«Луисвилл және Нэшвилл темір жолы компаниясы мен Моттли ісі: Федералдық сот юрисдикциясының негіздері»
Louisville & Nashville Railroad Co. v. Mottley
Louisville & Nashville Railroad v. Mottley ісі: АҚШ Жоғарғы Сотының федералдық сұрақ юрисдикциясы туралы шешімі. Шағымда тікелей федералдық заң бұзушылық болуы керек.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луисвилл және Нэшвилл теміржол компаниясы v. Mottley, 211 U.S. 149 (1908) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі. Онда қолданыстағы заңнамалық жүйе бойынша, федералдық мәселе бойынша сотқа жүгізу құқығы талапкердің жауапкер федералдық заңды қорғаныс ретінде пайдаланады деген болжамына негізделе алмайды делінген. Егер талапкер АҚШ Конституциясының, заңдарының немесе шарттарының ережелерін жауапкер тікелей бұзды деп шағымданса ғана мұндай сотқа жүгізу құқығы туындайды. Федералдық мәселелерге қатысты заңның осы түсіндірілуі қазір «жақсы дайындалған шағым ережесі» деп белгілі.
Louisville & Nashville Railroad Company v. Mottley, 211 U. S. 149 (1908), was a United States Supreme Court decision that held that under the existing statutory scheme, federal question jurisdiction could not be predicated on a plaintiff's anticipation that the defendant would raise a federal statute as a defense. Instead, such jurisdiction can only arise from a complaint by the plaintiff that the defendant has directly violated some provision of the Constitution, laws, or treaties of the United States. This reading of the federal question jurisdiction statute is now known as the well pleaded complaint rule.
Фактілер
Эразм мен Энни Моттлилер 1871 жылдың 7 қыркүйегінде Кентукки штатының Джефферсон округінде болған пойыз апатында жарақат алған күйеу-әйел еді. Темір жолдың жауапкершілігінен бас тарту үшін, олар Луисвилл және Нэшвилл темір жолы компаниясынан жыл сайын жаңаланатын тегін билеттер алды. Бірнеше онжылдықтан кейін, 1906 жылғы Хепберн заңында АҚШ Конгресі 1907 жылдың 1 қаңтарынан бастап мемлекеттік қызметкерлерге пара беру мақсатында қолданылатын тегін билеттердің белгілі бір түрлерін тыйым салды, және темір жол 1907 жылы Моттлилердің билеттерін жаңартқаннан бас тартты. Моттлилер федералды сотқа билеттерді міндетті түрде орындау туралы талаппен жүгінді. Олар федералды заңның қолданылмауы керек деп мәлімдеді, себебі оларға билеттер заң күшіне енгенге дейін ондаған жылдар бұрын берілген, немесе егер заң қолданылса, ол олардың мүлігінен (билеттерден) айырып, конституцияға қайшы келеді деп сақтады. Төменгі федералды соттар Моттлилердің пайдасына шешім шығарды, ал темір жол АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдануға мәлімдеді.
The Mottleys, Erasmus and Annie, were a husband and wife who had been injured in a train wreck on September 7, 1871, in Jefferson County, Kentucky. In exchange for releasing the railroad from liability, they were compensated with free passes from the Louisville and Nashville Railroad company, which were to be renewed annually. Several decades later, in the Hepburn Act (1906), the U. S. Congress banned certain types of free passes starting from January 1, 1907, in order to prevent them from being used to bribe government officials, and the railroad refused to renew the Mottleys' passes in 1907. The Mottleys sued for specific performance of the rail passes in federal court. They argued that either the federal statute did not apply because they had been issued the passes decades before the law went into effect, or if the law did apply, that it was unconstitutional because it deprived them of their property (the passes). The lower federal courts decided in favor of the Mottleys, and the railroad appealed to the U. S. Supreme Court.
Тақырыбы
Жоғарғы Сот өз еркімен іс бойынша қарау құзыретінің болуын күдікпен қарастырып, мәселені бастапқыда федералды сотқа апелляциялауға болатын жағдай болған ба деген сұраққа айналдырды.
