Коллумбия округінің сайлау құқығы және өкілдігі мәселесі

АҚШ астанасындағы сайлау құқығы: Конституция бойынша округтің Конгресте дауыс беру өкілдігі жоқ. Өкіл тек процедуралық мәселелерде ғана қатыса алады.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: District of Columbia federal voting rights — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ-тың 50 штатының азаматтарының сайлау құқығы мен Колумбия округінің сайлау құқығы ерекше. АҚШ Конституциясы әр штатқа АҚШ Конгресінің екі палатасында дауыс беру құқығын береді. Ол федералды округті ешқандай штаттың құрамына кірмейтін аумақ деп анықтайды және оған Конгресте дауыс беру құқығын бермейді. Конституция Конгреске "барлық жағдайларда" округ бойынша толық билік береді. Өкілдер палатасында округті конституциялық нормаларға сәйкес палата отырысында дауыс беруге құқығы жоқ, бірақ палата регламентіне сәйкес процедуралық мәселелерде және конгресс комитеттерінде дауыс бере алатын делегат өкілдік етеді. Колумбия округінің тұрғындарының Сенатта өкілдігі жоқ. 1961 жылы қабылданған жиырма үшінші түзету президент және вице-президент сайлауында округке үш сайлау дауысы тиесілі екенін анықтайды. Округтің Конгресте дауыс беруге құқығының болмауы астана құрылғаннан бері туындап отырған мәселе. Бұл жағдайды өзгерту үшін көптеген ұсыныстар енгізілді, оның ішінде заңнамалар мен конституциялық түзетулер, округті Мэриленд штатына қайтару және оны жаңа штат етіп құру ұсынылған. Барлық ұсыныстар саяси немесе конституциялық кедергілерге тап болды және округтің Конгрестегі өкілдігінде ешқандай өзгеріс болған жоқ.

Тарих

1783 жылы, төлемдері төленбегендігіне ашуланған, таратылған Революциялық соғыс әскерлерінің көпшілігі Континенттік Конгресс отырған ғимараттың сыртында наразылық білдіру үшін жиналды. Әскерлер есікті жапты және бастапқыда делегаттардың кетіп қалуына рұқсат бермеді. Конгресс сұрағанына қарамастан, Пенсильвания штатының үкіметі тәртіпсіз толқуды басу үшін әскерін шақырудан бас тартты, сондықтан Конгресс Нью-Джерсиге шұғыл түрде көшуге мәжбүр болды. Бұл Конгрестің ұлттық астананы бақылау қажеттігіне байланысты кең таралған сенімге әкелді. Джеймс Мэдисон «Федералист» №43-те былай жазды: «Басқаша жағдайда, ғана емес, мемлекеттік билік қорланбауы және оның іс-қимылдары жазасыз тоқтатылмауы мүмкін; сонымен қатар, жалпы үкімет мүшелерінің үкімет орны орналасқан штаттан қызметтік міндеттерін орындау кезінде қорғанысқа тәуелділігі ұлттық кеңестерге құрметсіздік немесе ықпал ету туралы айыптау әкелуі мүмкін, бұл үкіметке де, Конфедерацияның басқа мүшелеріне де ұнамсыз». Осы сенім Конституцияның округтік ережесі арқылы кез келген штаттан бөлек ұлттық астананың құрылуына әкелді. АҚШ Конституциясының I бабының 8-бөлімінің 17-тармағында «Округ ережесінде» былай делінген:

