Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық суретші (1880–1966) ХХ ғасырдың суретшісі
German American painter (1880–1966)
the 20th century painter
Ханс Хофманн (21 наурыз 1880 – 17 ақпан 1966) – неміс текті американдық суретші, өнерші және педагог ретінде танымал. Оның мансабы екі буынды және екі континентті қамтыды, ал оны абстрактты экспрессионизмнің алтыншысы және оған ықпал еткен суретші деп есептейді. Мюнхеннің жанында туып, білім алған ол ХХ ғасырдың басындағы еуропалық авангардта белсенді болды және 1932 жылы Америка Құрама Штаттарына көшіп келгенде Символизм, Неоимпрессионизм, Фаувизм және Кубизмді терең түсіну мен синтезді әкелді. Хофманның суреттері суреттік құрылым мен біртүтастыққа, кеңістіктік иллюзияға және экспрессивті мақсаттар үшін батыл түстерді қолдануға қатысты қатаң көңіл бөлуімен ерекшеленеді. Әсерлі сыншы Клемент Гринберг Хофманның 1944 жылы Пегги Гуггенхаймнің «Бұл ғасырдың өнері» галереясында өткен Нью-Йорктегі алғашқы жеке көрмесін (1943 жылдың соңында Джексон Поллокпен бірге) абстракциялық экспрессионизмді жариялаған кескіндемелік және геометриялық абстракциядағы жаңа үрдіс деп санады. Одан кейінгі он жылдық ішінде Хофманның танымалдығы көптеген көрмелер арқылы өсті, әсіресе Кутц галереясында, сондай-ақ 1957 жылы Уитни американдық өнер мұражайында және 1963 жылы қазіргі заманғы өнер мұражайында өткен ірі ретроспективтерде. Оның туындылары әлемнің ірі музейлерінің тұрақты коллекцияларында сақталады, оның ішінде Метрополитен өнер мұражайы, Tate Modern, Germanisches Nationalmuseum, Ұлттық өнер галереясы және Чикаго өнер институты бар. Хелен Франкенталер, Нелл Блейн, Ли Краснер, Джоан Митчелл, Луиза Невелсон және Ларри Риверс сияқты көптеген суретшілер, сондай-ақ Гринбергтің орта, сурет жазықтығы және туындының біртүтастығына баса назар аудару тұрғысынан оның теорияларына да ықпал етті. Хофман 1966 жылдың 17 ақпанында Нью-Йоркте жүрек талмасынан қайтыс болды.
Hans Hofmann (March 21, 1880 – February 17, 1966) was a German born American painter, renowned as both an artist and teacher. His career spanned two generations and two continents, and is considered to have both preceded and influenced Abstract Expressionism. Born and educated near Munich, he was active in the early twentieth century European avant garde and brought a deep understanding and synthesis of Symbolism, Neo impressionism, Fauvism, and Cubism when he emigrated to the United States in 1932. Hofmann's painting is characterized by its rigorous concern with pictorial structure and unity, spatial illusionism, and use of bold color for expressive means. The influential critic Clement Greenberg considered Hofmann's first New York solo show at Peggy Guggenheim’s Art of This Century in 1944 (along with Jackson Pollock’s in late 1943) as a breakthrough in painterly versus geometric abstraction that heralded abstract expressionism. In the decade that followed, Hofmann's recognition grew through numerous exhibitions, notably at the Kootz Gallery, culminating in major retrospectives at the Whitney Museum of American Art (1957) and Museum of Modern Art (1963), which traveled to venues throughout the United States, South America, and Europe. His works are in the permanent collections of major museums around the world, including the Metropolitan Museum of Art, Tate Modern, Germanisches Nationalmuseum, National Gallery of Art, and Art Institute of Chicago. Helen Frankenthaler, Nell Blaine, Lee Krasner, Joan Mitchell, Louise Nevelson, and Larry Rivers, among many—as well as on the theories of Greenberg, in his emphasis on the medium, picture plane, and unity of the work. Hofmann died of a heart attack in New York City on February 17, 1966.
