Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және дворян
British politician and nobleman
Чарльз Маннерс, 4-ші Ратланд герцогі (15 наурыз 1754 – 24 қазан 1787) – британдық саясаткер және дворян, Джон Маннерс, Гранби маркизінің тұңғыш заңды ұлы. Ол 1760 жылдан 1770 жылға дейін Рус лорды, ал 1770 жылдан 1779 жылға дейін Гранби маркизі атанды.
Charles Manners, 4th Duke of Rutland (15 March 175424 October 1787) was a British politician and nobleman, the eldest legitimate son of John Manners, Marquess of Granby. He was styled Lord Roos from 1760 until 1770, and Marquess of Granby from 1770 until 1779.
Парламент
Гранби Солтүстік министрлігіне қарсы және Рокингем вигтерімен одақтас ретінде парламентке кірді. Ол көп жасқа толғанға дейін тек бақылаушы ретінде әрекет етті және 1775 жылдың 5 сәуірінде алғашқы сөзін сөйлеп, Оңтүстік Америка колонияларымен еркін сауданы қолдады. Бұл сөз оған әкесі Чатхэмнің алғысын әкелді, ол оны мақтады және Уильям Питт кішімен достық қатынас орнатты. Бұл сотты, әсіресе жас Гранбиді басқаруға ниеттенген лорд Мэнсфилдті қатты наразылыққа ұшыратты. Америка революциясы кезінде ол Америкамен келісуді қолдауда Чатхэмді ұстанды және 1779 жылдың наурыз айында адмирал Кеппелдің әрекеттеріне күмән келтіргендердің бірі болды. Ол бұған қарамастан, парламентте сөйлемеді, 1779 жылдың 29 мамырында герцогтыққа ие болды. 1780 жылы Кембридж университетінде сайлауда жеңіліс тапқан досы Питт үшін Appleby округінен орын алуға қол жеткізді және оған Ратлендтің ықпалындағы бір округте орын беруге уәде берді. Өзінің парламенттік мүддесіне қарамастан, ол Питттің реформа жоспарларын қолдады және екеуі өмір бойы дос болып қалды.
Granby entered parliament in opposition to the North Ministry and as an ally to the Rockingham Whigs. He acted only as an observer until reaching his majority, and made his maiden speech on 5 April 1775, advocating free trade with the southern American Colonies. The speech brought him thanks from his father's friend Chatham, whom he praised, and initiated a friendship with William Pitt the Younger. It much disappointed the Court, and particularly Lord Mansfield, who had thought to govern the young Granby. During the American Revolution, he followed Chatham in urging reconciliation with America, and was one of those who questioned the conduct of Admiral Keppel in March 1779. He did not follow this up, and does not seem to have spoken in Parliament afterwards, acceding to the dukedom on 29 May 1779. He was able to obtain a seat for his friend Pitt at Appleby in 1780 when Pitt failed in an election for Cambridge University, and promised him a seat in one of the boroughs of the Rutland interest in the future. His own Parliamentary interest notwithstanding, he supported Pitt's plans for reform, and the two men remained friends for life.
Саяси тағайындалу
Француздар соғысқа кіргеннен кейін ол Лестершир ополченнясының полковнигі болды және 1779 жылғы 9 шілдеде Лестерширдің лорд-лейтенанты атанып, Джордж III-нің өзі сыйлаған құрметке ие болды. 1782 жылғы 30 қазанда ол Гартер орденінің рыцары атанды, ал 1783 жылғы 17 ақпанда үй шаруашылығының лорд-стеуарды болып тағайындалды және құпия кеңеске ант берді. Осылайша Шелберн оны кабинетке қабылдады, бірақ тағайындалу патшалық жағынан наразылыққа ұшырап, Графтонның отставкаға кетуіне және министрліктің құлауына себеп болды. Ратланд бұл кезде Питттің одақтасы болды және ол премьер-министр болғаннан кейін 1783 жылғы желтоқсанда Лорд Приви Мөрінің қызметін атқарды. Ратланд 1784 жылғы 11 ақпанда Ирландияның Лорд-лейтенанты болып тағайындалды. Ол Питттің ирландиялық саясатына және оның нәтижесіндегі заң шығарушылық одаққа ынталы болды, бірақ оның іске асырылуына қатысты күмәнге толы болды. 1785 жылы Питт пен Ратланд ирландиялық парламент арқылы сауда жоспарын сәтті жүзеге асырды, бастапқыда Генри Граттан мен Генри Флодтың қарсылығына қарамастан. Алайда, британдық Төменгі палатадағы Фокситтердің оппозициясы түзетулер енгізіп, шараны мүлдем өзгертіп жіберді, нәтижесінде ол Ирландияда жаңа нысанда қабылданбады. Ирландиялық оппозиция кейіннен Питттің саудаға қатысты адалдығына көз жеткізгенмен, бұл оқиға Ирландияның бас хатшысы Томас Ордты көңілсіздікке түсірді және реформаларға жасалған күш-жігерді одан әрі қиындатты. Ратланд вице-король ретінде халыққа жақын болды, оның бір бөлігі оның жомарттығы мен Дублин сарайында өткізілген кең көлемді банкеттерге байланысты болды. 1787 жылдың жазында ол Ирландияның орталық және солтүстік аймақтарына ұзақ және қатаң сапар жасады, бірақ оның шамадан тыс шарап ішуі денсаулығына кері әсер етті. Ол 24 қазан 1787 жылы Дублиндегі Феникс паркіндегі Вице-корольдік резиденциясында бауыр ауруынан қайтыс болды.
With the entry of the French into the war, he became colonel of the Leicestershire militia, and was created Lord Lieutenant of Leicestershire on 9 July 1779, an honour bestowed by George III in person. On 30 October 1782, he was made a Knight of the Garter and was made Lord Steward of the Household and sworn of the Privy Council on 17 February 1783. Shelburne thus brought him into the cabinet; but the appointment met with royal disfavour and prompted the resignation of Grafton and the collapse of the ministry. Rutland was by now an ally of Pitt, and upon his premiership, became Lord Privy Seal in December 1783. Rutland was made Lord Lieutenant of Ireland on 11 February 1784. He was enthusiastic for Pitt's Irish policy and the legislative union which it entailed, but became increasingly doubtful of its implementation. In 1785, Pitt and Rutland successfully worked a trade plan through the Irish Parliament, initially against the opposition of Henry Grattan and Henry Flood. However, the Foxite opposition in the British House of Commons so gutted the measure with amendments that it was rejected in its new form in Ireland. While the Irish opposition was later reconciled to Pitt's bona fides with regard to trade, the episode demoralized Thomas Orde, the Chief Secretary of Ireland, and further hindered efforts at reform. Rutland was increasingly popular as viceroy, in part because of his convivial nature and ample banquets at Dublin Castle. In the summer of 1787, he made an extended and rigorous tour of the midlands and north of Ireland, but his excessive consumption of claret was by now taking a toll upon his health. He died of liver disease on 24 October 1787 at the Viceregal Lodge in the Phoenix Park, Dublin.