Округтегі дауыс беру құқықтарының қарастырылмауының бірнеше себебі болды. Бастапқыда елорданың Оңтүстікте орналасуы туралы келісімге қол қойылды, ал солтүстік штаттар Оңтүстікке дауыс беру құқығын одан да арттыратын кез келген ережені қатысты қарсылық білдірді. Сонымен қатар, елорданың жоспарланған орналасуын ескере отырып, көптеген делегаттар оның тұрақты тұрғындары негізінен кез келген жағдайда дауыс беруге құқығы жоқ құлдардан тұрады деп болжады. Олар сондай-ақ федералды үкімет тек жартылай штат бойынша жұмыс істейтінін және федералды кеңседе қызмет етуге таңдалғандар мен олардың кәсіптері ауданда уақыт өткізуді талап ететіндер негізінен қоғамның жоғарғы топтарынан келетінін және сондықтан олардың мекенжайларында тұру (және дауыс беру құқығы) мүмкіндігіне ие болатынын күтті. 1788 жылы округ құрылған жерді Мэриленд штаты берді. 1790 жылы Конгресс Резиденция туралы заңды қабылдады, округті президент Джордж Вашингтон таңдаған дәл орналасқан жермен, Потомак өзенінің Анакостия және Конокочег ағысы арасында орналастырды. Оның таңдауы 1791 жылдың 24 қаңтарында жарияланды, ал Резиденция туралы заңға Вирджиния 1790 жылы берген жерді қосу үшін түзетулер енгізілді. Бұл жер 1847 жылы Вирджинияға қайтарылды. Конгресс жаңа федералды астанаға ресми түрде 1800 жылдың желтоқсан айының бірінші дүйсенбісіне дейін көшпеді. Осы уақытқа дейін округті федералды тағайындалған Комиссарлар кеңесі, штаттық заң шығарушы органдар және жергілікті сайланған үкіметтер біріктіріп басқарды. 1801 жылдың қаңтар айында округ азаматтарының жиналысы өтті, нәтижесінде Конгреске жасалған мәлімдемеде алдағы Органикалық заңның нәтижесінде «біз ұлттық үкіметке қатысты құқықтарымыздан толығымен айырыламыз, ал біз өзімізге әсер ететін ең кішкентай жергілікті ережелерді қалыптастыруға қатысуға ешқандай кепілдік алмаймыз. Біз Ұлыбританияға қарсы айыптамаларымызда өкілдіксіз салық салуға наразылық білдіргендей, ескірген жағдайға түсірілеміз». Келесі жылы Комиссарлар кеңесі таратылды, Вашингтон қаласы құрылды және жергілікті деңгейде сайланған 12 мүшелі кеңес пен президент тағайындаған мэрден тұратын жергілікті үкімет құрылды. 1950 жылдары, азаматтық құқықтар қозғалысының бір бөлігі ретінде, округке толық өкілдік беруге қызығушылық пайда болды. Компромистік шешім ретінде 1961 жылы жиырма үшінші түзету қабылданды, бұл округке сайлаушылар алқасында олардың халқына пропорционалды дауыс беру құқығын берді, бірақ ең кішкентай штаттан артық емес. Округ тұрғындары бұл құқықты 1964 жылғы президенттік сайлаудан бері пайдаланып келеді. 1973 жылғы Колумбия округінің өзін-өзі басқару туралы заң округтегі кейбір Конгресс өкілеттіктерін сайланған мэр басқаратын жергілікті үкіметке, қазіргі уақытта Мюриел Боузер және Колумбия округінің он үш мүшелі кеңесіне берді. Алайда, Конгресс округтің кез келген заңдарын қарау және жою құқығын сақтайды. Округтың сегіз округінің әрқайсысы кеңеске бір мүшеден сайлайды, ал төрағаны қоса алғанда, бес мүше жалпы сайлау арқылы сайланады. 1978 жылы Конгресс Колумбия округінің дауыс беру құқығына түзетуді ратификациялау үшін штаттарға ұсынды. Бұл округке толық конгресс өкілдігін, президенттік сайлауға толық қатысуды және Конституцияны өзгертуге қатысты штаттың өкілеттіктерін беруге тиіс болды. 1980 жылы округ сайлаушылары штат Конституциясын жазу үшін конституциялық конвент шақыруды мақұлдады, дәл сол сияқты АҚШ территориялары штат мәртебесіне қол жеткізбес бұрын жасаған. Ұсынылған штат Конституциясы 1982 жылы округ сайлаушыларымен ратификацияланды, жаңа штат «Жаңа Колумбия» деп аталады, бірақ Конгресс округке штат мәртебесін берген жоқ. Осы ұсынылған штат Конституциясына сәйкес, округ әлі де Конгреске штат мәртебесін беру үшін лоббилеу үшін екі көлеңкелі сенатор және бір көлеңкелі өкілден тұратын көлеңкелі конгресс делегациясын сайлайды. Конгресс бұл лауазымдарды ресми түрде танымайды. Сонымен қатар, 2008 жылдың мамыр айына дейін Конгресс округті дауыс беру өкілдігі немесе штат мәртебесі үшін лоббилеуге кез келген қаражат жұмсаудан тыйым салған. 2003 жылдың 29 желтоқсанында Америка Ұйымының Америкалық адам құқықтары жөніндегі комиссиясы АҚШ Колумбия округінің Американдық адам құқықтары мен міндеттері туралы декларациясының II және XX баптарындағы құқықтарын бұзатынын, округ азаматтарына Конгресте тиімді қатысу мүмкіндігін бермеу арқылы қорытындылады. Комиссия АҚШ-қа келесі ұсынысты қайталады: «Петиция берушілерге тиімді өтемақы беруді қамтамасыз ету, оның ішінде петиция берушілерге ұлттық заң шығарушы органында тікелей немесе еркін сайланған өкілдер арқылы және теңдік жағдайында қатысу құқығын қамтамасыз ету үшін қажетті заңнамалық немесе басқа шараларды қабылдау». D. C. Vote атты әсерлі топ төлеген, бірақ KRC Research атты бейтарап сауалнама фирмасы жүргізген 2005 жылғы сауалнамада 1007 ересек адамның 82%-ы D. C.-ның толық конгресс дауыс беру өкілдігіне ие болуы керек деп сенеді. 2007 жылғы Washington Post сауалнамасы 788 ересек адамның арасында жүргізілді, нәтижесінде олардың 61%-ы округке «толық дауыс беру» өкілдігін беруді қолдайды.

There were some reasons why voting rights for the District were not addressed. It was effectively agreed at an early stage that the capital was to be in the South, and Northerners would have bitterly opposed any clause that would give the South even more voting power. Moreover, given the capital's planned location, many delegates assumed its permanent residents would primarily consist of slaves unable to vote in any case. They also expected the federal government would only operate on a part time basis and assumed that those who were chosen to serve in federal office and those whose occupations would require them to spend time in the district would come mainly from the upper echelons of society and would therefore have the means to maintain residency (and voting rights) in their home states. In 1788, the land on which the District is formed was ceded by Maryland. In 1790, Congress passed the Residence Act placing the District on the Potomac River between the Anacostia and Conococheague Creek with the exact location chosen by President George Washington. His selection was announced on January 24, 1791, and the Residence Act was amended to include land that Virginia had ceded in 1790. That land was returned to Virginia in 1847. The Congress did not officially move to the new federal capital until the first Monday in December 1800. During that time, the District was governed by a combination of a federally appointed Board of Commissioners, the state legislatures, and locally elected governments. In January 1801, a meeting of District citizens was held which resulted in a statement to Congress noting that as a result of the impending Organic Act "we shall be completely disfranchised in respect to the national government, while we retain no security for participating in the formation of even the most minute local regulations by which we are to be affected. We shall be reduced to that deprecated condition of which we pathetically complained in our charges against Great Britain, of being taxed without representation." The following year, the Board of Commissioners was abolished, the City of Washington was incorporated, and a local government consisting of a locally elected 12 member council and a mayor appointed by the president was put in place. In the 1950s, as part of the more prominent Civil Rights Movement, interest emerged in giving the District full representation. As a compromise, the Twenty third Amendment was adopted in 1961, granting the District some votes in the Electoral College in measure to their population, but no more than the smallest state. The Districts' residents have exercised this right since the presidential election of 1964. The District of Columbia Home Rule Act of 1973 devolved certain Congressional powers over the District to a local government administered by an elected mayor, currently Muriel Bowser, and the thirteen member Council of the District of Columbia. However, Congress retains the right to review and overturn any of the District's laws. Each of the District's eight wards elects a single member of the council, and five members, including the chairman, are elected at large. In 1978, Congress submitted the District of Columbia Voting Rights Amendment to the states for ratification. It would have given the District full congressional representation, full participation in presidential elections, and the authority of a state regarding amending the Constitution. In 1980, District voters approved the call of a constitutional convention to draft a proposed state constitution, just as U. S. territories had done before their admission as states. The proposed state constitution was ratified by District voters in 1982 for a new state to be called "New Columbia", but Congress has not granted statehood to the District. Pursuant to that proposed state constitution, the District still selects members of a shadow congressional delegation, consisting of two shadow senators and a shadow representative, to lobby the Congress to grant statehood. The Congress does not officially recognize these positions. Additionally, until May 2008, the Congress prohibited the District from spending any funds on lobbying for voting representation or statehood. On December 29, 2003, the Inter American Commission on Human Rights of the Organization of American States concluded that the United States is violating the District of Columbia's rights under Articles II and XX of the American Declaration of the Rights and Duties of Man by denying District of Columbia citizens an adequate opportunity to participate in the Congress. The Commission reiterated the following recommendation to the United States: "Provide the Petitioners with an effective remedy, which includes adopting the legislative or other measures necessary to guarantee to the Petitioners the effective right to participate, directly or through freely chosen representatives and in general conditions of equality, in their national legislature". A 2005 poll paid for by the advocacy group D. C. Vote, but conducted by the non partisan polling firm KRC Research, found that 82% of 1,007 adults believed that D. C. should have full congressional voting representation. A 2007 Washington Post poll of 788 adults found that 61% of those adults supported granting the District "a full voting" representative.