Өмірбаян
Ханс Хофманн 1880 жылғы 21 наурызда Баварияның Вайсенбург қаласында Теодор Фридрих Хофманнның (1855–1903) және Франциска Мангер Хофманнның (1849–1921) отбасында дүниеге келді. 1886 жылы оның отбасы Мюнхенге көшті, онда әкесі үкіметте жұмыс істеді. Хофманн өте ерте жасынан ғылым мен математикаға бейімділік танытты. Он алты жасында ол әкесінің қадамын басып, Бавария үкіметінде Қоғамдық жұмыстар директорының көмекшісі болып жұмыс істеді. Ол математика білімін жетілдіріп, электромагниттік есептегіш, теңіздегі кемелерге арналған радар құрылғысы, жарық сезімталдығын арттырылған шам мен әскери қолданысқа арналған портативті тоңазытқыш сияқты құрылғыларды жасап, патенттеді. Осы кезеңде Хофманн шығармашылықпен айналысуға қызығушылық танытып, 1898 және 1899 жылдары неміс суретшісі Мориц Хейманнан өнер сабақтарын алды. Ол сондай-ақ Париждің авангардтық өнер ортасына еніп, Матисспен бірге жұмыс істеді және Пикассо, Жорж Брак, Роберт және Соня Делонелермен дос болды. Хофманнның 1940 жылдардағы туындыларын Пегги Гуггенхайм, Бетти Парсонс және Сэмюэл М. Куц сияқты өнер сатушылар мен галереялардың ықпалын күшейтудің жаңа дәуірін бастаған бірнеше маңызды тұлғалар қолдады. 1944 жылы Гуггенхаймның «Бұл ғасырдың өнері» галереясында Нью-Йоркте өткен алғашқы жеке көрмесі «New York Times», «ARTnews» және «Arts Digest» басылымдарында жағымды бағаланды. Кейінгі кезеңінде Хофманн көбінесе аз ғана жесттермен жұмыс істеді, мысалы, «Қақпа» (1959–60), «Помпей» (1959) немесе оның қайтысынан кейін 1964 жылы жазылған «Миз Пакс Вобискум» (еске алу туындысы) сияқты архитектуралық көлемдерге арналған және кейде оның «тақта картиналары» деп аталатын туындыларды жасады. Бұл жұмыстарда ол өзінің тұрақты мольберт форматының пішінін күшейтетін сезімтал түстің тіктөртбұрыштарын қолданды және кейде модулдік логиканы ұсынды, бірақ бояудың өңделуі мен дұрыс емес пішіндер арқасында нақты түсіндіруден қашып шықты. 1957 жылы Уитни мұражайы Хофманнның кең ауқымды ретроспективасын ұйымдастырды, ол келесі жылы АҚШ-тағы жеті басқа мұражайға саяхаттады. Ретроспективаны қарап шыққан сыншы Харольд Розенберг: «Ханс Хофманнан артық американдық суретші мұндай үйлесімді әртүрлілікті көрсете алмайды» деді. 1963 жылы Заманауи өнер мұражайы Уильям Зайц ұйымдастырған толық масштабты ретроспектива ұсынды, оған Хофманнның жазбаларынан үзінділер енген каталог қоса берілді.
