Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1907–1996)
British politician (1907–1996)
Дуглас Патрик Томас Джей, Барон Джей, ПК (23 наурыз 1907 – 6 наурыз 1996) – Ұлыбританияның Лейборист партиясы саясаткері.
Douglas Patrick Thomas Jay, Baron Jay, PC (23 March 1907 – 6 March 1996) was a British Labour Party politician.
Ерте өмір және білім
Винчестер колледжінде және Оксфордтың Нью-колледжінде білім алған Джей 1927 жылы Канцлердің ағылшын тіліндегі эссесін жеңіп алды және 1929 жылы Literae Humaniores ("Ұлылар") пәні бойынша бірінші дәрежеге ие болды. 1930 жылдан 1937 жылға дейін ол "Барлық жандар" қоғамының мүшесі болды. Оның мансабының бастапқы кезеңін экономикалық журналистикамен айналысу құрады, ол "The Times" (1929–33), "The Economist" (1933–37) және "Daily Herald" (1937–41) газеттерінде жұмыс істеді, содан кейін Өндіріс министрлігінде және Сауда кеңесінде мемлекеттік қызметкер болып қызмет етті. 1943 жылдан бастап ол Хью Далтонның жеке хатшысы болды.
Educated at Winchester College and New College, Oxford, Jay won the Chancellor's English Essay in 1927 and gained a First in Literae Humaniores ('Greats') in 1929. He was a Fellow of All Souls from 1930 to 1937. His early career was as an economics journalist, working for The Times (1929–33), The Economist (1933–37) and the Daily Herald (1937–41), then as a civil servant in the Ministry of Supply and the Board of Trade. From 1943 he was a personal assistant to Hugh Dalton.
Саяси мансап
Джей жас кезінен-ақ беделді демократиялық социалист болды, бірақ 1933–34 жылдардың қысында ғана Еңбек партиясына қосылды, содан кейін ол Паддингтон сайлау округінің мүшесі атанды. Журналист ретінде ол XYZ клубының жетекші тұлғасы болды, бұл Лондон қаласындағы Еңбек партиясын қаржылық ақпаратпен қамтамасыз етуге арналған құпия ұйым. Эван Дурбин мен Хью Гейтскеллмен бірге ол партияға Джон Мейнард Кейнстің ой-пікірлерін, әсіресе баға белгілеу мәселесіне қатысты ойларын енгізді. Оның алғашқы кітабы – «Социалистік үлгі» (1937) еңбегінде: «Тамақтану және денсаулық мәселесінде, білім беру мәселесіндегідей, Уайтхоллдағы джентльмен халық үшін не дұрыс екенін, халықтың өзінен жақсы біледі», – деп жазды. Консерваторлар бұл мәлімдемені аяусыз пайдаланды және ол осы арқылы ұзаққа созылған жаңғырысқа ие болды; оны көбінесе «Уайтхоллдағы адам жақсы біледі» деп қайта түсіндіріп жатады. Шындығында, Джей замандастарымен салыстырғанда жоспарлау мен бюрократияға күмәмен қарады; Джеффри Фут атап өткендей, ол «жоспарлауды социализммен теңестіруді» жоққа шығарды, керісінше, Еңбек партиясының негізгі қағидасын «құқықсыз табысты басу, емес, нарық экономикасын жою» деп қарады. Кейіннен оның көзқарасы шамалы өзгерді, себебі соғыс кезіндегі рационирование жүйесінің табысты жұмыс істеуі оған әсер етті. Джей 1946 жылғы шілдеде өткен қосымша сайлауда Баттерси Солтүстік округінен Еңбек партиясының депутаты болып сайланды және 1983 жылғы жалпы сайлауда округ таратылғанға дейін осы мандатты сақтап қалды. Вестминстерге енгеннен кейін ол 1947 жылдан 1950 жылға дейін Қаржы министрлігінің экономикалық хатшысы, 1950 жылдан 1951 жылға дейін Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы және 1964 жылдан 1967 жылы қызметтен босатылғанға дейін Сауда кеңесінің президенті қызметін атқарды. Сауда кеңесіндегі Джейдің саясаты аймақтық даму үшін күресімен және валюта девальвациясына қарсылығымен еректелді, бірақ Еуропамен жақындасуға қарсылығы (төменде қараңыз) Харольд Уилсонды оны қызметтен босатуға итермеледі – Уилсон, әрқашан қақтығыстардан қашқан адам, бұл шешімді Кабинетте 60 жастан асқан министрлердің болмауы қажеттігімен түсіндірді. Джей 1951 жылы Жеке кеңес мүшесі болып тағайындалды. Джей Ұлыбританияның Еуропалық қауымдастыққа кіруіне басыбайлы қарсы болды және 1970 жылы Ұлыбританиядағы барлық үш негізгі партия мүшелікті қолдағандықтан, мәселені әділ шешу үшін барлық сайлаушылардың ұлттық референдумы қажет екенін алғаш айтқан жетекші саясаткер болды. 1975 жылы өткен референдумда ол «жоқ» деп дауыс беруді қолдады.