Аргументтер жақта және қарсы

Колумбия округіне Конгресте дауыс беру құқығын берудің пайдасы да, зияны да туралы пікірлер бар.

Басқарылатынның келісімі

Колумбия округінің сайлау өкілдігін жақтаушылар, АҚШ-та тұратын азаматтар ретінде, округтің шамамен 672 228 тұрғыны штат азаматтары сияқты өздерін қалай басқаруға болатынын анықтауға бірдей құқыққа ие болуы керек деп мәлімдейді. 1776 жылға дейін Джордж Мейсон Вирджинияның Құқықтар Декларациясында:

«Весбериге қарсы Сандерс» ісінде судья Хьюго Блэк дауыс беру құқығын негізгі деп сипаттады. Ол былай деп жазды: «Еркін елде заң шығаратын адамдарды сайлауда өз үнін білдіруден артық құнды ештеңе жоқ, себебі біз жақсы азаматтар ретінде осы заңдармен өмір сүреміз. Дауыс беру құқығы жойылса, тіпті ең негізгі құқықтар да мәнсіз болып қалады». «Бірыңғай және шетелдегі азаматтардың қатысумен дауыс беру» заңы АҚШ азаматтарына өздерінің штаттарынан Конгресс өкілдеріне әлемнің кез келген жерінен қатысу мүмкіндігін береді. Егер АҚШ азаматы округке көшіп келсе, ол Конгресс мүшесіне дауыс беру құқығынан айырылады. АҚШ-тан тұрақты түрде кеткен АҚШ азаматтары соңғы рет тұрған штатында Конгресске қатысуға құқылы. Ғалымдар, егер басқа елдердің азаматтарына федералды сайлауда дауыс беруге рұқсат берілсе, онда Конгресс сол құқықтарды ел астанасының тұрғындарына да беруге құқылы деп санайды.

Конституциялық ережелер

Аудандық сайлау құқығын беруге қатысты заң жобаларына басты қарсылық – кейбір Конституция ережелері мұндай шара конституцияға қайшы келуі мүмкін екенін көрсетеді. Өкілдер палатасының құрамы I-баптың 2-тарауында сипатталған: XIV-тараудың 2-тарауы осы мәселеде I-баптың 2-тарауын қайта растайды, онда былай делінген: Сонымен қатар, XVII-тарау да "әр штаттан екі сенатордың" сайлануын тиісінше сипаттайды. Колумбия округіне сайлау құқығын беру туралы заңдар конституцияға қайшы келеді деп есептейтіндер округтің АҚШ штаты емес екенін атап көрсетеді. Дауыс беру құқығын қолдайтындар I-баптың 8-тарауы, 17-тармағы (Округ туралы ереже), Конгреске округ бойынша "ексклюзивті" заң шығару билігін береді және осы арқылы округке Конгресте дауыс беруге өкілдік беруге мүмкіндік беретін заң қабылдауға құқылы екенін мәлімдейді.

Салықтық аргументтер

АҚШ-тың Пуэрто-Рико немесе Гуам сияқты аумақтарының тұрғындарынан айырмашылығы, олар да дауыс беру құқығы жоқ делегаттарға ие, Колумбия округінің азаматтары барлық АҚШ федералды салықтарын төлейді. 2007 қаржы жылында округ тұрғындары мен кәсіпорындары 20,4 миллиард доллар федералды салық төледі; бұл 19 штаттан жиналған салықтан көп және жан басына шаққандағы ең жоғары федералды салық мөлшері. Осы жағдай «Өкілсіздіксіз салық салуды тоқтату» деген ұранының пайда болуына себеп болды, оны Колумбия округіне Конгресте дауыс беру құқығын беруді жақтаушылар қолданады. Қазіргі уақытта бұл ұран қалалық көлік құралдарының тіркеу нөмірлерінде бейнеленген. Колумбия округінде өкілсіздіксіз салық салу мәселесі жаңа емес. Мысалы, *Loughborough v. Blake* ісінде Жоғарғы сот былай деді:

1971 жылы Сьюзан Брейкфилд Колумбия округіне үш жылдық табыс салығын қайтару үшін сотқа жүгінді, себебі ол өкілдіксіз салық салудың құрбаны болғанын мәлімдеді. Брейкфилд Колумбия округінің салық сотында да, АҚШ апелляциялық сотында да ісін ұтып ала алмады, ал Жоғарғы сот осы істі қараудан бас тартты. Дегенмен, Колумбия округіне өкілдікке қарсы салыққа басымдық беретін көзқарасты ұстанатындар 2005 жылы федералды үкіметтен салықтан артық қаражат алған 32 штатқа осы логиканы қолданбайды. Сонымен қатар, федералды үкімет қалалық жылжымайтын мүлік салығын төлеуден босатылған, ал Конгресс округке қалада жұмыс істейтін тұрғындары емес жұмыскерлерге жол салығын салуға тыйым салады. Бұл кіріс көздерін шектеу жергілікті биліктің қаржылық жағдайын нашарлатады. Бұл қаражаттан өзге, АҚШ үкіметі басқа да қызметтер көрсетеді. Мысалы, федералды үкімет округтің сот жүйесін басқарады, оның 2008 жылғы бюджеті 272 миллион долларды құрады. Бұған қоса, АҚШ Парк полициясы сияқты барлық федералды құқық қорғау органдары қалада құқық өкілеттігіне ие және қауіпсіздікті қамтамасыз етуге көмектеседі. Жалпы алғанда, федералды үкімет округтің жалпы кірісінің шамамен 33% -ын құрады. 2007 жылы федералды қаражат штаттардың жалпы кірісінің шамамен 30% -ын құрады.

