Сиенаның тарихи орталығындағы әдемі Piazza del Campo алаңы – Еуропаның ең ұлы ортағасырлық алаңдарының бірі. Палио жарысы, Palazzo Pubblico және Fonte Gaia көрікті жерлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италияның Сиена қаласындағы алаң
Square in Siena, Italy
Пиацца-дель-Кампо – Италияның Тоскана аймағындағы Сиена қаласының тарихи орталығындағы басты қоғамдық кеңістік. Кампо Еуропаның ең ұлы ортағасырлық алаңдарының бірі деп есептеледі. Ол әсемдігімен және архитектуралық тұтастығымен бүкіл әлемге танымал. Алаңды қабыршақ пішіндес қоршап тұрған жерде Публико сарайы мен оның Торре-дель-Манья мұнарасы, сондай-ақ әртүрлі синьорильді сарайлар орналасқан. Солтүстік-батыс жағында Фонте-Гайя орналасқан. Жыл сайын екі рет өткізілетін ат жарысы – Палио ди Сиена – осы алаңның шетінде ұйымдастырылады. Пиацца жыл сайынғы Strade Bianche велосипедтік жарысының мәресіне де арналған.
Piazza del Campo is the main public space of the historic center of Siena, a city in Tuscany, Italy, and the campo regarded as one of Europe's greatest medieval squares. It is renowned worldwide for its beauty and architectural integrity. The Palazzo Pubblico and its Torre del Mangia, as well as various palazzi signorili surround the shell shaped piazza. At the northwest edge is the Fonte Gaia. The twice a year horse race, Palio di Siena, is held around the edges of the piazza. The piazza is also the finish location of the annual road cycling race Strade Bianche.
Тарих
Ашық алаң – он үшінші ғасырдан бұрын Сиена қаласын құраған үш төбедегі қауымдардың – Кастелларе, Сан-Мартино және Камолияның – кездесу орнына жақын, еңіс беткейде орналасқан базар болып табылады. Сиенада бұрынғы этрус қоныстары болған болуы мүмкін, бірақ ол маңызды римдік бекініс болған жоқ, және кампо кейде айтылатындай, рим форумының орнында емес. Алаң 1349 жылы балық қабыршақтарының пішінімен төселген қызыл кірпішпен және сегіз қатарлы травертинмен жабылған, олар алаңды тоғыз бөлікке бөліп, Палаццо Публиконың алдындағы гавинонаның (орталық су ағызылымының) аузынан таралады. Бұл бөліктердің саны «Тоғыздың» (Новески) билігін символдайды, олар кампоны жоспарлап, 1292-1355 жылдар аралығында Сиенаның ортағасырлық гүлдену кезеңінде басқарды. Кампо қаладағы қоғамдық өмірдің орталығы болды және қазір де солай болып табылады. Алаңнан қалаға қарай 11 тар, көлеңкелі көше созылып жатыр. Алаңды көркейтін палаццо-синьориллилер сол кезде қала басқаруында үстемдік құрған отбасылардың – Санседони, Пиколомини және Сарачинилердің үйлері болды. Олардың үйлері біртұтас шатырмен жабылған, бұл әдептілік пен талғамдылықты көрсету үшін салған, ал бұрынғы биік мұнаралы үйлер, қауымдық келіспеушіліктердің белгісі саналған, Сиенадан алыс емес Сан-Жиминьянода әлі де көрініс тапқан. Сиенаның заңдарында азаматтық және сәулеттік әдептілік туралы ережелер болған: «Сиена қаласының сұлулығына және оның барлық халқының қанағаттануына жауап ретінде, жаңа ғимараттар салу қалалық жолдар бойындағы бар ғимараттармен үйлесімді болуы керек, ешбір ғимарат екіншісінен жоғары көрінбеуі керек, олар қаланың сұлулығын арттыру үшін теңдестіріліп, орналастырылуы тиіс». Осы кеш готикалық үйлердің біртүтастығы, олардың қабырғаларында қолданылған кірпіштердің біркелкілігімен қамтамасыз етілді: кірпіш жасау коммунаның монополиясы болды, ол стандарттардың сақталуын қадағалады. Ақ мәрмәрден жасалған Fonte Gaia бастапқыда Джакопо делла Кверча жобалап, салған, оның бассейнінің қабырғаларындағы барельефтері Пиацца Дуомодағы Санта-Мария-делла-Скала ауруханасында сақталған. 1419 жылғы фонтанның құдайлардың түпнұсқа мүсіндері 1866 жылы Тито Саррокки жасаған көшірмелермен ауыстырылды, ол Джакопо делла Кверчаның Рия Сильвия мен Акка Ларенцияның екі жалаңаш мүсінін алып тастады, өйткені он тоғызыншы ғасырдың қала басшылары оларды тым жабайы немесе тым ашық деп санады. 1419 жылы орнатылған кезде Джакопо делла Кверчаның жалаңаш фигуралары ежелгі заманнан бері қоғамдық орында тұрған алғашқы екі әйел мүсіні болды, олар Ева немесе тәубеге келген қасиетті емес еді.
The open site was a marketplace established before the thirteenth century on a sloping site near the meeting point of the three hillside communities that coalesced to form Siena: the Castellare, the San Martino, and the Camollia. Siena may have had earlier Etruscan settlements, but it was not a considerable Roman settlement, and the campo does not lie on the site of a Roman forum, as is sometimes suggested. The plaza was paved in 1349 in fishbone patterned red brick with eight lines of travertine, which divide the piazza into nine sections, radiating from the mouth of the gavinone (the central water drain) in front of the Palazzo Pubblico. The number of divisions is held to be symbolic of the rule of The Nine (Noveschi) who laid out the campo and governed Siena at the height of its mediaeval splendour between 1292 1355. The campo was and remains, the focal point of public life in the city. Eleven narrow, shaded streets radiate from the plazza into the city. The palazzi signorili that line the square were housing of the families of those who dominated governance of the city at the time, such as the Sansedoni, the Piccolomini, and the Saracini. Their homes have unified rooflines, deliberately built to demonstrate a sense of decorum in contrast to earlier high tower houses — seen as emblems of communal strife — such as may still be seen not far from Siena at San Gimignano. In the statutes of Siena, civic and architectural decorum was ordered: " it responds to the beauty of the city of Siena and to the satisfaction of almost all people of the same city that any edifices that are to be made anew anywhere along the public thoroughfares proceed in line with the existent buildings and one building not stand out beyond another, but they shall be disposed and arranged equally so as to be of the greatest beauty for the city." The unity of these Late Gothic houses is effected in part by the uniformity of the bricks of which their walls are built: brick making was a monopoly of the commune, which saw to it that standards were maintained. The white marble Fonte Gaia was originally designed and built by Jacopo della Quercia, whose bas reliefs from the basin's sides are conserved in the Ospedale di St. Maria della Scala in Piazza Duomo. The original sculptures of goddesses featured on the 1419 fountain were replaced in 1866 by free copies by Tito Sarrocchi, who omitted Jacopo della Quercia's two nude statues of Rhea Silvia and Acca Larentia that the nineteenth century city fathers found too pagan or too nude. When they had been set up in 1419, Jacopo della Quercia's nude figures were the first two female nudes, who were neither Eve nor a repentant saint, to stand in a public place since Antiquity.