Балалар ойындары: қиялдағы ойын – рөлдік ойындар, заттарды алмастыру, шығармашылықты дамыту. Балалардың қауіпсіз ортада сезімдерін білдіруіне көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балалар ойыны
Балалар ойыны
Children's game
the children's game
Қиял ойыны, сондай-ақ ролик ойыны немесе ойша ойнау деп те аталады, бұл құрылымы еркін ойын түрі, ол көбінесе рөлдік ойын, заттарды алмастыру және нақты емес мінез-құлықты қамтиды. Ойынды күнделікті басқа іс-әрекеттерден ерекшелейтіні – оның көңілді және шығармашылық жағы, тіршілік үшін немесе қажеттілік үшін жасалған әрекет емес. Балалар қиялға түсудің бірнеше себебі бар. Ол балаға қорқыныштары мен тілектерін қауіпсіз ортада білдіруге мүмкіндік береді. Балалар ойын ойнағанда, олар бұрынғы білімдерін жинақтап, нығайтады.
Make believe, also known as pretend play or imaginative play, is a loosely structured form of play that generally includes role play, object substitution and nonliteral behavior. What separates play from other daily activities is its fun and creative aspect rather than being an action performed for the sake of survival or necessity. Children engage in make believe for a number of reasons. It provides the child with a safe setting to express fears and desires. When children participate in pretend play, they are integrating and strengthening previously acquired knowledge.
Тарих
Ойынға деген қызығушылық үш маңызды кезеңден өтті, бірақ ол адамзат пайда болғаннан бері бар болған болуы мүмкін, өйткені балалар мұны табиғи түрде, ешқандай мәжбүрлеусіз немесе олар не істеп жатқанын түсіндіретін термин қажет етпейді. Алғашқы кезең 1920-1930 жылдарға дейін созылды, осы кезде ойынды зерттеулерге қызығушылық артты. Алайда, сол уақытта нақты түрде ойынға қатысты тәжірибелік зерттеулер өте аз немесе мүлдем болған жоқ. Екінші кезең 1940 жылдардың соңында қызығушылықтың қайта жандануымен басталды. Жаңа мақсат – ойынның баланың жеке тұлғасының қалыптасуымен қалай байланысты екенін анықтау болды. Осы кезеңде кең таралған гипотеза – ойын баланың ішкі сезімдерін көрсетеді және оның күнделікті өміріндегі тәжірибесін бейнелейді. Ең соңғы кезең 1970 жылдары басталды және қазірге дейін жалғасуда. Осы кезеңдегі зерттеулер Жан Пиажедің зерттеулері мен теорияларының үлкен ықпалында, оларды қолдайтын немесе оларды жоққа шығаратын дәлелдерді табуға бағытталған. Мәдени тұрғыдан алғанда, ойнау тарихы сананың пайда болуымен бірге туған болуы мүмкін. Ойын кезінде баланың айналасындағы кез келген затты құрал ретінде пайдалануға болады.
The interest in pretend play advanced through three significant stages, though it has likely existed since the dawn of humanity, as children tend to do this naturally on their own, without coercion, or needing a term to describe what they are doing. The initial stage was during the 1920s and 1930s when research in play had gained popularity. During this time, there were little or no empirical findings specifically about pretend play. A revival of interest starting in the late 1940s signified the second stage. The new mission was to find how pretend play related to the developing personality of a child. A common hypothesis during this period was that pretend behavior projected a child's inner feelings and reflected their experiences in their everyday lives. The most recent stage, which persists until today, began in the 1970s. Research in this stage is greatly influenced by Jean Piaget's studies and theories, either in terms of finding evidence to support it or to falsify it. Despite the cultural jargon on the issue, the history of playing make believe may indeed have originated at the dawn on consciousness, itself. In pretend play, any object in the child's surroundings can be used as a prop.
Орналастыру
Кез келген затты ойынға басқа заттың орнына қолдануға болады. Мұндай қолдануды алмастыру деп атайды. Бала шамамен 2 жасқа келгенде бір затты екіншісімен алмастыру қабілеті пайда болады. Дегенмен, кейбір мәдениеттерде мұндайға қарсы болып, оны рухтармен немесе зұлым күштермен байланысқа түсудің бір түрі деп санайды. Сондай-ақ, бала нені елемеуі, нені қалыптастыруы және/немесе қандай функцияны түсінуі керек. Жалпы, бұрынғы зерттеулер көрсеткендей, ойын баланың жоғары деңгейдегі ойлау қабілетін дамытуға көмектеседі, бірақ осы дамуға ойынның өзі жауапты ма, әлде одан басқа, мысалы, оқиға ойлап табу немесе құрылыс салу сияқты әрекеттер жауапты ма, деген сұрақ әлі де шешілмеген.
Any object can be integrated into pretend play as a representation of another object. This kind of representation is referred to as substitution. The ability to substitute one object for another emerges when a child is about 2 years old. However, some cultures tend to disapprove it and believe that it is a form of communication with spirits or devils. and what attributes the child needs to ignore, form and/or function. Overall, prior research has shown that pretend play activities can improve a child's executive function, but whether the act of pretending or some other part of the activity such as practice inventing a story or building a fortress is responsible is still an open question.
