Гибсайд (Англия): тарихи сарай, бұзылған залдар, георгиандық ландшафт саябағы. Сир Джордж Боуес және тағы басқа сәулетшілердің еңбектері. Саяхаттап көруге арналған!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гибсайд – Солтүстік-Шығыс Англиядағы Тайн мен Уэрдегі саяжайлы мүлік. Ол Дервент өзенінің аңғарында, Дарем графтығының шекарасында, Роулендс Гилл мен Бернопфилд арасында орналасқан. Бұл мүлік – грузин стиліндегі ландшафты саябақтың сақталған бөлігі, негізінен сэр Джордж Боустың (1701–1760) меншігінде салынған және көбінесе Стивен Свицер мен Уильям Джойс жобалаған. Саябақта Джеймс Пэйн жобалаған, оның ішінде палладиандық шіркеу; Дэниел Гаррет жобалаған банкеттік үй; және Уильям Ньютон жобалаған құрылыстар бар, алайда олардың бірнешеуі қазір қираған немесе бұзылған. Гибсайд залы, мүліктің орталық үйі, жартылай XVII ғасырдан бастау алады, бірақ ол да қираған күйде.
Country estate and ruined hall near Newcastle upon Tyne, England
Gibside is an estate in Tyne and Wear, North East England. It is located in the valley of the River Derwent on the border with County Durham, between Rowlands Gill and Burnopfield. The estate is the surviving part of a Georgian landscaped park, primarily created under the ownership of Sir George Bowes (1701–1760) and designed in large part by Stephen Switzer and William Joyce. The park contains structures designed by James Paine, including a Palladian chapel; Daniel Garrett, including a banqueting house; and William Newton, however several are now ruined shells or have been demolished. Gibside Hall, the house at the centre of the estate, dates in part from the seventeenth century but is also a shell.
Тарих
Блэкистон отбасы 1540 жылы неке арқылы осы иелікке ие болды. Сэр Уильям Блэкистон (1562–1641) 1603 және 1620 жылдар аралығында ескі үйдің орнына кең сарай салды. Ескі залдың кіреберісінде Англия королі Джеймс I-нің және Блэкистон отбасының гербтері орналасқан. Гибсайд мүлігі 1713 жылы Боуз отбасының меншігіне көшті; бұл 1693 жылы Сэр Уильямның шөбересі Элизабет Блэкистонның Стреатлам замкінен (қазір бұзылған) Сэр Уильям Боузға (1657–1707) үйленуінің нәтижесінде болды. 1722 жылға дейін Боуздердің ықпалының негізі Дерхам графтығындағы Стреатлам замкісі және олардың үйі болды. Бірақ, одан кейін, Гибсайдтің Блэкистон иелігін неке арқылы сатып алу Боуз отбасына графтықтың солтүстігінде одан да зор ықпал әкелді және көмір саудасынан түсетін мол байлыққа үлес қосты. Блэкистон иелігінде аймақтың ең бай көмір кен орындары болды. 1767 жылы Сэр Уильям Боуздың немересі – «Боуз мұрагері» Мэри Элеонора Боуз, 9-шы Стратмор және Кингхорн графы Джон Лионға үйленді, ол әкесінің өсиеті бойынша кез келген күйеудің отбасылық тегін қабылдауы тиіс болғандықтан, өзінің тегін Боуз деп өзгертті. Бұл Боуз әулетінің жалғасуын қамтамасыз ету үшін жасалған шара еді, егер еркек мұрагер болмаса. 1820 жылы Джон Боуз, 10-шы Стратмор және Кингхорн графының қайтысынан кейін туған мұралық даудан соң, ол 1885 жылы қайтыс болғанға дейін оның заңды ұлы Джон Боузға тиесілі болды (ол Гибсайд шіркеуіне жерленген), содан кейін ол оның туысы, 13-ші Стратмор және Кингхорн графына қайтарылды. Бұл үй Джон Боуздың анасы Мэри Милнердің, содан кейін Стратмор графинясының жесірі және оның екінші күйеуі, саясаткер Сэр Уильям Хатттың (ол Джон Боуздың тәрбиешісі болған) негізгі резиденциясы болды және 1882 жылы қайтыс болғанға дейін оның меншігінде қалды.