Hans Hofmann was born in Weißenburg, Bavaria on March 21, 1880 to Theodor Friedrich Hofmann (1855–1903) and Franziska Manger Hofmann (1849–1921). In 1886, his family moved to Munich, where his father took a job with the government. From a young age, Hofmann gravitated towards science and mathematics. At age sixteen, he followed his father into public service, working for the Bavarian government as assistant to the director of Public Works. He increased his knowledge of mathematics there, eventually developing and patenting devices including an electromagnetic comptometer, a radar device for ships at sea, a sensitized light bulb, and a portable freezer unit for military use. During this time, Hofmann also became interested in creative studies, beginning art lessons between 1898 and 1899 with German artist Moritz Heymann. He also immersed himself in Paris's avant garde art scene, working with Matisse and becoming friends with Picasso, Georges Braque, and Robert and Sonia Delaunay. Hofmann's work in the 1940s was championed by several key figures who initiated a new era of growing influence for art dealers and galleries, including Peggy Guggenheim, Betty Parsons, and Samuel M. Kootz. His first New York solo show at Guggenheim's Art of This Century gallery in 1944 was positively reviewed in the New York Times, ARTnews and Arts Digest. In his later period, Hofmann often worked less gesturally, creating works such as The Gate (1959–60), Pompeii (1959) or To Miz Pax Vobiscum (a 1964 memorial after her death), that were loosely devoted to architectonic volumes and sometimes referred to as his “slab paintings.” In these works, he used rectangles of sensual color that reinforced the shape of his consistent easel painting format and sometimes suggested a modular logic, yet escaped definitive readings through areas of modulated paint and irregular shapes. In 1957, the Whitney Museum put up a large retrospective on Hofmann, which traveled to seven additional museums in the United States over the next year. In his review of the retrospective, critic Harold Rosenberg wrote, “No American artist could mount a show of greater coherent variety than Hans Hofmann.” In 1963, The Museum of Modern Art gave a full scale retrospective, organized by William Seitz, with a catalogue that included excerpts from Hofmann's writings.
Оқыту
Хофманн суретші ғана емес, сонымен қатар Германияда, туған жерінде, және кейіннен АҚШ-та өнер мұғалімі ретінде де танымал болды. Оның мұғалімдік құндылығы көркемдік стандарттарының тұрақтылығы мен келісімсіз қатаңдығында, сондай-ақ студенттердің алуан тобына соғыстан кейінгі абстракцияның негізгі принциптерін үйрету қабілетінде жатты. және Бистра Винарова. Өнер тарихшысы Гершель Чипп бұл мектеп заманауи өнердің алғашқы мектебі болған деп санайды. Нью-Йоркке көшкеннен кейін, ол 1933 жылы Нью-Йорк өнер студенттері лигасынан сабақ беруді бастады. 1934 жылға қарай Хофманн Нью-Йоркте және Массачусетс штатының Провинстаун қаласында өз мектептерін ашты. Ли Краснер, Хелен Фрэнкенталер, Рей Эймс, Ларри Риверс, Аллан Капроу, Ред Грумс, Нелл Блейн, Айрин Райс Перейра, Гером Камровски, Уорд Джексон, Фриц Бултман, Израиль Левитан, Роберт Де Ниро, аға, Джейн Фрейличер, Вольф Кан, Марисол Эскобар, Бургойн Диллер, Джеймс Гагаган, Ричард Станкиевич, Линда Линдеберг, Лилиан Орловски, Луиза Маттиасдоттир және Нина Триггвадоттир сияқты көптеген белгілі суретшілер оның шәкірттері болды. Бруклин мұражайының ұзақ жылғы кураторы Беула Стивенсон да оның оқушыларының қатарында болды. 1958 жылы Хофманн өзінің шығармашылық жұмысына толыққанды берілу үшін мектептерін жапты. 1963 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайы «Ганс Хофманн және оның студенттері» атты көшпелі көрмені ұйымдастырды, онда 51 суретшінің 58 туындысы қойылды. Ол осы кезеңнің ең дарынды әйел суретшілерін оқытқанымен, олар сол кезде сирек кездесетін болғандықтан, Хофманн кейде «түздікке ұмтылған еркек шовинистік көзқарасқа» ие деп сипатталды. Ли Краснер, оның адал ізбасары болған, оның кейбір сын-пікірлерін ертедегі әйел суретшілер жиі кездесетін мақтауға теңеді (мысалы, «Осылай жақсы, оны әйел салғанын ешқашан білмейсіз!»).
