Американ архитектор және көркем суретші Пол Лаффолей өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық сәулетші

Пол Лаффоли (14 тамыз 1935 – 16 қараша 2015) – Массачусетс штатының Бостон қаласынан шыққан американдық көреген суретші және сәулетші.

Өмірбаян

Пол Лаффоли 1935 жылдың 14 тамызында Массачусетс штатының Кембридж қаласында ирландтық католик отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Пол Лаффоли аға, Кембридж Траст Компаниясының президенті және Гарвард бизнес мектебінде сабақ берген заңгер болған. Ұлкен Лаффоли кіші Полға буддизм мен индуизмнің кейбір аспектілері және ол "ақыл физикасы" деп атаған нәрселерді қоса, өзінің діни-философиялық сенімдерін сіңірді, бірақ Лаффолидің сурет салуды мансап етіп таңдауына қарсы болды. Лаффоли аға Полға "гравитация жоқ" екенін үйреткен. Лаффоли алғашқы сөзін алты айлық шағында "Константинополь" деп айтқанын жазды. Ол төрт жасқа дейін қайтадан сөйлемеді. 1961 жылы Браун университетінде оқығанда, өзінің "Аян феноменологиясы" бойынша, Лаффоли "шамалы кататониялық күйде болғандықтан" психиатрмен бір жылдай апта сайынғы сеанстардан кейін сегіз рет электрошокпен емделді.

1961 жылы ол Гарвардтың Дизайн мектебіне түсті, онда архитектураны оқыды, себебі ол кеңістіктегі объектілерді дәлдікпен бейнелейтін схемалардан тұрды. Ол сондай-ақ Гарвардтың Карпентер орталығында Мирко Басаделламен бірге мүсін өнерін оқыды, оны өзінің ерте ықпалы деп атады. Бір жылдан кейін ол "өз жұмысына тым көп араласқаны үшін" факультет тарапынан GSD-ден шығарылды. Кездейсоқ жағдайда Лаффоли өзінің тағамдық өнімдермен айналысатын ағасы берген "Прогрессивті архитектура" журналының бір данасын алды, мұқабасында Фредерик Кислердің суреті болды. Лаффоли Кислердің жұмысы өзі іздеген нәрсе екенін сезінді және 17 хат жазғаннан кейін Нью-Йоркке барып, Кислермен шәкірттікке сәтті түсті. Нью-Йоркте өнер саласын зерттегенде Лаффоли Энди Уорхолмен кездесті, ол оған 87-ші көшедегі өрт сөндіру станциясында ұйықтауға орын ұсынды, егер ол таңғы сағат 1-ден 5-ке дейін түнгі теледидардан хабарласа. Осы үнділік бас сынақ үлгілерін көру және индуисттік ұстазымен ерте кездесу нәтижесінде Лаффоли өзінің бес онжылдық бойына жұмысын басып озған үлкен суреттерінің форматына келді. Осы кезеңде Лаффоли жұмыс күндері Эмери Рот пен Ұлдарында жұмыс істеді, онда ол әлі салынбаған Дүниежүзілік сауда орталығы мұнараларының жоспарларын жасады, бірақ екі ғимаратты біріктіретін көпірлерді ұсынғаннан кейін жұмыстан шығарылды. 1963 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Лаффоли Бостонға оралып, 1968 жылдың Рождество күні 36 Бромфилд көшесінде алғашқы студиясын құрды. Сол жерде Полдың мансабы Орсон Уэллс театрындағы ерте көрмесімен "байланыса" бастады, ол Диан Гиттердің ұсынысымен Лаффолидің рұқсатысыз Вудсток музыка фестиваліне әкелінді. Өз жұмысын қайтару үшін Пол Вудстокқа автобуспен барды, ол сол кездегі қарсы мәдениетпен танысты. Мұнан кейін көптеген көрмелер мен кураторлық жобалар оның Бостондық Көрнекілік Ұяшығын (1971) құруға әкелді. Пол Лаффоли суретшілер гильдиясының үлгісі бойынша құрған Бостондық Көрнекілік Ұяшығы өте қоғамдық және кураторлық жоба болды. Бостондық Көрнекілік Ұяшығының жарғысында Лаффолидің "көрнекі өнерді дамыту және ілгерілету" туралы ойлау процестері көрсетілген. 1980 жылдардың соңында Лаффоли өзінің жұмысын интерактивті, физикалық тұрғыдан тартымды психотроникалық құрылғы ретінде қарастыра бастады, бәлкім, Стоунхендж немесе Нотр-Дам соборы сияқты сәулеттік ескерткіштерге және олардың рухани аурасына ұқсас. Танатон III (1989), Оргон моторы (1983) және Геохронмехане: Жерден келген уақыт машинасы (1990) сияқты жұмыстар осы тұжырымдамаға сәйкес келді. Дүниежүзілік сауда орталығы мұнаралары 11 қыркүйектегі шабуылдарда қирағаннан кейін Лаффоли 2002 жылы "Азаттық мұнарасын" жобалау конкурсына жоба ұсынған сәулетшілердің бірі болды. Лаффоли шабытын каталондық сәулетші Антони Гаудидің жұмысынан алды. Оның идеясы Барселонадағы Гаудидің Саграда Фамилия шіркеуінің стилінде алып қонақ үй салу болды. 1999 жылы Остин өнер мұражайы оның мансабының саяхаттық зерттеуін ұйымдастырғаннан кейін Лаффоли бүкіл әлемдегі кураторлар үшін культ фигурасына айналды. Париждегі Palais de Tokyo 2009 жылы "Наполеонды қуу" атты көрмесінде оның жұмысына бір бөлмені арнады, ал оның бірнеше туындылары 2013 жылы Лондондағы Хейвард галереясында "Ғаламның баламалы нұсқаулығы" көрмесіне қосылды. Басқа да маңызды көрмелерге Генри өнер галереясы, Сиэтлдегі Bauharoque-дің Premonitions (жарияланым), Гамбургер Банхоф, Берлиндегі Secret Garden (жарияланым) және Дуглас Уолла редакциялаған және Чикаго университетінің баспасында 2016 жылдың көктемінде жарияланған The Essential Paul Laffoley атты соңғы монографиясы кіреді. 2001 жылы Лаффоли құлап, ауыр жарақат алды. Диабеттің асқынулары оң аяғын тізеден төменге ампутациялауға әкелді; Лаффолидің өтініші бойынша, ...

