Форд Мотор Компанисіндегі өндіріс басшысы Питер Э. Мартин

Кіріспе

Фордтың өндіріс бойынша басшысы Питер Эдмунд Мартин (1882–1944) – Форд Мотор Компаниясының алғашқы, маңызды өндіріс басшыларының бірі болған.

Мансап

Мартинды Генри Фордтың жақын әріптесі C. Гарольд Уиллс 1903 жылғы 15 желтоқсанда жұмысқа алған, сол кезде ол компанияның бесінші қызметкері болған. 1906 жылғы қаңтарда ол Форд Пикетт-авеню зауытындағы жинау бөлімінің басшысы болып тағайындалды. 1906 жылғы 17 қазанда Уолтер Э. Фландер өндіріс менеджері болғанда Эд Мартин барлық өндіріс бөлімдерін белсенді басқаруға Томас С. Уолберннің көмекшісі болып тағайындалды. 1907 жылғы қаңтарда ол Уолберннің басшылығымен суперинтендант болды. 1908 жылғы 21 сәуірде Уолтер Фландер қызметтен кетті. Генри Форд Мартин мен Чарльз Е. Соренсенді кеңсесіне шақырып, Пикетт-авеню зауытын басқаруды тапсырды. 1913 жылға қарай Мартин өндіріс бастығы ретінде ресми түрде тағайындалды, ал Соренсен оның көмекшісі болды. Осыдан бастап Мартин мен Соренсен арасында 30 жылдан астам уақытқа созылған тығыз байланыс орнады. Соренсен де Мартиннің Хайленд Парк зауытында және кейін Руж зауытындағы оң қолы болды, бірақ Мартиннің Соренсеннің ондағы әрекеттеріне ықпалы аз болды. 1919 жылғы қаңтарда Эдсел Форд Ford Motor Company компаниясының президенті болды. 1919 жылғы 1 қарашадағы ұйымдық кестеге сәйкес Питер Э. Мартин Бас суперинтендант болды. Соренсеннің айтуынша, 1920 жылы Питер Э. Мартин Ривер-Руж кешеніндегі зауыттың бастығы болды, ал Мартин мен Соренсен екеуі де зауытта тұрды. 1924 жылғы 24 желтоқсанда Мартин өндіріс жөніндегі вице-президент болып тағайындалды. 1926 жылғы 5 мамырда Мартин Генри мен Эдсел Фордқа Ford Motor Company компаниясының бірінші вице-президенті лауазымынан кету туралы өтініш берді. Мартин бұл компания басшылары мен лауазымды тұлғаларының жақсы үйлесімділігіне әкеледі деп түсіндірді. Оның отставкасы қабылданбады. 1929 жылғы 31 мамырда Эд Мартин Ресейде тракторлар құрастыру мақсатында Ford Motor Company мен КСРО Ұлттық экономикасы Жоғарғы Кеңесі арасындағы келісімшартқа қол қойды. Чарльз Соренсен куәгер болды. 1935 жылғы 15 маусымда шыққан "Детройт сенбі кешкісі" газетінде Руж зауытының басшысы Питер Э. Мартин деп жазылған. 1937 жылғы 18 қаңтардағы "Time" журналында Генри Форд дивидендтер алғаны, бірақ жалақы алмағаны, ал оның ұлы Эдселдің 100 378 доллары вице-президент Питер Э. Мартиннің 128 008 доллары мен Чарльз Соренсеннің 115 100 долларынан асып түскені туралы хабарланды. 1939 жылы "Time" журналы Эдселдің жалақысы 146 056 доллар, Питер Э. Мартиннің 171 465 доллары, Чарльз Соренсеннің 166 071 доллары екенін хабарлады. Сондай-ақ Ford Motor Company компаниясының директорлар кеңесінде Генри Форд, оның ұлы Эдсел Форд және вице-президент Питер Э. Мартиннен тек үш мүше ғана бар екені хабарланды. 1940 жылы Невинс пен Хиллдің "Кемер және қайта жаралу" кітабының 242-бетінде Генри Форд тек Соренсенді, П. Э. Мартинді және Гарри Беннетті тыңдағаны айтылған. Әрине, Эдселге де тыңдау мүмкіндігі берілді. 1941 жылғы 17 шілдеде Питер Э. Мартин денсаулығына байланысты қызметінен кетті, ал оның орнына Чарльз Соренсен тағайындалды. Бұл Соренсеннің Ford Motor Company компаниясының кеңсесін басқарғанының алғашқы рет болды. Ешқайсысы да 30 жылдан астам уақыт бойы бір-біріне шағымданбағаны белгілі. Алайда, Соренсен көпшілікке танымал болса, Мартинге көпшілік көп мән бермеді. Ол 61-62 жасында Мичиган штаты Детройт қаласындағы Генри Форд ауруханасында рак салдарынан қайтыс болды.

