Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья
British judge
Джон Фрэнсис Дональдсон, Лимингтон бароны Дональдсон, (6 қазан 1920 – 31 тамыз 2005) – британдық адвокат және судья, 1982 жылдан 1992 жылға дейін он жыл бойы Роллздің шебері қызметін атқарды. 1971 жылдан 1974 жылға дейін ол қысқа ғана өмір сүрген Ұлттық өнеркәсіптік қатынастар сотының тұңғыш (және жалғыз) президенті болды.
John Francis Donaldson, Baron Donaldson of Lymington, (6 October 1920 – 31 August 2005) was a British barrister and judge who served as Master of the Rolls for ten years, from 1982 to 1992. He was the first (and only) President of the short lived National Industrial Relations Court from 1971 to 1974.
Ерте өмір және жеке өмірі
Ол Лондонның Сент-Мэрилебон ауданындағы 6 Кинг-стрит мекенжайында дүниеге келді. Ол Малькольм Дональдсонның (1884–1973), консультант-гинеколог, және оның бірінші әйелі Эвелин Хелен Маргаританың (туған тегі Гилрой) ұлы еді. Оның әкесі Харли-стриттегі гинеколог болған. Дональдсон алдымен Чартерхауз мектебінде, содан кейін Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды. Ол Университет консервативтік және юнионисттік қауымдастықтар федерациясының төрағасы қызметін атқарды және Консервативтік партиядан Парламент депутаты болып сайлануға ниеттенді. 1949 жылдан 1953 жылға дейін Кройдон қалалық округінің тәуелсіз салық төлеушілер кеңесінің мүшесі болды. 1941 жылы екінші сынып дипломмен бітіргеннен кейін, ол Корольдік байланыс әскерінде офицер болып соғысқа қатысты. Содан кейін ол 1945 жылы соғыс аяқталғанға дейін отандық және Солтүстік-Батыс Еуропада гвардиялық бронедивизиясының байланыс бөлімінде қызмет етті. Ол Шлезвиг-Гольштейннің әскери басқаруында қызмет етті және 25 жасында подполковник шындығында босатылды. Ол 1945 жылы Дороти Мэри Уорвикке (кейіннен Дейм Мэри Дональдсон атанған) үйленді, оны ол Меддлсекс ауруханасында медбике болып жұмыс істеген кезде танысты. Кейіннен ол Лондон қалалық сотының жалпы кеңесінің алғашқы әйел мүшесі, алғашқы әйел алдермен, алғашқы әйел шериф және, ақыры 1983 жылы Лондонның алғашқы әйел Лорд-мэрі болды. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды, ал әйелі 2003 жылдың қазан айында қайтыс болды.
He was born at 6 King Street, St Marylebone, London, the son of Malcolm Donaldson (1884–1973), consultant gynaecologist, and his first wife, Evelyn Helen Marguerite, née Gilroy. His father was a Harley Street based gynaecologist. Donaldson attended first Charterhouse and then Trinity College, Cambridge. He served as chairman of the Federation of University Conservative and Unionist Associations, and harboured ambitions of representing the Conservative Party as a Member of Parliament He was an Independent Ratepayers Councillor for the County Borough of Croydon from 1949 to 1953. After graduating with a lower second class degree in 1941, he joined the war effort as a commissioned officer in the Royal Signals. He then served with the Guards Armoured Divisional Signals, both domestically and in North West Europe, until the end of the war in 1945. He served in the military government of Schleswig Holstein, and was demobbed as a lieutenant colonel aged 25. He married Dorothy Mary Warwick (later known as Dame Mary Donaldson), in 1945, having met her at Middlesex Hospital where she was working as a nurse. She later became the first woman to be a Member of the City of London Court of Common Council, the first female Alderman, the first female Sheriff and, finally, in 1983, the first female Lord Mayor of London. Together, they had two daughters and a son; his wife predeceased him in October 2003.