Саяси мән-жайлар

DC дауыс беру құқығына қарсыластар округтің Өкілдер палатасы мен Сенатта өкілдік етуге тым кішкентай екенін де айтқан. Алайда, дауыс беру құқығын қолдайтын заң жобаларын ұсынғандар Вайоминг және Вермонт штаттарының халқы Колумбия округінен кем екенін көрсетіп отыр. Соңғы жылдары округте өткен барлық сайлауда Демократиялық партия үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Демократтардың Конгресте DC өкілдігін арттыруын қолдауы және республикашылардың оған қарсылығының тек жеке мүдделерге байланысты болғаны туралы айыптаулар бар.

Адам құқықтары

2006 жылдан бері Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комитетінің баяндамасында АҚШ DC тұрғындарының дауыс беру құқығын жоққа шығаруы, Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық келісімді бұзу ретінде көрсетілген. АҚШ бұл келісімді 1992 жылы ратификациялаған. 2015 жылы DC Өкілдігі жоқ ұлттар мен халықтар ұйымына мүше болды.

Ұсынылған реформалар

DC дауыс беру құқығын жақтаушылар Конгресте округтің өкілдігін арттыру мақсатында бірнеше балама реформалар ұсынды. Бұл ұсыныстар көбінесе DC-ні штат сияқты қарауға немесе Мэрилендке округ құру үшін берілген жерді қайтаруға рұқсат беруге байланысты.

Заңнама

Конгресс палаталарының бірінде немесе екеуінде Колумбия округіне дауыс беру құқығын беру үшін бірнеше заң жобасы енгізілді. Конгресс Колумбия округін Өкілдер палатасында дауыс беретін өкілмен қамтамасыз ете ала ма, бірақ Сенатта емес пе деген конституциялық мәселе екі тараптан да қызу талқылауда. *Хепберн v. Эллзи* (1805) ісінде Жоғарғы Сот округ тұрғындарының басқа штаттардың тұрғындарына қарсы сотқа жүгіну құқығы Конституцияның ІІІ бабының 2-тармағында тікелей көрсетілмегенін анықтады. *National Mutual Insurance Co. v. Tidewater Transfer Co., Inc.* ісінде Жоғарғы Сот Конгресс Колумбия округінің тұрғындарына басқа штаттардың тұрғындарына қарсы сотқа жүгіну құқығын беруге құқылы екенін шешті. Дегенмен, округке дауыс беру құқығын беру заңнамасының конституциялықтығына қарсылар *Tidewater* ісіндегі тоғыз судьяның жетісі округті басқа конституциялық мақсаттар үшін «мемлекет» деп санау пікірін қабылдамағанын атап көрсетеді. Заңнамалық шешімге қатысты тағы бір сын – округке өкілдік беру туралы кез келген заң болашақта жойылуы мүмкін. Сонымен қатар, жақындағы заңнамалық ұсыныстар тек Өкілдер палатасында өкілдік берумен айналысады, округ тұрғындарының Сенаттағы өкілдік мәселесін шешсіз қалдырады. Бүгінгі күнге дейін округке дауыс беру құқығын беру туралы ешқандай заң жобасы Конгрестің екі палатасынан да өткен жоқ. 2003 жылдан бері ұсынылған заңнаманың қысқаша мазмұны төменде келтірілген.

Джордж Буш әкімшілігінің ұсыныстары

Президент Джордж Буш әкімшілігі кезінде Әділет департаменті Конституцияның нақты ережелері Конгресске округке конгресс өкілдігін заң арқылы беруге рұқсат етпейді деген тұжырымға келді. Буш билік еткен жылдары Конгресс мұндай бірнеше ұсынысты қарастырды: 2003 жылғы «Өкілдіксіз салық салуға жол жоқ» заңы (және) округті Конгресте дауыс беру мақсатында штат ретінде қарастыруға тиіс еді, соның ішінде екі жаңа сенатор қосылуы мүмкін еді; алайда, заң жобасы комитеттен шыға алмады. 2006 жылғы «Колумбия округінің әділ және тең сайлау құқығы» заңы Колумбия округіне тек Өкілдер палатасында дауыс беру құқығын беруді көздеді. Бұл заң жобасы да комитеттен шыға алмады. 2007 жылғы «Колумбия округінің әділ және тең сайлау құқығы» заңы Колумбия округіне Өкілдер палатасында дауыс беру құқығын беруді ұсынды, сонымен қатар республикалықтарға жақын Юта штатына уақытша бір орын қосуды көздеді, бұл Өкілдер палатасының мүшелерінің санын екіге арттыруға бағытталған шара еді. Юта штатына қосымша орын беру консервативті заң шығарушыларды округтен сайланатын демократ өкілдің болуын теңестіру арқылы заң жобасын қолдауға ынталандыру мақсатында жасалды. Заң жобасы комитетке өтпеді. 2007 жылғы «Колумбия округінің сайлау құқығы» заңы сол Конгресте бұрын ұсынылған H. R. 328 заң жобасымен шамалас болды. Бұл заң жобасы да Өкілдер палатасына екі қосымша орын қосуды көздеді – біреуі Колумбия округі үшін, екіншісі Юта штаты үшін. Заң жобасы екі комитет отырысынан өтті, содан кейін сол атпен басқа бір заң жобасына енгізілді. Жаңа заң жобасы Өкілдер палатасының толық отырысында 214 дауысқа қарсы 177 дауыспен қабылданды. Содан кейін заң жобасы Сенатқа жіберілді, онда ол комитетте мақұлданды. Алайда, республикалықтардың кедергісін жеңу үшін қажетті 60 дауыстың тек 57-сін ғана жинап, Сенатта сәтсіз аяқталды. 2007 жылғы жеңіліске ұшыраған заң жобасынан кейін, сайлау құқығын қолдайтындар 2008 жылғы қарашадағы сайлауда Демократиялық партияның Өкілдер палатасы мен Сенатта жеңіске жеткені 111-ші Конгресте заң жобасын қабылдауға көмектеседі деп үміттенді. 2007 жылғы заң жобасының Сенаттағы қолдаушысы Барак Обама 2008 жылғы президенттік науқанында президент болған жағдайда округ тұрғындарының құқықтарын қолдауын жалғастыратынын мәлімдеді.