Martin was hired by close Henry Ford associate C. Harold Wills on December 15, 1903, and at that time was the company's fifth employee. He was placed in charge of the Assembly Department at the Ford Piquette Avenue Plant in January 1906. On October 17, 1906, when Walter E. Flanders was manager of Manufacturing, Ed Martin was promoted to assistant to Thomas S. Walburn in active charge of all manufacturing departments. In January, 1907 he became superintendent under Walburn. On April 21, 1908 Walter Flanders resigned. Henry Ford called Martin and Charles E. Sorensen into his office and told Martin and Sorensen to go out and run the Piquette Avenue Plant. By 1913, Martin had been officially appointed superintendent of production and Sorensen as his assistant. This began a close association between Martin and Sorensen that lasted over 30 years. Sorensen was also Martin's second in command at the Highland Park Plant and nominally, later at the Rouge Plant although Martin had less influence over Sorenson's actions there. Edsel Ford became President of the Ford Motor Company in January, 1919. According to an organization chart dated November 1, 1919 Peter E. Martin was General Superintendent. According to Sorensen, in 1920 Peter E. Martin was plant superintendent at the River Rouge complex and Martin and Sorenson both practically lived at the plant. On December 24, 1924 Martin was named Vice President in charge of Manufacturing. On May 5, 1926 Martin offered his resignation to Henry and Edsel Ford as First Vice President of the Ford Motor Company. Martin's stated reason was his belief it would result in better coordination of the executives and the officials of the company. His resignation was not accepted. On May 31, 1929 Ed Martin signed a contract between the Ford Motor Company and the Supreme Soviet of the National Economy of the USSR for the purpose of building tractors in Russia. Charles Sorensen was a witness. According to the June 15, 1935 newspaper "Detroit Saturday Night," Peter E. Martin was in charge of the Rouge plant. Time magazine reported in its January 18, 1937 issue that Henry Ford drew dividends but no salary, while son Edsel's $100,378 was topped by Vice President Peter. E. Martin's $128,008 and Charles Sorensen's $115,100. In 1939 Time reported Edsel's salary at $146,056, Peter E. Martin's at $171,465 and Charles Sorensen's at $166,071. Also it was reported that Ford Motor Company had only three members of the company's board of directors, Henry Ford, son Edsel Ford and Vice President Peter E Martin. By 1940 according to Nevins and Hill, Decline and Rebirth p242, Henry Ford listened only to Sorensen, P. E. Martin and Harry Bennett. Edsel, of course would get a hearing. On July 17, 1941 Peter E. Martin resigned for health reasons, and the resignation led to Charles Sorensen being named as his replacement. This was the first time Sorensen held an office of the Ford Motor Company. Notably, neither man was known to have complained of the other in over 30 years. However the more outgoing Sorensen became quite famous while Martin is little known. he died in Henry Ford Hospital in Detroit Michigan from complications of cancer at age 61 62 years