In 1961, he enrolled at the Harvard Graduate School of Design, where he studied architecture because it consisted of diagrams that rendered objects in space with accuracy and precision. He also studied sculpture at Harvard's Carpenter Center with Mirko Basaldella whom he cited as an early influence. After one year, he was summarily expelled from GSD by the faculty for being "overly involved in his work". By chance, Laffoley was given an issue of Progressive Architecture by his uncle with Frederick Kiesler on the cover. Laffoley felt Kiesler's work was what he had been searching for and, after writing 17 letters, Laffoley went to New York and successfully entered an apprenticeship with Kiesler While canvasing the art scene in New York, Laffoley met Andy Warhol, who offered him a place to sleep at his 87th Street fire station if he would report on late night television between 1 and 5 am. It was from watching these Indian Head Test Patterns, along with his early exposure to a Hindu tutor, that Laffoley would arrive at a format for his large scale paintings that would dominate his work for five decades. On weekdays during this period, Laffoley found employment with Emery Roth & Sons where he worked on the plans for the yet to be built World Trade Center Towers before being terminated upon his suggestion of bridges joining the two buildings. After the death of his father in 1963, Laffoley returned to Boston and eventually established his first dedicated studio space, at 36 Bromfield Street, on Christmas Day, 1968. It was there that Paul's career began to "connect" with an early show at the Orson Welles Theater, which was "hijacked" and taken to the Woodstock Music Festival for presentation by Dean Gitter, without Laffoley's permission. In an effort to recover his work, Paul took the bus to Woodstock, which exposed him to the then current countercultures of the day. This was followed by numerous exhibition opportunities and curatorial projects that lead to the creation of his Boston Visionary Cell (1971). The Boston Visionary Cell, which Paul Laffoley founded on the model of an artists' guild, was a highly communal and curatorial undertaking. The charter of the Boston Visionary Cell underscores Laffoley's thought processes "to develop and advance visionary art". By the late 1980s, Laffoley began to evolve from the spiritual and the intellectual to the view of his work as an interactive, physically engaging psychotronic device, perhaps similar to architectural monuments such as Stonehenge or the Cathedral of Notre Dame and their spiritual aura. Works such as Thanaton III (1989), The Orgone Motor (1983), and the Geochronmechane: The Time Machine from Earth (1990) followed this concept. After the destruction of the World Trade Center towers in the September 11 attacks, Laffoley was one of a number of architects who, in 2002, submitted designs for the competition to plan the Freedom Tower. Laffoley took his inspiration from the work of Catalan architect Antoni Gaudí. His conception was to plan a gigantic hotel in the style of Gaudí's Sagrada Família church in Barcelona. After the Austin Museum of Art organized a traveling survey of his career in 1999, Laffoley became something of a cult figure for curators around the world. The Palais de Tokyo in Paris devoted an entire room to his work in its 2009 exhibition "Chasing Napoleon", and several of his works were included in "The Alternative Guide to the Universe" at the Hayward Gallery in London in 2013. Other major shows include Premonitions of the Bauharoque at the Henry Art Gallery, Seattle (publication), Secret Garden at the Hamburger Bahnhof, Berlin (publication), and the recent monograph entitled The Essential Paul Laffoley edited by Douglas Walla and published by the University of Chicago Press in Spring 2016. In 2001, Laffoley was badly injured in a fall. Complications from diabetes led to his right leg being amputated below the knee; at Laffoley's request,