The Justice Department during the administration of President George W. Bush took the position that “explicit provisions of the Constitution do not permit Congress to grant congressional representation to the District through legislation.” Various such proposals were considered by the Congress during Bush's tenure:
The No Taxation Without Representation Act of 2003 ( and ) would have treated D. C. as if it were a state for the purposes of voting representation in the Congress, including the addition of two new senators; however, the bill never made it out of committee. The District of Columbia Fair and Equal House Voting Rights Act of 2006 would have granted the District of Columbia voting representation in the House of Representatives only. This bill never made it out of committee. The District of Columbia Fair and Equal House Voting Rights Act of 2007 was the first to propose granting the District of Columbia voting representation in the House of Representatives while also temporarily adding an extra seat to Republican leaning Utah to increase the membership of the House by two. The addition of an extra seat for Utah was meant to entice conservative lawmakers into voting for the bill by balancing the addition of a likely Democratic representative from the District. The bill still did not make it out of committee. The District of Columbia House Voting Rights Act of 2007 was essentially the same bill as H. R. 328 introduced previously in the same Congress. This bill would still have added two additional seats to the House of Representatives, one for the District of Columbia and a second for Utah. The bill passed two committee hearings before finally being incorporated into a second bill of the same name. The new bill passed the full House of Representatives in a vote of 214 to 177. The bill was then referred to the Senate where it passed in committee. However, the bill could only get 57 of the 60 votes needed to break a Republican filibuster and consequently failed on the floor of the Senate. Following the defeated 2007 bill, voting rights advocates were hopeful that Democratic Party gains in both the House of Representatives and the Senate during the November 2008 elections would help pass the bill during the 111th Congress. Barack Obama, a Senate co sponsor of the 2007 bill, said during his 2008 presidential campaign that as President he would continue to support the rights of DC residents.

Барак Обаманың әкімшілігі кезінде ұсынылған ұсыныс

2009 жылдың 6 қаңтарында Коннектикут штатының сенаторы Джо Либерман, Юта штатының сенаторы Оррин Хатч және округтік делегаты Элеонора Холмс Нортон Колумбия округінің 2009 жылғы Өкілдер палатасында дауыс беру құқығы туралы заңын (және) ұсынды. 2009 жылдың 26 ақпанында Сенат 61–37 дауыспен S. 160 заңын қабылдады. Бірақ заң жобасын қабылдамас бұрын, Сенат сенатор Джон Энсинг ұсынған, Колумбия округінің тұрғындарының өз үйлерінде, мүліктерінде немесе жұмыс орындарында қару ұстауына тыйым салу немесе оны қиындату құқығын жоятын түзетуді қабылдады. Энсинг түзетуі сондай-ақ округтік заңнаманы, қаруды тіркеуді талап ететін заңды, жартылай автоматты қаруға қойылған тыйымды және тіркелмеген тапаншаны ұстағаны үшін округтік қылмыстық жазаларды күштен шығаратын еді. Сенат заң жобасын түзетулермен қабылдағаннан кейін, 4 наурызда Палатаның көпшілік көшбасшысы Стеньи Хойер заң жобасына қатысты Палатадағы дауыс беруді кем дегенде бір аптаға кейінге шегергенін мәлімдеді, бірақ заң жобасын түзетулерсіз қарауға жеткілікті дауыс жоқ екені тез анықталды. Хойер түзетутің қолдаушыларын оны кері қайтарып, жеке заң ретінде ұсынуға тырысқанына және Нортон округтің саяси қауымдастығында келісімге келуге тырысқанына қарамастан, Хойер 9 маусымда заң жобасы мерзімсіз тоқтатылғанын жариялауға мәжбүр болды. 2010 жылдың сәуірінде заң жобасы күтпеген жерден күн тәртібіне қайта оралды, бірақ дауыс беру күтілген аптада Хойер заң жобасы 111-ші Конгресс кезінде қабылдануы екіталай екенін мәлімдеді. Аудандық саясаткерлер Палатаның Энсинг түзетуімен заң жобасын қабылдауына қарсылық білдірді. Палатадағы заң жобасы 112-ші Конгресте қайта ұсынылды, себебі Әділет министрлігі Колумбия округіне Өкілдер палатасында дауыс беру құқығын беру туралы заңның конституциялықтығы бойынша екіге бөлінді. Заң кеңесінің кеңсесі Бас прокурор Эрик Холдерге ұсынылған заңның конституцияға қайшы келетіні туралы хабарлады, бірақ Холдер бұл шешімді қабылдамады және АҚШ Бас прокурорының кеңсесінің қызметкерлерінен заң жобасы қабылданғаннан кейін дау туған жағдайда қорғалуы мүмкін деген пікір алды.

On January 6, 2009, senators Joe Lieberman of Connecticut and Orrin Hatch of Utah and D. C. Delegate Eleanor Holmes Norton introduced the District of Columbia House Voting Rights Act of 2009 ( and ). On February 26, 2009, the Senate passed S. 160 by a vote of 61–37. However, before passing the bill, the Senate adopted an amendment by Senator John Ensign that would have removed the authority of the District of Columbia to prohibit or unduly burden the ability of its residents to possess guns in their homes, on their property, or at their places of business. The Ensign amendment would have also repealed District legislation requiring gun registration, the District's ban on semiautomatic weapons, and the District's criminal penalties for possession of an unregistered handgun. Following the Senate's passage of the bill, as amended, House Majority Leader Steny Hoyer said on March 4 that he had postponed a House vote on the bill for at least a week, but it quickly became clear there were not enough votes to bring the bill to the floor without any amendments. Despite Hoyer's efforts to have the amendment's supporters withdraw it and propose it as separate legislation, and Norton's efforts to achieve consensus within the District's political community, where there is strong opposition to Ensign's amendment, Hoyer had to announce on June 9 that the bill was on hold indefinitely. In April 2010, the bill rather abruptly returned to the agenda, but the week a vote was expected, Hoyer declared the bill was unlikely to be passed during the 111th Congress. District politicians reiterated their opposition to the House passing the bill with Ensign's amendment. The House bill was reintroduced in the 112th Congress as
The Justice Department has split over the constitutionality of legislation to give the District of Columbia voting representation in the House of Representatives. The Office of Legal Counsel reported to Attorney General Eric Holder that the proposed legislation would be unconstitutional, but Holder overrode that determination and instead obtained an opinion from officials of the United States Solicitor General's office that the legislation could be defended if it were challenged after its enactment.

