңесі 1952 жылы қала арқылы өтетін бөлігін сатып алды. 1955 жылдан бастап каналды құрғату, оның төсегіне құбырлар төсеу және оны толтыру жұмыстары басталды. Дерби жолынан Радфорд Бридж жолына дейінгі бөлік, оның ішінде 4 және 5-шлюздер 1955 жылы аяқталды, ал 1962 жылы Воллатон рейсіндегі 12-шлюзге жетті. 13-шлюз құбырларға артық су жіберу үшін бейімделді. Воллатон кеніші 1963 жылдың соңында жабылғанға дейін кеніш ваннасынан суды шығару үшін каналды пайдалана берді, ал ол жабылғаннан кейін 1966 жылы 19-шлюзге дейінгі бөлік құрғатылып, құбырлармен жабылды. 1964 жылдың 23 қыркүйегінде Трауэлл мен Вуллатон арасындағы жоғарғы бөлік құрғатылды, ал қалған бөлігінің көп бөлігі, Аусворт пен Бейли Гроув арасында, кейіннен ашық көмір шахтасымен жойылды. Қала арқылы өтетін жолдың көп бөлігі кейіннен қайта салынды. Дегенмен, Дерби жолынан Лентон тізбегіне дейінгі соңғы бөлік Лин өзенінің жаңа арнасы ретінде қайта пайдаланылды және әлі де сумен толған.

Жабылу

1976 жылғы 22 шілдеде өткен қоғамдық жиыннан кейін, каналдың қалған бөлігін сақтау және Лэнгли Милл мен Ковентри Лейн, Ноттингем арасындағы кеме қатынасын қайта жаңғырту мақсатында Ноттингем канал қоғамы құрылды. Олар каналдың тағы бір бөлігінің толтырылуын болдырмауға және ашық карьерлік кен қазу жоспарларына каналдың бағытын кейіннен қалпына келтіруді қосуды қамтамасыз етуге үміттенді. Сондай-ақ 1976 жылы Фернвуд кіші мектебінің оқушылары Воллатон кенішінің жанындағы канал төсегі бойымен табиғат жолын жасады, ал Браутоу кеңесі каналдың 5 милі (8 км) жерін 7 350 фунт стерлингке сатып алуға ниеттенетінін хабарлады. Канал қоғамы 1977 жылдың сәуір айынан бастап, меншік Британдық су жолдарынан Браутоу кеңесіне өткеннен кейін, тіктеп кесу, көпірлерді жөндеу және канал жағалауларын күту үшін жұмыс топтарын ұйымдастыра бастады. Олар сондай-ақ 1980 жылы салынуы жоспарланған Аусворт айналма жолының каналды кесіп өтетін жерінде кемелер өтуіне жеткілікті биіктікті қамтамасыз ету үшін үгіт жүргізді. 1978 жылы М1 тас жолына жақын Троуэллдегі дамбаның бір бөлігі сырғыған кезде каналдың бұзылуы орын алды. Қоғам оны жөндеді, жергілікті түрмелердің бірі жұмыс күшін, ал Су жолдарын қалпына келтіру тобы құрал-жабдықтарын ұсынды. Бейли Гроувтағы (Иствуд) және Тинсли Роудтағы көпірлерді қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, бірақ 1979 жылдың басында Ноттингемшир графтық кеңесі Аусворт айналма жолындағы кеме жүретін көпірдің құны 428 000 фунт стерлинг болатынын мәлімдеді. Осы сомада қаржы болмағандықтан, кеме жүретін канал болмайды, ал бұл тиімді түрде каналды қайта ашуға кедергі келтіргендіктен, канал қоғамы көп ұзамай таратылды. 1994 жылы Робиннетс қорамын жоятын ашық карьерлік кен қазу жоспарлары өзгертілді, бұл Робиннетс әрекет тобы, мұндай карьерлік кен қазуға қарсы күрескен үгітшілер тобымен тойланды. 1990 жылдары Мургрин суқоймасынан су тасымалдаушы арнасы тереңдетілді, соның арқасында суқойма Кромфорд каналының төменгі бөлігіне және Лэнгли Миллдегі Ұлы Солтүстік бассейніне су жеткізе алды. Қазір Грисли иелігінде карп шаруашылығы ретінде басқарылатын суқойма, 30 футқа (9 метрге) дейін тереңдікке ие және Ноттингем каналымен салынған, әлі де Canal and River Trust-қа тиесілі.

