Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v DeSousa [1992] 2 S. C. R. 944, – Канада Жоғарғы Сотының «заңсыз түрде дене күшіне зиян келтіру» қылмысы үшін жасалған әрекеттің қылмыстық жауапкершілік деңгейін конституциялық талаптарға сәйкес анықтаған ісі. Бұл іс Р. Хундал және Р. Крейтонға қарсы істер қатарынан болып табылады, онда Сот бірнеше қылмыстар үшін кінәлілік деңгейін төмендетті.
R v DeSousa [1992] 2 S. C. R. 944, is the Supreme Court of Canada case where the Court determined the Constitutionally required level for mens rea for the charge of "unlawfully causing bodily harm". The case is one of a series of cases including R. v. Hundal and R. v. Creighton where the Court reduced the requirement for culpability for a number of crimes.
Өмірбаян
1987 жылғы 31 желтоқсанда Торонтода Жаңа жылдық кеште түн ортасына дейін аз қалғанда төбелес болды. Бірнеше адам бөтелке лақтыра бастады, соның ішінде Жоао ДеСоса бір бөтелке лақтырды, ол қабырғадан секіріп, Тереза Сантостың қолға тиіп, ауыр дене жарақатын келтірді. ДеСоса Қылмыстық кодекстің 269-бабы бойынша заңсыз түрде дене жарақатын келтіргені үшін айыпталды. Сот алдындағы мәселе – Қылмыстық кодекстің 269-бабы Конституцияның 7-бабын бұза ма, бұзбай ма еді, себебі ол "Толық жауапкершілік" құрамындағы қылмыстар үшін түрме жазасын көздейді (бұл Б.К. Автокөлік заңы ісінде конституцияға қайшы деп танылды).
Shortly before midnight, during a New Year party in Toronto on December 31, 1987, a fight broke out. Several people started throwing bottles including Joao DeSousa who threw a bottle that ricocheted off the wall and hit Teresa Santos in the forearm causing serious harm. DeSousa was charged with unlawfully causing bodily harm contrary to s.269 of the Criminal Code. The issue before the Court was whether s.269 of the Criminal Code violated the s.7 of the Charter as it potentially allowed for prison sentences for "Absolute Liability" offences (which was deemed unconstitutional in Re B. C. Motor Vehicle Act).
Қаулы
Соттағы Sopinka судьясы 269-баптың 7-бабын бұзбайтынын мәлімдеді. Бұл айыптың өзі екі бөлек талаптан тұрады. Біріншіден, жарамды mens rea талабы бар негізгі құқық бұзушылық ("заңсыз әрекет") болуы керек. Бұл провинциялық және федералдық құқық бұзушылықтарды, қылмыстық немесе басқа да құқық бұзушылықтарды қамтиды, бірақ абсолютті жауапкершілік құрайтын құқық бұзушылықтарды болдырмайды. Екіншіден, "заңсыз әрекет" кем дегенде "объективті түрде қауіпті" болуы керек, яғни, ақылға қонымды адам бұл әрекет денеге зиян келтіру қаупін тудыратынын түсінуі тиіс. Құқық бұзушылыққа байланысты айып тарту немесе айтарлықтай түрме жазасы болмағандықтан, жоғары "субъективті кінә" талабы қойылған жоқ (R. v. Martineau). Сот, құқық бұзушылық салдарына келтіру ниетінің дәлелденуін талап етпегендіктен, моральдық жағынан кінәсіз адамды жазалайды деген пікірді жоққа шығарды. Керісінше, бұл құқық бұзушылықтың мақсаты объективті түрде қауіпті әрекеттердің алдын алу болып табылады (бұл негіздеме R. v. Creighton ісінде кеңінен түсіндірілді).
Justice Sopinka, writing for the Court, held that s.269 did not violate s.7. The charge itself is broken down into two separate requirements. First, there must be an underlying offence (the "unlawful act") with a valid mens rea requirement. This includes provincial and federal offences, criminal or otherwise, but precludes any absolute liability offences. Secondly, the "unlawful act" must be at least "objectively dangerous" so that a reasonable person would realize that the act created a risk of bodily harm. Due to the lack of stigma or any sort of significant prison sentence attached to the offence it did not warrant a higher "subjective fault" requirement (R. v. Martineau). The Court dismissed the argument that the offence would punish the morally innocent by not requiring proof of intention to bring about the consequences. Instead the offence aims to prevent objectively dangerous acts (this justification was elaborated on in R. v. Creighton).