Туралы

Браун университетінде классикалық білім алып, Гарвард университетінде сәулет өнерін оқығаннан кейін Лаффоли өзінің зияткерлік ізденістерінің байланысын жүйелі түрде өңдеп, біріктіре бастады. Жаңа мүмкіндіктер іздеу үшін 1963 жылы ол Нью-Йоркке барып, көрнекті суретші және сәулетші Фредерик Кислермен жұмыс істеді, сондай-ақ Энди Уорхолға түн ортасында теледидар көруге келісім берді, орнына ұйықтауға мүмкіндік алды. Ол кезде Лаффоли демалыс күндері Белмонттағы отбасылық үйінің жертөлесінде сурет салып, өзінің толыққанды жетілген алғашқы туындысын аяқтады: «Кали Юга: Әлемнің соңы 424826 ж.». Осы сәттен бастап Лаффоли философия, ғылым, сәулет және руханилықты сурет салу ісімен байланыстыратын жаңа ғылым саласына қатысты ерекше трансдисциплинарлық көзқарасын қалыптастыруға кірісті. Лаффоли алғашқыда өз идеяларын шығыс мандалаларымен байланысты форматта ұйымдастыра бастады, бұл ішінара Уорхол үшін түн ортасында көрген телешоулардың әсерінен туды. Бұл тез арада төрт негізгі сурет санатына айналды: операциялық жүйелер, психотроникалық құрылғылар, мета-энергия, уақыт саяхаты және түсінікпен армандау. «Құрылымдалған ерекшеліктер» деп есептеліп, Лаффоли ешқашан сериямен жұмыс істемейді, әр жобаны бірегей схема ретінде қарастырады. Жалғыздықпен өмір сүре отырып, әр 73 ½ x 73 ½ дюймдік кенепті бояуға және кодтауға үш жылға дейін уақыт кеткен. 1980 жылдардың соңында Лаффоли рухани және интеллектуалдықтан жұмысының интерактивті, физикалық тұрғыдан тартымды психотроникалық құрылғы, трансдисциплинарлық рухани оянудың қазіргі заманғы тәсілі және оның рухани аурасы ретінде қарауға көшті. Лаффоли өте ерте жасынан-ақ НЛО-ға құмар болды. Ол «Жер тоқтап қалған күн» фильмін 873 рет көрген. Ол фильмге деген құштарлығының себебін фильмдегі ғарыш кемесінің сәулетіне деген қызығушылығынан туындайтынын түсіндіреді, бұл оның өмірінің басында сезімтал болмаған. Бала кезінде ол ұшатын тарелкаларды жобалау үшін сәулетші болуға ант берді, бірақ 50 жасқа келгенде ғана тіркелген сәулетші атанды. Екі жылдан кейін, ауызша операцияға дайындалып, миымның компьютерлік томографиясынан өттім. Салдарында миымда қандай да бір металлға ұқсас шағын «имплант» табылды. MUFON (Өзара НЛО желісі) жергілікті бөлімшесі оны ми қызметін жеделдетуге немесе баяулатуға қабілетті «нанотехнологиялық зертхана» деп жариялады. Мен бұл импланттың басқа планетадан келгендігіне және менің идеяларым мен теорияларымның басты қозғаушы күші екеніне сене бастадым.

Following his formal education in the classics at Brown and architectural studies at Harvard, Laffoley began to assimilate and systematically cross pollinate his related strands of intellectual inquiry. In a search for expanded opportunities, he went to New York in 1963 to work with the visionary artist and architect Frederick Kiesler, and was also recruited to view late night TV for Andy Warhol in exchange for a place to sleep. At that time, Laffoley had been painting in the basement of his family home in Belmont on the weekends, completing his first fully mature vision: The Kali Yuga: The End of the Universe at 424826 A. D. From this point forward, Laffoley began to formulate his unique trans disciplinary approach to a new discipline combining, philosophy, science, architecture and spirituality to the practice of painting. Laffoley first began to organize his ideas in a format related to eastern mandalas, partially inspired by the late night patterns he watched for Warhol on late night television. This quickly developed into four general subcategories of paintings: operating systems, psychotronic devices, meta energy, time travel, and lucid dreaming. Conceived of as "structured singularities", Laffoley never works in series, but rather approaches each project as a unique schematic. Working in a solitary lifestyle, each 73 ½ x 73 ½ inch canvas would take up to three years to paint and code. By the late 1980s, Laffoley began to move from the spiritual and the intellectual, to the view of his work as an interactive, physically engaging psychotronic device, a modern approach to trans disciplinary enlightenment and its spiritual aura. From an early age, Laffoley manifested an obsessive interest in UFOs. He had seen the movie The Day the Earth Stood Still 873 times. He explains that his obsessive interest in the film derives partly from a fascination with the architecture of the space ship in the film which, early on in his life, was subconscious. While he was still a child he made a vow to become an architect so that he could design flying saucers, although he did not become a registered architect until he was 50 years of age. Two years later, in preparation for a major oral surgery, I was subjected to a routine cat scan of my head. As a result, a miniature metallic like "implant" was discovered in my brain near the pineal gland. A local chapter of MUFON (Mutual UFO Network) declared it to be a "nanotechnological laboratory" capable of accelerating or retarding my brain activity. I have come to believe that the implant is extraterrestrial in origin and is the main motivation of my ideas and theories.