Hofmann was renowned not only as an artist but also as a teacher of art, both in his native Germany and later in the U. S. His value as a teacher lay in the consistency and uncompromising rigor of his artistic standards and his ability to teach the fundamental principles of postwar abstraction to a diverse body of students. and Bistra Vinarova. Art historian Herschel Chipp asserted that the school was likely the first school of modern art in existence. After relocating to New York City, he began teaching at the Art Students League of New York in 1933. By 1934, Hofmann opened his own schools in New York and in Provincetown, Massachusetts. Many notable artists studied with him, including Lee Krasner, Helen Frankenthaler, Ray Eames, Larry Rivers, Allan Kaprow, Red Grooms, Nell Blaine, Irene Rice Pereira, Gerome Kamrowski, Ward Jackson, Fritz Bultman, Israel Levitan, Robert De Niro, Sr., Jane Freilicher, Wolf Kahn, Marisol Escobar, Burgoyne Diller, James Gahagan, Richard Stankiewicz, Linda Lindeberg, Lillian Orlowsky, Louisa Matthíasdóttir and Nína Tryggvadóttir. Beulah Stevenson, a long time curator at the Brooklyn Museum, was also among his pupils. In 1958, Hofmann closed his schools in order to devote himself exclusively to his own creative work. In 1963, The Museum of Modern Art curated the traveling exhibit "Hans Hofmann and His Students," which included 58 works representing 51 artists. Despite being credited with teaching a number of the most gifted women artists of the period—at a time when they were still somewhat rare—Hofmann has sometimes been described as exhibiting a “straightforward male chauvinist posture.” Lee Krasner, who remained a devotee, likened some of his critiques to the back handed praise earlier women artists often experienced (for example, “so good, you'd never know it was done by a woman! ").
Жазу
Хофманның қазіргі заманғы өнерге қатысты ықпалды жазбалары "Search for the Real and Other Essays" (1948) кітабында жинақталған, онда оның итеру/тарту кеңістіктік теориялары, өнердің көзі ретінде табиғатқа деген құрметі, өнердің рухани құндылығы бар деген сенімі және жалпы өнер философиясы туралы талқылаулары бар. Формальды тұрғыдан алғанда, ол "әрбір өрнек құралының өзіндік болмысы бар" деген ортаның теоретигі ретінде ерекше көзге түседі, "түс – аралықтарды жасаудың пластикалық құралы" және оның суреттің шекарына (рамасына) деген сезімі, оның сөзімен айтқанда, "кенепке салынған әрбір сызық – бұл бесінші сызық" деп көрсетеді. Хофман кенептің жазықтығына адал болуға және суретте тереңдік пен қозғалысты көрсету үшін суретші суретте "итеру және тарту" деп атаған нәрсені – түс, форма және текстураның контрастарын жасауы керек деп сенді. Хофман өнердің рухани және әлеуметтік құндылығына берік сенді. 1932 жылы ол былай деп жазды: "Оқытушылардың басшылығын қамтамасыз ету және жас суретшілерді қолдау – ұлттық міндет, рухани ынтымақтастықтың кепілі. Өнер үшін жасаған әрбір ісіміз – өзіміз үшін, балаларымыз үшін және болашақ үшін жасалған іс".
Hofmann's influential writing on modern art have been collected in the book Search for the Real and Other Essays (1948), which includes his discussions of his push/pull spatial theories, his reverence for nature as a source for art, his conviction that art has spiritual value, and his philosophy of art in general. In formal terms, he is especially noteworthy as a theorist of the medium who argued that "each medium of expression has its own order of being," that "color is a plastic means of creating intervals," and his awareness of a painting's frame, represented by his quote, "any line placed on the canvas is already the fifth." Hofmann believed in remaining faithful to the flatness of the canvas support, and that to suggest depth and movement in a painting an artist must create what he called "push and pull" in the image—contrasts of color, form, and texture. Hofmann held a strong conviction about the spiritual and social value of art. In 1932, he wrote: “Providing leadership by teachers and support of developing artists is a national duty, an insurance of spiritual solidarity, What we do for art, we do for ourselves and for our children and the future.”