The Blakiston family acquired the estate by marriage in about 1540. Sir William Blakiston (1562–1641) replaced the old house with a spacious mansion between 1603 and 1620. Both the Royal (King James I of England) coat of arms and the Blakiston coat of arms are seen over the entrance of the old Hall. The Gibside property came into the possession of the Bowes family in 1713; a result of the marriage in 1693 of Sir William's great granddaughter, Elizabeth Blakiston, to Sir William Bowes (1657–1707) of Streatlam Castle (now demolished). Until 1722, the basis of the Bowes' influence was their own estate and house of Streatlam Castle, County Durham. However, after that date the acquisition through marriage of the Blakiston estate of Gibside gave the Bowes family an even greater influence in the north of the county and a share in the immense wealth that was to be acquired from the coal trade. The Blakiston estate included some of the area's richest coal seams. In 1767 the granddaughter of Sir William Bowes – the "Bowes heiress" Mary Eleanor Bowes – married John Lyon, 9th Earl of Strathmore and Kinghorne, who changed his surname to Bowes due to a provision in her father's will that any suitor had to take the family name. This was a device to continue the Bowes lineage in the absence of a male heir. After the split inheritance dispute following the death of John Bowes, 10th Earl of Strathmore and Kinghorne, in 1820, it belonged to his legitimated son John Bowes until his death in 1885 (he is buried in the Gibside chapel), when under the entail it reverted to his cousin the 13th Earl of Strathmore and Kinghorne. It had been the main residence of John Bowes' mother, Mary Milner, by then Dowager Countess of Strathmore, and her second husband, the politician Sir William Hutt (who had been John Bowes' tutor), and remained in his ownership until his death in 1882.
Парк құрылыстары
Гибсайдты 18-ші және 19-шы ғасырдың басында Боуз-Лион отбасы жасатқан жақсартуларға көгалдандыру, 1760 және 1812 жылдар аралығында салынған Гибсайд шіркеуі, банкеттік үй, Еркіндік бағанасы, үлкен тұрақ, емен аллеясы және бірнеше жүз гектар орман кірді. 1805 жылы негізгі үйдің жоғарғы қабаты алып парапетке айналдырылды.
Improvements to Gibside carried out by the Bowes Lyon family in the 18th and early 19th centuries included landscaping, Gibside Chapel, built between 1760 and 1812, the Banqueting House, a column of Liberty, a substantial stable block, an avenue of oaks and several hundred acres of forest. The top floor of the main house was remodelled as a giant parapet in 1805.
Шатыр
Шәулет Авенюдің оңтүстік-батыс шетінде орналасқан және 1760 жылдың шілдесінде Джеймс Пейннің Палладиодан шабыттанған дизайнымен салынды; алдында 1737 жылы сэр Томас Робинсон немесе Дэниел Гарретттен іске аспаған дөңгелек үлгіге тапсырыс берілген. Сэр Джордж Боуз 1760 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды; ғимараттың қаңқасы 1769 жылы оның жесірі Мэри Гилберттің қадағалауымен аяқталды, бірақ ішкі жұмыстар толыққан жоқ және шіркеу 1812 жылға дейін оның немересі Джон Боуздың, Стратмор және Кингхорнның 10-шы графының басшылығымен киеленді. Боуз ғимараттың астындағы мавзолейге жерленді. Ғимарат Палладиан стилінде салынған және төртбұрышты грек кресінің пішінінде, үстінде барабандағы күмбезбен. Авенюға қараған солтүстік-шығыс фасады ғимараттың ең әсем бөлігі болып табылады. Ол қос портиктен тұрады, ішкі қатары алты жолақсыз ионикалық бағанадан және сыртқы қатары төрт бағанадан, олар фронтонды ұстап тұрады. Ішкі портиктің екі жағындағы екі сыртқы бағана қабырғаға бітіскен, ал олардың арасындағы кеңістіктер аркалы ашылулармен толтырылған. Фасадтың үстінде алты урна орналасқан. Қалған үш жағы қарапайым, ал крест қолдарының соңғы жағында Диоклетиан терезелері бар.
The chapel is located at the south western end of the Avenue, and was begun in July 1760 to a design derived from Palladio by James Paine; an earlier, unrealised, circular design had been commissioned in 1737 from either Sir Thomas Robinson or Daniel Garrett. Sir George Bowes died in September 1760; the shell of the building was completed in 1769 under the supervision of his widow, Mary Gilbert, but the interior work was not completed and the chapel consecrated until 1812, under his grandson, John Bowes, 10th Earl of Strathmore and Kinghorne. Bowes was then buried in the mausoleum beneath the building. The building was designed in the Palladian style and takes the form of a Greek cross within a square, with a dome on a drum over the crossing. The north east facade, which faces the Avenue, is the most highly decorated part of the building. It consists of a double portico, the inner order consisting of six unfluted Ionic columns and the outer of four, carrying the pediment. The two outer columns on each side of the inner portico are engaged, the gaps between them being filled by arched openings. The whole facade is topped by six urns. The other three elevations are plainer, and feature Diocletian windows in the end elevations of the cross arms.