Жұмыс

Үлкен кенептерге суреттелген Пол Фамилияның көптеген суреттері сөздер мен бейнелерді біріктіріп, өлшемділік, уақыт саяхаты (релятивизмді «бұзу» арқылы), мыңжылдықтар бойы философтармен бөліскен тұжырымдамалық байланыстардың өзара байланысы және адамзаттың ғарыштық шығу тегі туралы теориялар сияқты ұғымдарды қарастыратын рухани сәулетті түсіндіреді. Google-дың жазбалары мен өнер туындылары 2016 жылдың мамыр айында Чикаго университетінің баспасында «The Essential Paul Laffoley» атты жаңа кітапта жарық көрді, оны Дуглас Уолла редакциялап, Линда Дейливинпл Хендерсон, Ариэль Сайбер және Стивен Московицтің қосымша мәтіндері жарияланды. Британ жазушысы Майкл Брейсвелл «When Surface was Depth» атты эсселер жинағында былай деп жазды: «Егер Бостондық Көрнекі Топтың Фамилияның жұмысының бір басты алаңдаушылығы бар десек, оның эклектикалық ғылымы мен практикасының ортақ белгісі, онда бұл алаңдаушылық – адамның пайда болудан болуға өту процесін түсіну болар еді». Брейсвелл сондай-ақ былай деп жазды: «Бостондық Көрнекі Топ, оның тұрғындарының жұмысы мен ойларының нақты бейнесі ретінде, деректердің хаосын – мәрмәрдің хаосынан кем емес – зерттеу арқылы оның ішіндегі кемел пішін шығаруға қалай қалыптастыруға болатынын көрсетеді». Пол Лаффолидің мұрагерлері Нью-Йорктегі Kent Fine Art компаниясымен өкілдік етіледі.

Өлім

Лаффоли 2015 жылғы 16 қарашада Массачусетс штатының Оңтүстік Бостонында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.

Көрмелер

Мистикалық тәжірибелердің күштік құрылымы. Нью-Йорк: Кент көркем өнер, 2015. Наполеонды қуу. Париж: Токио сарайы, 2009. Архитектуралық ой-формалар: Зомби эстетикасындағы эксперимент. Пол Лаффолидің көреген өнеріне шолу. Техас: Остин өнер мұражайы, 1999. Пол Лаффоли: Құпия әлем. Берлин: Гамбургер Бахнхоф, 2012. Әлемге қатысты баламалы нұсқаулық. Лондон: Хейвард галереясы, 2013. Пол Лаффоли: Бостондық көрегендер жасушасы. Нью-Йорк: Кент көркем өнер, 2013. Пол Лаффоли: Барокконың болжамдары. Сиэтл: Генри өнер галереясы, 2013.

Кітаптар мен монографиялар

Лаффоли, Пол, Дуглас Уолла редакциялаған және мәтіндері, Линда Далримпл Хендерсон, Ариэль Сейлор және Стив Московицтің мақалаларымен. "Маңызды Пол Лаффоли" Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. 2016. Лаффоли, Пол және Жанна М. Васи Лик. "Аянның феноменологиясы". Нью-Йорк: Кент Файн Арт, 1989. Лаффоли, П. (1999). Архитектуралық ой-формалар: Пол Лаффолидің 1967–1999 жылдардағы өнеріне шолу. Остин, Техас: Остин көркем өнер мұражайы. Пол Лаффоли: Құпия әлем. Вальтер Кёниг, Кёльн, 2012. (каталог). Крокер, Луис. (2013) "Пол Лаффоли: Барокконың болжамдары". Сиэтл: Генри өнер галереясы. Лаффоли, Пол. (2016) "Маңызды Пол Лаффоли: Бостонның көру ұясынан шыққан туындылар". Чикаго: Чикаго университетінің баспасы.