The Supreme Court, sua sponte, questioned the existence of subject matter jurisdiction, transforming the issue into whether this was a case that could have been brought in federal court in the first place.
Соттың пікірі
Жоғарғы Сот, судья Мудидің пікірімен, юрисдикцияның болмауына байланысты істі қараусыз қалдырды. Азаматтық алуан түрлілік болған жоқ, және Моттлилер тек өз келісімшарттарын орындауға талаптанған жағдайда федералдық сұрақ юрисдикциясына негіз болған жоқ. Олар Хепберн заңына қатысты сотқа қарсы қорғаныс ретінде федералдық сұрақтар туындауы мүмкін деп күтті, бірақ бұл федералдық сұрақ талабын қанағаттандыру үшін жеткіліксіз болды. Тарап федералдық сұрақ юрисдикциясын алуының жалғыз жолы – федералдық сұрақ талапкердің дұрыс негізделген шағымында туындаса ғана мүмкін. Бұл шешімнің Конституцияның III бабына емес, юрисдикциялық заңдарға түсіндіру екенін атап өту маңызды. Яғни, III баптың мақсаттары үшін «туындайтын» дұрыс негізделген шағым ережесінен кеңірек. Конгресс төменгі федералдық соттарға III баптың мүмкін болатын федералдық сұрақ юрисдикциясының толық көлемінен кем құқық беруі белгілі; мысалы, 1980 жылға дейін федералдық сұрақ юрисдикциясы үшін даудың сомасы туралы талап болған, бұл талап әртүрлілік істерінде де сақталады. Салыстыру бойынша, III бапта азаматтық алуан түрлілікке негізделген юрисдикция 28 U.S.C. § 1332 юрисдикциялық заңына сәйкес қазіргі заманғы «толық алуан түрлілік» талабынан кеңірек. Мысалы, топтық іс жүргізу туралы заң азаматтық алуан түрлілікке негізделген федералдық юрисдикцияны толық алуан түрліліксіз рұқсат етеді; бұл III баптың кең ауқымына негізделген.
The Supreme Court, in an opinion by Justice Moody, dismissed the case for lack of jurisdiction. There was no diversity of citizenship, and no grounds for federal question jurisdiction where the Mottleys only sought to have their contracts enforced. They anticipated that federal questions might be raised in defense against their suit, concerning the Hepburn Act, but that was insufficient to satisfy the federal question requirement. The only way a party can get federal question jurisdiction is if the federal question arises in the plaintiff's well pleaded complaint. It is important to note that this holding was an interpretation of jurisdictional statutes rather than of the Constitution's Article III. That is, "arising under" for Article III purposes is broader than the well pleaded complaint rule. It is well established that Congress may grant lower federal courts less than the totality of Article III's possible federal question jurisdiction; for example, before 1980, federal question jurisdiction had an amount in controversy requirement, similar to the requirement that still exists in diversity cases. By analogy, jurisdiction premised on diversity of citizenship in Article III is broader than the modern "total diversity" requirement under the jurisdictional statute, 28 U. S. C. § 1332. For example, the Class Action Fairness Act allows federal jurisdiction based on diversity of citizenship without total diversity; this is based on Article III's broader sweep.
Кейінгі дамуы
Сот ісі қабылданбағаннан кейін, Моттлилер Кентукки штатының сотына ұқсас іс қозғады. Штат соты олардың пайдасына шешім шығарып, темір жолға жол жүру рұқсатнамаларын беруге бұйырды. Темір жол Кентукки апелляциялық сотына, сол кезде Кентуккидің ең жоғары сотына шағымданды, бірақ істі ұтылып қалды. Темір жол компаниясы тағы да АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданды, ол темір жолдың пайдасына шешім шығарып, Моттлилерге тағы бір заңдық жеңіліске әкелді.
Following the dismissal of their case, the Mottleys brought a similar action in Kentucky state court. The state court held for them, and ordered the railroad to issue the passes. The railroad appealed to the Court of Appeals of Kentucky, Kentucky's highest court at the time, and lost. The railroad appealed again to the U. S. Supreme Court, which ruled in favor of the railroad, thereby handing the Mottleys yet another legal defeat.