Аранжирхана
Оранжерея 1772 және 1774 жылдар аралығында ботаникаға үлкен қызығушылық танытқан Мэри Элеонор Боуес үшін Уильям Ньютонның жобасы бойынша салынған. Ғимараттың алғы жағында тосқан бағаналарының жеті бөлімі бар, ал әр жағында үш бөлімді қарапайым аркалар орналасқан. Арқаның артқы бөлігінде есіктер орналасқан, олар вестибюльдерге апарады. Артында бес терезе бар, олардың ортаңғы үшеуі Дервент аңғарына көрініс ашатын иілген шығанақты құрайды. Бастапқыда тақтатас шатыры болған ғимарат 1885 жылы Джон Боуз тарапынан шыныдан жасалған темір шатыр қосылып, жылыжайға айналдырылды. Сонымен қатар, негізгі бөлменің ортасына өсімдіктерді көрсету үшін кірпіштен жасалған тұғыр орнатылды және жылыту жүйесі қосылды, ал батыс вестибюльге қазандық орнатылды. Шатыр Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығында алынып тасталды, содан бері оранжерея шатырсыз қабырғалармен қалды, бірақ 2005 жылы Ұлттық сенім қорымен нығайтылды.
The orangery was built between 1772 and 1774 for Mary Eleanor Bowes, who had a keen interest in botany, to a design by William Newton. The building has a seven bay arcade of Tuscan columns to the front and plain three bay arcades to each side, the rear arch on each side filled with a pedimented doorway, which lead into lobbies. The rear contains five sash windows, the middle three forming a canted bay with views across the Derwent valley. The building, which originally had a slate roof, was converted into a conservatory by John Bowes in 1885 by the addition of an glazed iron roof; at the same time a brick podium was constructed in the centre of the main room to display plants and a heating system added, with a boiler installed in the western lobby. The roof was removed between the First and Second World Wars, since when the orangery has been a roofless shell, however the fabric was consolidated by the National Trust in 2005.
" Еркіндік " бағанасы
Еркіндік бағанасы 1750 және 1759 жылдар аралығында Гарретттің жобасы бойынша салынды, бірақ 1753 жылы Гарретт қайтыс болғаннан кейін Пейн аяқтады. Ол римдік дориялық бағанасы бар тұғырдан тұрады, ол салынған кезде Лондондағы Ұлы өрт ескерткішінен кейін Англиядағы екінші ең биік бағаналы ескерткіш болды. Бағананың үстінде бостандықты бейнелейтін, бастапқыда алтын жалатылған әйел мүсіні орналасқан, ол Құрастырушы таяғы мен Бостандық сәукелесін ұстап тұр. Ол Джордж Боустың вигтер партиясын қолдауын көрсетеді. Боуз-Лайон отбасы мүліктерінің бір бөлігін өлім салығын төлеу үшін сатқаннан кейін үй 1920 жылдары бос қалды. Ғимараттан жиһазы мен жабдықтары алынып тасталды, көптеген каминдер мен басқа да заттар Гламис қамалына көшірілді. Жердің бір бөлігі, соның ішінде орман бағы, ерекше ғылыми маңызы бар жер деп жарияланды. Шапель және Ұзақ серуен 1965 жылдан бері Ұлттық сенім қорының меншігінде, ал 1993 жылы жердің қосымша бөлігі сатып алынды. Торлану үйі 1981 жылдан бері Лэндмарк Трастқа тиесілі, ғимарат қираған күйінен қайта жаңартылды. Жылқы шаруашылығында қазір білім беру және ашу орталығы орналасқан. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гибсайдте Әйелдердің ауыл шаруашылығы армиясының қыздары орналастырылды.
The Column to Liberty was built between 1750 and 1759 to a design by Garrett, but completed by Paine after the former's death in 1753. It consists of a pedestal bearing a Roman Doric column, which at was, when constructed, the second tallest column monument in England after the Monument to the Great Fire of London. The column is topped by a statue of a woman, personifying Liberty and originally gilded, who holds the Staff of Maintenance and Cap of Liberty. It represents George Bowes' support for the Whig Party. The house became vacant in the 1920s after the Bowes Lyon family sold some of its properties to pay death duties. The building was stripped of its fixtures and fittings, with many of the fireplaces and other items being transferred to Glamis Castle. Parts of the grounds have been designated a Site of Special Scientific Interest, including a forest garden. The chapel and Long Walk have been in the National Trust's ownership since 1965, and an additional of the grounds were acquired in 1993. The Banqueting House has been in the ownership of the Landmark Trust since 1981, the building having been restored from a derelict shell. The stables now house a learning and discovery centre. Women's Land Army girls were billeted at Gibside during World War I.