Jay was a convinced democratic socialist from a young age, but only joined the Labour Party in the winter of 1933–34, whereupon he became a member of Paddington constituency party. In his capacity as a journalist he was a senior figure in the XYZ Club, a clandestine organisation in the City of London dedicated to supplying Labour with financial intelligence. Alongside Evan Durbin and Hugh Gaitskell, he brought the thinking of John Maynard Keynes to the party, especially in relation to price determination. In The Socialist Case (1937), his first book, Jay wrote: "in the case of nutrition and health, just as in the case of education, the gentleman in Whitehall really does know better what is good for people than the people know themselves". This statement was mercilessly exploited by the Conservatives and won him long lasting notoriety; it has often been paraphrased as "the man in Whitehall knows best". In fact, Jay was always rather sceptical of planning and bureaucracy when compared to his contemporaries; as Geoffrey Foote noted, he denied the "identification of planning with socialism", instead viewing Labour's creed as "being about the suppression of unearned income, not the abolition of the market economy". Later his views somewhat changed, as he became influenced by the successful operation of rationing during the war. Jay was elected a Labour Member of Parliament for Battersea North at a by election in July 1946. and held the seat until the constituency was abolished at the 1983 general election. After entering Westminster, he served as Economic Secretary to the Treasury from 1947 to 1950, Financial Secretary to the Treasury from 1950 to 1951 and President of the Board of Trade from 1964 until being sacked in 1967. Jay's politics during his period at the Board of Trade were characterised by a spirited fight for regional development and an aversion to currency devaluation, but it was his opposition to closer integration with Europe (see below) that led Harold Wilson to relieve him of his brief – a decision which Wilson, ever averse to conflict, explained was due to the need to have no ministers in the Cabinet over the age of 60. Jay was sworn of the Privy Council in 1951. Jay was always fervently opposed to the UK's entry into the European Communities, and in 1970 was the first leading politician to argue that, because all three mainstream parties in Britain supported membership, only a national referendum of all electors could decide the matter in a fair manner. When that referendum eventually transpired in 1975, he campaigned for a 'no' vote.
Құрметтер
1987 жылғы 8 қазанда Джей Ұлы Лондонның Баттерси графы ретінде өмір бойына теңдес деп жарияланды.
Jay was created a life peer as Baron Jay, of Battersea in Greater London, on 8 October 1987.
Отбасы
1933 жылы ол кеңесші Пегги Джейге үйленді; олардың некесі ажырасумен аяқталды. Олардың үлкен ұлы – экономист Питер Джей, ол Джеймс Каллаганның қызы Маргарет Каллаганға үйленді (кейін ажырасты), ал Дуглас Джей онымен үкіметте бірге қызмет еткен. Олардың егіз қыздары Хелен мен Кэтрин 1960 жылдары танымал болды. Дуглас Джейдің екінші әйелі Мэри Томас бұрын Сауда кеңесінде оның жеке хатшыларының бірі болған.
In 1933 he married the councillor Peggy Jay; their marriage ended in divorce. Their eldest son is the economist Peter Jay, who married (and later divorced) Margaret Callaghan, daughter of James Callaghan with whom Douglas Jay had served in government. Their twin daughters, Helen and Catherine, achieved a fashionable profile in the 1960s. Douglas Jay's second wife, Mary Thomas, had been one of his assistant private secretaries at the Board of Trade.