Жинақтар мен өнер нарығы
Хофманнның туындылары АҚШ-тағы және бүкіл әлемдегі көптеген ірі мұражайлардың тұрақты коллекцияларында сақталады, оның ішінде: UC Беркли өнер мұражайы, Метрополитен өнер мұражайы, Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Уитни мұражайы, Заманауи өнер мұражайы, Сан-Франциско заманауи өнер мұражайы, Бостон көркем өнер мұражайы, Чикаго өнер институты, Сиэтл өнер мұражайы, Балтимор өнер мұражайы, Хьюстон көркем өнер мұражайы, Кливленд өнер мұражайы, Филадельфия өнер мұражайы, Провинштаун өнер қауымдастығы және мұражайы, Städtische Galerie im Lenbachhaus (Мюнхен), Museu d'Art Contemporani (Барселона), Tate галереясы, Батыс Вирджиния университетінің өнер мұражайы және Онтарио өнер галереясы (Торонто). Хофман сонымен қатар Манхэттеннің Hell's Kitchen ауданындағы Графикалық коммуникация өнері орта мектебінің кіреберісінің сыртында орналасқан түрлі-түсті монументалды суреттің авторы. 2015 жылы Нью-Йорктегі Christie's аукционында Хофманның «Auxerre» (1960) туындысы, Франциядағы Сент-Этьен соборының кең аумақты әйнек терезелерінен шабыттандырылып, суретші үшін $6,325,000-ға әлемдік аукциондық рекордты көрсетті.
Hofmann's works are in the permanent collections of many major museums in the United States and throughout the world, including the: UC Berkeley Art Museum, Metropolitan Museum of Art, Solomon R. Guggenheim Museum, Whitney Museum, Museum of Modern Art, San Francisco Museum of Modern Art, Museum of Fine Arts Boston, Art Institute of Chicago, Seattle Art Museum, Baltimore Museum of Art, Museum of Fine Arts Houston, Cleveland Museum of Art, Philadelphia Museum of Art, Provincetown Art Association and Museum, Städtische Galerie im Lenbachhaus (Munich), Museu d'Art Contemporani, (Barcelona), Tate Gallery, Art Museum of West Virginia University, and the Art Gallery of Ontario (Toronto). Hofmann also designed a public work, a colorful mural located outside the entrance of the High School of Graphic Communication Arts located in the Hell's Kitchen neighborhood of Manhattan. In 2015, at a Christie's New York auction, Hofmann's Auxerre (1960), inspired by the expansive stained glass windows of the Cathédrale Saint Etienne in France, achieved a world auction record for the artist at $6,325,000.
Хофманн мұражайлары
1966 жылғы 17 ақпанда Хофман қайтыс болғаннан кейін оның жесірі Ренате Хофман оның мүлкін басқарды. Ренате 1992 жылы қайтыс болғаннан кейін «Нью-Йорк Дейлі Ньюс» газеті Хофманның жесірінің «қасіретті және қиын тарихын» егжей-тегжейлі баяндаған «Кавиардан мысық тағамына дейін» деген мақала жариялады. Мақалада Ренатеге сот тағайындаған қамқоршылар «он жылдан астам бойы мүлікті тонап» алғандығы және психикалық тұрақсыз Ренатеге «мысықтары мен ішімдігімен бірге қоқысқа толы теңіз жағажайындағы үйде» өмір сүруге рұқсат бергені айтылды. Құқық қорғау органдарының қысымымен Хофман мүлкінің бастапқы орындаушысы Роберт Варшоу, немқұрайлы қамқоршылардан мүлікке «шектен тыс азап пен қайғы» үшін 8,7 миллион доллар төлеуге қол жеткізді, сондай-ақ Хофманның суреттерінің толық каталогын алуға мүмкіндік алды. Ренате, Ханс және Мария Хофман қорының АҚШ-тағы авторлық құқық өкілі – Суретшілер құқықтары қоғамы.
When Hofmann died on February 17, 1966, his widow, Renate Hofmann, managed his Estate. After Renate's death in 1992, the New York Daily News published an article titled, "From Caviar to Cat Food," which detailed the "sad and tortuous story" of Hofmann's widow. The article contended that Renate's court appointed guardians "milk[ed] the Estate for more than a decade" and allowed the mentally unstable Renate to live "with her cats and liquor in a garbage strewn oceanfront home." Under threat of prosecution, the original executor of the Hofmann Estate, Robert Warshaw, was successful in having the neglectful guardians pay $8.7 million to the Estate for "extraordinary conscious pain and suffering." as well as a catalogue raisonné of Hofmann's paintings. The U. S. copyright representative for the Renate, Hans and Maria Hofmann Trust is the Artists Rights Society.