Заң мансабы
Дональдсон 1946 жылы адвокатқа шақырылды. Ол 3 Essex Court-та сэр Генри Уиллинктің кеңсесіне қосылып, табысты азаматтық және қылмыстық істер бойынша практика құрды. 1961 жылы Корольдің кеңесшісі (Queen’s Counsel) атанды, ал 1966 жылы 45 жасында рыцарь атағын алып, Жоғары Соттың судьясы болып тағайындалды. Бірнеше жыл бойы Жоғары Соттың ең жас судьясы болды. 1971 жылы Тед Хиттің консервативтік үкіметі құрған Ұлттық өндірістік қатынастар сотының (NIRC, сонымен қатар Өндірістік қатынастар трибуналы деп те аталады) бірінші (және соңғы) президенті болды. 1974 жылы сот таратылғанға дейін қызмет етті. Кәсіподақтар оның жастық шағындағы консервативтік көзқарастарын еске алып, оны "Қара Джек" деп атады, ал 181 Парламент депутаты оның жұмыстан босатылуын талап ететін резолюцияға қол қойды. 1979 жылы Маргарет Тэтчер сайланғаннан кейін екі ай өткен соң, ол апелляциялық сот судьясы болып тағайындалды және Тайлық кеңеске (Privy Council) ант берді. 1982 жылы Англияның Канцеляриясының Ролл және жазбалар сақтаушысы (Master of the Rolls and Records) ретінде лорд Деннингтің орнын басып, Апелляциялық соттың азаматтық бөлімінің төрағасы болды. Ол жаңғырту шараларын жүзеге асырды, оның ішінде азаматтық істердегі негізгі аргументтерді (skeleton arguments) енгізу, сот шешімдерін оқудың орнына жариялау және іс жүргізуді күшейту сияқты шараларға көшті. Дональдсон O'Kelly v. Trusthouse Forte plc [1983] ICR 728 ісі бойынша шешім шығарды. Оның алғашқы реформалары кейіннен лорд Вулф енгізген Азаматтық процессуалдық кодекспен (Civil Procedure Rules) толықтырылды. 1988 жылдың 15 ақпанында Хэмпшир графтығындағы Лаймингтонның бароны Дональдсон ретінде өмірлік пэр (life peer) атанды. Әртүрлі лауазымдарында Дональдсон 1970-жылдардан бастап көптеген резонанстық істерге қатысты. 1975 жылы Гилфорд Төрттігінің және 1976 жылы Магуайр Жетілігінің сот процестерін басқарды, кейіннен сэр Джон Мейдің тексеру комиссиясының аралық баяндамасында сынға ұшырады. Сэр Джон Мейдің Макгуайрларға қатысты тексеруі, судья Дональдсон сот процесінің соңғы күні жаңа дәлелдердің кенеттен пайда болуы айыптау ісінің негізін жойғанын дұрыс бағаламағанын көрсетті. Сондай-ақ ол сотқа қабылданбаған дәлелдерді ұсынуға рұқсат берді. Сотта ол өзінің соңғы сөзінде, сол кезде өлім жазасы жойылған кісі өлтіруге емес, мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптауды қалағанын айтты. Бұл пікірлер сол дәуірдің тағы бір белгілі судьясы сэр Найджел Бридждің сөздеріне ұқсады, ол Бірмингем алтылығының ісінде, егер мүмкін болса, кісі өлтірушілерді аспаққа тігуді қалағанын айтқан. Дональдсон 1988 жылы Питер Райттың "Спайкачер" мемуарын жариялауға тыйым салудан бас тартты, бұл үкімет саясатына қайшы болды. 1991 жылы ол сол кездегі ішкі істер министрі Кеннет Бейкердің сотқа қарсы келгенін және сот шешіміне қайшы келіп, адамды Заирге депортациялағанын анықтады.