Қайта қалпына келтіру

Колумбия округінің Мэриленд штатымен қайта бірігу процесі ретроцессия деп аталады. Округ бастапқыда Мэриленд және Вирджиния штаттарының Конгресске берген бөліктерінен құрылған. Алайда, Вирджинияның бөлігі 1846 жылы сол штатқа қайтарылды; бүгінгі күнгі Колумбия округінің барлық жері бұрын Мэрилендтің құрамында болған. Егер Конгресс пен Мэриленд штатының заң шығарушы органы келіссе, Колумбия округінің билігі Мэрилендке қайтарылуы мүмкін, мүмкін АҚШ Капитолийі, Ақ үй және Жоғарғы Сот ғимаратының тікелей айналасындағы шағын жер учаскесінен басқа. Егер округ Мэрилендке қайтарылса, Колумбия округінің тұрғындары Мэриленд штатының тұрғындары ретінде Конгресте дауыс беру құқығына ие болады. Бір Вирджиния республикашысының 1999 жылғы сұхбатында айтқанынша, осы ұсыныстардың бірінің қиындығы – Мэриленд штаты қазіргі уақытта округті қайтарып алуға ниет білдірмейді. Сонымен қатар, АҚШ Конституциясы округтің ең төменгі мөлшерін белгілемесе де, ретроцессия конституциялық түзетуді қажет етуі мүмкін, себебі округтің үкімет ордасы ретіндегі рөлі Конституцияның округтік ережесінде бекітілген. Бұл, сондай-ақ, АҚШ Конституциясының жиырма үшінші түзетуіне қайшы келуі мүмкін, осы түзету сайлау коллегиясында дауыс беру құқығын округке конституциялық түрде береді. Ретроцессиямен байланысты ұсыныс – 2004 жылғы Колумбия округінің сайлау құқығын қалпына келтіру туралы заң, ол округ тұрғындарын конгресс өкілдігі мақсатында Мэриленд штатының тұрғындары ретінде қарастыратын. Мэриленд штатының конгресс делегациясы округ халқын ескере отырып, тиісінше бөлінетін еді. Мұндай жоспарды қолдаушылар Конгресс мұндай заңдарды қабылдауға қажетті өкілеттікке ие екенін, және басқа ұсынылған түзетулердің конституциялық алаңдаушылықтарын тудырмайтынын айтады. Округ 1790 жылы құрылғаннан бастап 1801 жылғы Органикалық заң қабылданғанға дейін, Колумбия округінде тұратын азаматтар Мэриленд немесе Вирджиния штаттарының Конгресс мүшелеріне дауыс беруді жалғастырды. Сондықтан құқық сарапшылары Конгресс федералды округтің тұтастығын сақтай отырып, осы дауыс беру құқықтарын қалпына келтіруге құқылы екенін ұсынады. Колумбия округінің дауыс беру құқығына қатысты түзетулерден өзгеше, Мурковскидің ұсынысы округке сенаторлар немесе конституциялық түзету процесіне қатысу құқығын бермейтін. Оның ұсынысы Сенаттың Әділет комитетіне жіберілді, бірақ ол ұсыныс бойынша ешқандай шара қабыланбады.

The process of reuniting the District of Columbia with the state of Maryland is referred to as retrocession. The District was originally formed out of parts of both Maryland and Virginia which they had ceded to the Congress. However, Virginia's portion was returned to that state in 1846; all the land in present day D. C. was once part of Maryland. If both the Congress and the Maryland state legislature agreed, jurisdiction over the District of Columbia could be returned to Maryland, possibly excluding a small tract of land immediately surrounding the United States Capitol, the White House, and the Supreme Court building. If the District were returned to Maryland, citizens in D. C. would gain voting representation in the Congress as residents of Maryland. One problem with any of these proposals, according to one Virginia Republican in a 1999 interview, is that the state of Maryland does not currently want to take the District back. Further, although the U. S. Constitution does not specify a minimum size for the District, retrocession may require a constitutional amendment, as the District's role as the seat of government is mandated by the Constitution's District Clause. It may also violate the Twenty third Amendment to the United States Constitution's granting of votes in the electoral college, as they would still be constitutionally granted to the district. A proposal related to retrocession was the District of Columbia Voting Rights Restoration Act of 2004 , which would have treated the residents of the District as residents of Maryland for the purposes of congressional representation. Maryland's congressional delegation would then be apportioned accordingly to include the population of the District. Those in favor of such a plan argue that the Congress already has the necessary authority to pass such legislation without the constitutional concerns of other proposed remedies. From the foundation of the District in 1790 until the passage of the Organic Act of 1801, citizens living in D. C. continued to vote for members of Congress in Maryland or Virginia; legal scholars therefore propose that the Congress has the power to restore those voting rights while maintaining the integrity of the federal district. Unlike the District of Columbia Voting Rights Amendment, Murkowski's proposal would not have provided the District any Senators or a role in the constitutional amendment process. Her proposal was referred to the Senate Judiciary Committee, which never acted on the proposal.