Ноттингем және Бистон каналы

Трент көпірінен төменгі ағыстағы Трент өзені мен Лентон арасындағы Ноттингем каналының бөлігі, сондай-ақ Лентоннан Бестон кезі арқылы Бестон өзеніне дейінгі Бестон каналы ретінде қолданылады. Бұл Трент өзенінің кеме жүзеу жолының бір бөлігін құрайды, ал өзеннің өзі Трент көпірі мен Бестон құймасы арасында кеме жүзуге жарамсыз. Бұл бөлім бастапқыда сүйреу жолымен салынбаған, бірақ 1976 жылы Ноттингемширлік демалыс қызметтері комитеті оны салу жоспарларын бекітті. Жұмыстың аяқталуына алты жыл кетті және ол 1982 жылдың 9 маусымында Ұлыбритания су жолдарының өкілі Илтид Харрингтонмен салтанатты түрде ашылды, осы шараға Нотингемнің Лорд-мэрі Питер Берджесс та қатысты. Ноттингем қаласының ортасымен өтетін каналдың сүйреу жолы Ноттингемнің «Үлкен жолының» бөлігі болып табылады – бұл автомобильдерге тыйым салынған айналма велосипед және жаяу жол, ол канал бойымен Ноттингемдегі теміржол станциясынан Бестон шлюздеріне дейін, содан кейін Трент өзенінің жағалауымен қайта оралады. Ноттингем қаласының ортасындағы канал, оған Ноттингем қамалы қарап тұр, қаланың Касл-Уорф аймағының орталық бөлігін құрайды. Бұл аймақ бұрын кеме тоқтаулары мен қоймаларға орналасқан, бірақ қазір ескі қойма ғимараттарында су жағалауындағы барлар мен мейрамханалар, сондай-ақ жаңа кеңселер мен тұрғын үйлер бой көтерген.

Жабық бөлім

1977 жылы Брокстоу аудандық кеңесі 10 км-лік жоғарғы арнаның бөлігін сатып алды, ол Иствудтан басталып, Аусворт, Коссалл және Троуэлл арқылы Нотингем қаласының Брамкоттегі сыртқы жиегіне дейін созылады. Троуэлл бөлігінде II санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген, 1793-95 жылдары салынған және ағаштан жасалған бөгет есіктері бар Суонси көпірінің қалдықтары бар – бұл түпнұсқа тас көпірлердің бірі. Көпірден Троуэлл бақша орталығын көруге болады, онда 1794-95 жылдары салынған бастапқы тастан тұрғызылған 1 және 2 Суонси коттедждері орналасқан. Суонси атауы көпір мен коттедждерге осы арнаның бұл бөлігінде көптеген аққулар жиналатындығынан берілген. 1980 жылы судың жетіспеуіне байланысты бақша орталығы мен Құстарды қорғау корольдік қоғамы (RSPB) оларды қоныс аудару туралы шешім қабылдады. Брокстоу кеңесі каналды басқаруға бірнеше ұйымдар көмектеседі, олардың ішінде Ноттингемширдің жабайы табиғат қоры, Ұлыбританияның табиғатты сақтау еріктілерінің қоры, Ауылдық агенттік, Ноттингемшир округінің кеңесі және Аусворт балық аулау клубы бар. Оның бай мекендеу ортасы болғандықтан, 1993 жылы ол жергілікті табиғат резерваты деп жарияланды. Құрғату арқылы сулы-батпақты жерлер мен ашық судың бөліктері құрылды, бірақ кеңестің басты міндеті – судың балама көздерін табу болды, себебі Иствуд бөлігі Лэнгли Милл ойпатынан және Мооргрин суқоймасынан бастапқы сумен жабдықтаудан үзіліп қалған. Сонымен қатар, Иствуд пен Аусворт арасында ашық карьерлік кен оқудан туындаған 3 км-лік үзіліс сумен байланысты жойды. 1995 жылы Аусворт айналма жолын салғанда жаңбыр суын шығару қажеттілігі жаңа көз болды, ал 1998 жылы Эреваш өзенінен каналға су сору үшін электр сорғысы орнатылды. Каналды пайдалану мүмкіндігін арттыру 1998 жылы жалғасты, осы жылы сүйреу жолы мен оған қосылатын бірнеше ат жолдарына қоғамдық қол жетімділік мәртебесі берілді. Каналды жаяу жүргіншілер, велосипедшілер және табиғат зерттеушілер кеңінен пайдаланады, ал кейбір бөліктері балық аулаушылар мен атпен жүруге қолайлы. Ноттингемшир округінің кеңесі мүмкіндігі шектеулі адамдар үшін қол жетімділікті арттыру мақсатында сүйреу жолын жаңартуға көмектесті.