Donaldson was called to the Bar in 1946 as a Harmsworth Scholar at the Middle Temple. He joined the chambers of Sir Henry Willink, QC at 3 Essex Court and built a successful tort and commercial practice. He was made a Queen's Counsel in 1961, and became a High Court judge when he was appointed to the Queen's Bench Division and knighted in 1966 at the age of 45. He remained the youngest High Court judge for a number of years. He became the first (and last) President of the National Industrial Relations Court (NIRC, also known as the Industrial Relations Tribunal) from its formation by Ted Heath's Conservative government in 1971 under the Industrial Relations Act 1971 until it was abolished in 1974. The trades unions, pointing to his Tory inclinations in his youth, nicknamed him "Black Jack", and 181 Members of Parliament (MPs) signed a House of Commons motion calling for his dismissal. Two months after Margaret Thatcher was elected in 1979, he became a Lord Justice of Appeal and was sworn of the Privy Council. He replaced Lord Denning as Master of the Rolls and Records of the Chancery of England in 1982, becoming the presiding officer of the civil division of the Court of Appeal, where he pushed forward modernisation efforts, including the introduction of skeleton arguments in civil appeals, judgments being "handed down" rather than read, and enhanced case management. Donaldson decided in O'Kelly v. Trusthouse Forte plc [1983] ICR 728, Donaldson's early reforms would later be overtaken by the Civil Procedure Rules introduced by a later Master of the Rolls, Lord Woolf. On 15 February 1988 he was elevated to the House of Lords as a life peer as Baron Donaldson of Lymington, of Lymington in the County of Hampshire. In his various roles, Donaldson was involved in many high profile cases from the 1970s onwards. He presided over the trials of the Guildford Four in 1975 and the Maguire Seven in 1976, and was later criticised in Sir John May's interim report of his inquiry into the miscarriages of justice. The inquiry by Sir John May into the injustice suffered by the Maguires said that Mr Justice Donaldson, as he was then, had failed to appreciate that the sudden emergence of new evidence on the last day of the trial removed the whole basis of the prosecution case. He also allowed inadmissible evidence to be presented to the jury, the report added. At the trials, he achieved notoriety for declaring in his closing remarks that he wished the men had been indicted for high treason, which still carried the death penalty, rather than for murder, which by then no longer carried the death penalty. These remarks bore an uncanny resemblance to the words of another leading judge of the era, Sir Nigel Bridge, who commented in a similar IRA based miscarriage of justice, the Birmingham Six trial, that he wished that he could still hang murderers. Donaldson refused to prevent newspapers from publishing the Spycatcher memoir of Peter Wright in 1988, against government policy; and he ruled in 1991 that the then Home Secretary, Kenneth Baker was in contempt of court over an extradition case, in which a man was deported to Zaire while the case was still pending, contrary to a court order.
Зейнеткерлік өмірде
1992 жылы судьялық қызметтен зейнетке шыққаннан кейін, ол мұнай танкерлерінің қарап қалған жерге тірелуі және одан кейінгі шикі мұнайдың төгілуіне қатысты екі теңіз апаты бойынша есептер жазды: 1993 жылдың қаңтарында Шетланд аралдарының жанында MV Braer кемесінің қарап қалған жерге тірелуі, нәтижесінде 85 000 тонна мұнай төгілді; және 1996 жылдың ақпан айында Милфорд Хейвенге кіреберісінде Sea Empress кемесінің қарап қалған жерге тірелуі, содан кейін Пемброкшир жағалауында 70 000 тоннадан астам мұнай төгілді. Парламенттің 2000-2001 жылғы сессиясында ол Лордтар палатасына жеке мүшелік заң жобасын (Парламент актілері (өзгерту) жобасы) ұсынды, ол 1949 жылғы Парламент актісінің заңдылығын растауға бағытталған еді, бұл актінің қолданылуының дұрыстығына қатысты құқық академиясының көтерген мәселелерін шешу үшін жасалған. Заң жобасы қабылданбады, ал Дональдсон 1911 және 1949 жылғы Парламент актілерінің қағидаларына сәйкес қабылданған 2004 жылғы Аң аулау заңын күштен шығару үшін Ауылдық альянстың заңдық шараларын қолдады. Дональдсон 2005 жылдың 31 тамызында қайтыс болды.
After retiring as a judge in 1992, he wrote reports regarding two maritime accidents involving the grounding of oil tankers and subsequent spills of crude oil: the grounding of the MV Braer off the Shetland Islands in January 1993, in which 85,000 tonnes of oil escaped; and the grounding of the Sea Empress at the entrance to Milford Haven in February 1996, and subsequent escape of more than 70,000 tonnes of oil off the Pembrokeshire coast. In the 2000 01 session of Parliament, he presented a private member's bill in the House of Lords (the Parliament Acts (Amendment) Bill), which would have had the effect of confirming the legitimacy of the Parliament Act 1949 to address concerns raised by legal academics as to whether the use of the Act was valid. The bill was not passed, and Donaldson supported the legal action by the Countryside Alliance to overturn the Hunting Act 2004, which was passed under the provisions of the Parliament Acts 1911 and 1949. Donaldson died on 31 August 2005.