Мемлекеттіклік

Конституцияның 4-бабы, 3-бөлімі, 1-тармағы Конгресске штат мәртебесі беру өкілеттігін береді. Егер округ штатқа айналса, округ үстінен Конгресс билігі тоқтатылады және тұрғындар Конгрестің екі палатасында толық дауыс беру құқығына ие болады. Дегенмен, мұндай штат құру ұсынысымен байланысты кейбір конституциялық мәселелер бар. Штаттық болу жолындағы бұл күш-жігер тоқтап қалды. 1985 жылы Колумбия округінің сайлау құқығына қатысты түзетулердің мерзімі біткеннен кейін, 1987 жылы Жаңа Колумбия штаты үшін жаңа конституция жобасы жасалды. 2016 жылдың 15 сәуірінде округ әкімі Мюриэл Боузер округтың 51-ші штат болуы жөнінде қалалық референдум өткізуге шақырды. Бұдан кейін мемлекеттік конституцияның жобасы жарияланды. Аталмыш конституция бойынша Колумбия округінің мэрі ұсынылып отырған штаттың губернаторы болар еді, ал қалалық кеңестің мүшелері Ұсынылған Ұлттық жиналысты құрар еді. Басқа атаулар туралы өтініштерге қарамастан, ұсынылған мемлекеттік конституция округты «Жаңа Колумбия» деп атады. Алайда, Колумбия округінің кеңесі «Вашингтон штаты, округ Колумбия» деген атауды ұсынатын заң қабылдады. Осы ұсынылған атау бойынша «Д.К.» аббревиатурасы «Дуглас Комонвелті» дегенді білдіреді, бұл тарихи құлдыққа қарсы күрескер Фредерик Дугласқа сілтеме жасайды. Округ тұрғындары кеңесші референдумда штаттық болуды мақұлдады, бірақ штаттық заң қабылдануы күмәнді. 2020 жылдың 26 маусымында 116-шы Конгресс кезінде Өкілдер палатасы округқа штат мәртебесі беру туралы заң жобасын 232–180 дауыспен қабылдады. H.R. 51 116-шы Конгресс кезінде Сенатта қарастырылмады. Басқару және бюджет кеңсесі Президент Дональд Трамптың кеңесшілері Конгресс қабылдаған жағдайда H.R. 51 заңын ветолауды ұсынатынын мәлімдеді. H.R. 51 117-ші Конгресске енгізілді. 2021 жылдың 26 қаңтарында Делавэр штатынан Том Карпер де ұқсас заң жобасын, S. 51 «Вашингтон штатын, округ Колумбияны Одаққа қабылдау туралы заң жобасын» 38 серіктес қолдаушысымен АҚШ Сенатына ұсынды. 14 сәуірде АҚШ Өкілдер палатасының қадағалау және реформа комитеті H.R. 51 жобасын мақұлдады, бұл бүкіл палатаның оған дауыс беруіне жол ашты. Палата 22 сәуірде 216–208 дауыспен заң жобасын қабылдады. 30 сәуірде демократ сенаторы Джо Манчин H.R. 51 және S. 51 заңдарына қарсылық білдірді, осылайша олардың қабылдану мүмкіндігін жоққа шығарды.

Article IV, Section 3, Clause 1 of the Constitution gives Congress power to grant statehood. If the District were to become a state, congressional authority over the District would be terminated, and residents would have full voting representation in both houses of Congress. However, there are some constitutional considerations with any such statehood proposal. This campaign for statehood stalled. After the District of Columbia Voting Rights Amendment expired in 1985, another constitution for the state of New Columbia was drafted in 1987. On April 15, 2016, District Mayor Muriel Bowser called for a citywide vote on whether the District should become the 51st state. This was followed by the release of a proposed state constitution. This constitution would make the mayor of the District of Columbia the governor of the proposed state, while the members of the City Council would make up the proposed House of Delegates. Despite requests for a different name, the proposed state constitution refers to the District as "New Columbia." However, the Council of the District of Columbia passed legislation making the proposed name "State of Washington, D. C." Under this proposed name "D. C." stands for "Douglass Commonwealth," a reference to the historic abolitionist Frederick Douglass. District residents voted overwhelmingly in favor of statehood, in an advisory referendum, but statehood legislation is unlikely to be enacted. On June 26, 2020, during the 116th Congress, the House of Representatives passed a bill to grant statehood to the District by a vote of 232–180. H. R. 51 never received a vote in the Senate during the 116th Congress. The Office of Management and Budget said President Donald Trump's advisors would have recommended he veto H. R. 51 if it was passed by Congress. H. R. 51 was introduced in the 117th Congress. On January 26, 2021, Tom Carper of Delaware also introduced a similar bill, S. 51, "A bill to provide for the admission of the State of Washington, D. C. into the Union" into the United States Senate with a record 38 co sponsors. On April 14, the United States House Committee on Oversight and Reform voted to pass H. R. 51, paving the way for the whole House to vote on it. The House passed that bill on April 22 with a vote of 216–208. On April 30, Democratic senator Joe Manchin came out against both H. R. 51 and S. 51, effectively dooming their passage.

Басқа ұлттық астаналармен салыстыру

АҚШ сияқты федералды жүйелері бар басқа елдер федералды астананың тұрғындарына, құрама штаттың тұрғындарына берілетіндей толық дауыс беру құқығын береді немесе өз астаналарын ірі облыстық құрамында орналастырады.

Федералды округтер мен аумақтар

Аргентинаның Ұлттық конгресінде Буэнос-Айрес автономиялық қаласының депутаттар палатасында 25 орын, сондай-ақ Сенатта үш орын бар, бұл провинциямен бірдей. Австралия Парламентіне Австралия астаналық аумағы (АКТ) өкілдер палатасында да, сенатта да орын алады. Алайда, 1974 жылға дейін АКТ тұрғындары соңғысына дауыс бере алмады. Он екі сенатор сайлайтын штаттан айырмашылығы, АКТ тек екі сенаторды сайлайды, бұл Солтүстік территорияның өкілдігімен тең. Бразилияның Ұлттық конгресінде Федералды округтің депутаттар палатасында сегіз және Федералды Сенатта үш орын бар, бұл штат санымен бірдей. Үндістан Парламентіне Делидің Ұлттық астаналық аумағы Лок Сабхада (төменгі палата) жеті мүшемен және Раджья Сабхада (жоғарғы палата) үш мүшемен ұсынылған, соңғысы орталық аумақтың заң шығарушы жиналысы арқылы жанама сайланады. Сондықтан ол одақтың басқа штаттарымен бірдей негізде ұсынылады. Малайзия Парламентіне Куала-Лумпур федералды аумағы (алғашқы федералды астана және әлі күнге дейін парламент орны) Деван Раяхта (төменгі палата) мүшелері арқылы он бір депутатқа ие, ал Путраджаяда (1999 жылдан бері әкімшілік орталық) бір депутат бар. Деван Негарада (жоғарғы палата) әр федералды аумақ екі сенатормен ұсынылған, бірақ олар Премьер-министрдің кеңесімен тағайындалады. Штаттарды өкілдік ететіндер әрбір штаттың заң шығарушы жиналысы арқылы жанама сайланады. Мексика Конгресінде Мексика қаласы депутаттар палатасында, сондай-ақ Сенатта да ұсынылған. Нигерияның Ұлттық Ассамблеясында Федералды астаналық территорияда өкілдер палатасында екі және Сенатта бір орын бар, штаттардан айырмашылығы, әрқайсысы үш орынға ие. Пакистан Парламентіне қарай, Исламабад астаналық аумағы Ұлттық Ассамблеяда екі және Сенатта төрт орынға ие.