Білім алу және білім алу
Ойын ойнау – жалпы танымдық қабілеттерді дамытумен ғана байланысты емес. Балалар өздері жаңа білім ойлап таппаса да, біреумен ойын ойнағанда, олар ойын аясында басқалар ұсынған белгісіз ақпараттың қолданылу мүмкіндігі туралы баға береді. Бұл бағалар балалардың ақпараттың шын дүниеге қатысты екеніне сену деңгейіне әсер етеді. Ойын әлемінде қолданылатын фантастикалық тақырыптар мен ойынға қатысушылардың сенімділігі сияқты, осы бағаларға әсер ететін бірнеше фактор бар.
Pretend play is not only associated with developing general cognitive abilities While children do not invent new knowledge on their own, when pretending with others, children make judgements about the generalizability of unknown information introduced by others in the pretend context. These judgements affect the degree to which children believe the information is applicable and reflective of the real world. There are a number of factors known to influence these judgements including the fantastical themes employed in the pretend world as well as the credibility of the other play participants.
Сезімдер
Үш жасқа келгенде балалар көбінесе қиял мен шындықты ажырата алады, бірақ олардың оларды шатастыруына себеп болатын бірнеше фактор бар. Кейде балалар өз эмоцияларын, әсіресе қорқыныш сезімін реттеуге шамалары келмейтіндей көрінеді, бұл олардың шындық пен ойдан шығарылған нәрсе арасындағы шатасуға алып келеді, мысалы, ойыншықтарының ішінде монстрлер жасырынып отыр деген сияқты. Қорқыныш және ашу сияқты теріс эмоциялар балалардың қандай да бір оқиғаның шындыққа жақын немесе қиял екеніне, сондай-ақ оның шын мәнінде орын алу мүмкіндігіне де әсер етеді.
By the age of three, children are generally able to distinguish fantasy and pretense from reality, but there are a number of reasons why children might confuse the two. In some cases, it appears as though children are unable to regulate their emotions, especially fear, and this leads to what may seem like confusion between reality and pretense, such as monsters hiding in their toy bin. Negative emotions such as fear and anger also seem to have a negative effect on children's tendency to believe an event is either possibly real or fantasy and either more or less likely to actually happen in reality.
Алдын ала білімі
15 айлық жастан бастап балалар әдемі ойынды түсінетінін және осындай ойында шындық бейнеленгенін күтетінін көрсетеді. Кейде балаға таныс жануарлар, заттар немесе орындар туралы ештеңе білмеуі мүмкін, ал ойын барысында осы тақырыптар туралы берілген кез келген ақпарат олармен тез байланыстырылады.
From ages as early as 15 months, children demonstrate both an understanding of pretense and expectations of reality being reflected in pretense. At times, pretend play may involve animals, objects, or places that the child knows little or nothing about, and any information about these subjects that is introduced during the pretend play is readily associated with the subject.
Сенім мен сенім
Балалар барлық жаңа ақпаратты бірдей қабылдамайды, шындығында, бірқатар жағдайлық және көзқарасқа байланысты факторлар балалардың ақпараттың шындыққа сәйкес немесе нақтылыққа қатысты екеніне сену мүмкіндігіне әсер етеді, осыған орай, ойын кезінде де осы қағида сақталады. Jaswal (2010) зерттеуі бойынша, ересектермен ойнағанда балалар ақпараттың дұрыстығына сенуге бейім, бірақ бұл ақпарат олардың бұрынғы білімдерімен немесе сенімдерімен қайшы келсе, оның нақтылыққа таралу деңгейіне де әсер етеді. Сонымен қатар, ересектердің немесе достардың басқа да ерекшеліктері баланың пікірлеріне ықпал етуі мүмкін. Балалардың әлеуметтік-экономикалық көрсеткіштерге және айырмашылықтарға сезімтал екені дәлелденген. Балалар сондай-ақ ақпарат берушінің ұстанымын, ойнайтын топқа немесе баланың өзін сәйкестендіретін үлкен әлеуметтік топқа қатысты бағалайды және көпшілікпен келіспеушілік аз болған ақпаратқа көбірек сенім артады. Қорытындылай келе, балалар ересектерге сенім білдіргенімен, ойын кезінде ұсынылған жаңа ақпаратты бағалауда рационалды шешімдер қабылдайды, бұл ақпараттың нақтылыққа таралу деңгейіне олардың сенуіне әсер етеді.
Children do not treat all new information equally, and in fact a number of situational and source specific factors influence how likely children are to believe information is true or applicable to reality as is the case in pretend play. Jaswal (2010) found that when playing with an adult, children display a general tendency to trust the truthfulness of information, though the extent to which it conflicts with what they already know or believe will still influence the extent they will generalize the information to reality. Also other attributes the adult or peer may influence the child's judgements. Children have been shown to be sensitive to socio economic cues and differences. Children also look at the informant's stance relative to a perceived group, whether that be the group involved in play or a larger social group that the child identifies with, and will show a bias towards information coming from a less conflicting stance with the majority. Overall children, while biased to trust adults, still apply rational judgements to new information introduced during pretend play that influences their tendency to believe how much that information generalizes to reality.