Қала-мемлекеттер

Германияның астанасы Берлин қала болып табылатын он алты штаттың бірі және басқа штаттармен бірдей негізде тікелей сайланған Бундестагта – онда жиырма төрт тікелей сайланған орын бар – және жанама сайланған Бундесратта өкілдік етеді, оған оның Сенаты (немесе атқарушы органы) төрт мүше жібереді. Австрияның астанасы Вена да тоғыз штаттың бірі болып табылады және парламентте басқа штаттармен бірдей өкілдік етеді, тікелей сайланған Ұлттық кеңесте және оның Gemeinderat және Landtag мүшелерін жіберген жанама сайланған Федералдық кеңесте. Брюссель, Бельгияның астанасы, сонымен қатар Бельгияның үш аймағының бірі, Брюссель астанасы аймағын құрайды және Федералды парламентте Брюссель астанасы аймағының Парламенті таңдаған, Өкілдер палатасының он бес тікелей сайланған мүшесі және Сенаттың жанама сайланған мүшелері арқылы өкілдік етеді. Бұдан өзге, Фламанд аймағы мен Фламанд қауымдастығының астанасы ретінде Брюссель Фламанд Парламентінде де өкілдік етеді. Алайда, оның мүшелері Брюссель астанасы аймағына қарасты мәселелер бойынша дауыс беру құқығына ие емес. Қала сонымен қатар Француз тілді қауымдастығының астанасы болып табылады және Брюссель астанасы аймағының Парламентінің француз тілдік тобы сайлаған Француз тілді қауымдастығының Парламентіне мүшелері бар.

Басқа да федералды астаналар

Канаданың астанасы Оттава 1867 жылы құрылғаннан бері елдің төрт негізін қалаушы провинциясының бірі – Онтарионың құрамында қалып келді. Ұлттық Капитал Комиссиясы (NCC) қаладағы федералды мүлікті басқарады, бірақ қала дерлік барлық жағдайда федералды және провинциялық заңдарға Онтарионың қалған бөлігі сияқты қолданылады. Канада астанасының қазіргі сайланған қалалық әкімшілігі мен қала шекаралары 2001 жылы провинциялық заңнамамен белгіленді. Оттава тұрғындары Канада Парламентіне және Онтарио Заң шығарушы Ассамблеясына өкілдер сайлайды. Онтарио сайлау заңына сәйкес, провинциялық сайлау округтерінің шекаралары, Оттавадағы округтерді қоса алғанда, федералды округтерге сәйкес келеді. Сондықтан Оттава федералды және провинциялық парламенттерге тең санда заң шығарушыларды (қазіргі уақытта сегіз) сайлайды. Сонымен қатар, Сенатқа тағайындалған бірнеше қазіргі және бұрынғы мүшелер өздерін Оттава қаласын ұсынушы ретінде таныстырды. Швейцарияның заң шығару және атқару билігі Берн қаласында орналасқан, бірақ швейцария заңдарында ешқандай астаналық округ белгіленбеген. Берн сайлаушылары Берн кантонының құрамында Федералды Ассамблеяда өкілдік етеді. Абу-Даби қаласы Біріккен Араб Әмірліктерінің астанасы болып табылады және Абу-Даби Әмірлігінің құрамында жартылай сайланған, квази-парламенттік Федералды Ұлттық Кеңесте өкілдік етеді.

Бірыңғай мемлекеттер

Франция астанасы Париж – ерекше мәртебелі қауымдастықтардың бірі, бірақ Ұлттық Ассамблея мен Сенатта басқа департаменттермен бірдей негізде ұсынылады. Англияның және Ұлыбританияның астанасы Лондон – салтанатты графтық және Англияның ресми түрде танылған тоғыз аймағының бірі. Бұл аймақтардың ресми түрде құрылуы Англияны федерациялаған деп есептелмесе де, Лондон қазір Лондон мэрі басқаратын сайланған аймақтық үкіметке ие. Қазіргі уақытта Англияда осындай сайланған аймақтық үкіметтің жалғыз мысалы осы. Ұлы Лондон Ұлыбритания Парламентіне 650 депутаттың 73-ін сайлайды. Ұлыбритания Еуропалық Одақтан шығар алдында, ол Еуропалық Парламентке депутаттар сайлайтын жеке сайлау округіне ие болды. Италияның астанасы Рим, Депутаттар Палатасына сайлауда Лацио 1 сайлау округінің, ал Сенатқа сайлауда Лацио сайлау округінің бір бөлігі болып табылады. Римге жататын Лацио аймағы конституциялық тұрғыдан кемінде 3 сенаторға құқылы, Молизе (кемінде 2 сенаторға құқылы) және Валь-д'Аоста (кемінде 1 сенаторға құқылы) аймақтарынан басқа, барлық аймақтар сияқты. Токио – Жапонияның 47 префектурасының бірі, көп жағынан басқа префектуралармен бірдей қарастырылады, бірақ ағылшын тілінде ресми түрде Токио мегаполисі деп аталады және оның сайланған үкіметі Токио мегаполисі үкіметі деп танылады. Жапон астанасындағы сайлаушылар, Жапонияның басқа аймақтарындағыдай, Ұлттық диетке депутаттарды сайлайды.