Ең Әдемі: Екінші дүниежүзілік соғыстағы қыздар туралы фильм
The Most Beautiful
Акира Куросаваның 1944 жылғы «Ең әдемі» фильмі – Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі оптикалық фабрикадағы ерікті қыздар туралы драма. Жапония, соғыс, фильмдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылғы жапондық фильм, Акира Куросаваның туындысы. "Ең әдемі" (一番美しい) – 1944 жылғы жапон драмалық және үгіт фильмі, сценарийін және режиссурасын Акира Куросава жасаған. Жартылай деректі фильм Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түсірілген оптикалық фабрикадағы ерікті әйелдер тобының өмірін көрсетеді.
1944 Japanese film by Akira Kurosawa
The Most Beautiful (一番美しく) is a 1944 Japanese drama and propaganda film written and directed by Akira Kurosawa. The semidocumentary film follows a group of female volunteer workers at an optics factory during the Second World War, during which the film was produced.
Сюжет
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі оқиғалар Хирацукадағы дәлдік оптикасы зауытында өндірістік мақсаттарға жету үшін ерікті әйелдердің күресін көрсетеді. Олар жеке және ұжымдық түрде зауыт директорлары белгілеген нормадан асыруға тырысады. Зауыт директорлары қыздарды елдері үшін ең жақсы болуға шақырады. Қыздар жатақханада тұрады және күн сайын жұмысқа бара жатқанда Жапонияның құдіреті туралы әндер айтады. Олар ата-аналарынан алыс тұрса да, елдеріне қызмет етуге қуанышты. Әр таңда жұмыстан бұрын олар Жапонияға адал болып, АҚШ пен Ұлыбританияны жоюға ант етеді. Зауыттың әр жерінде ел үшін тыңғылықты еңбек ету туралы насихаттар ілінген. Бір қыз ауырып, үйде қалуға мәжбүр болады, бұл оны қатты мазалайды және өте кінәлі сезінеді де жылайды. Ол үйге қайтаруды өтінеді, себебі жұмысын жалғастыруды қалайды. Кейін бір қыз шатырдан құлап, ауыр жарақат алады. Бірақ ол қолына зиян келмегеніне қуанып, таяқпен жұмысқа келемін дейді. Олардың өнімділігі төмендегенде, қыздар өздерінің абыройына қауіп төніп тұрғанын біліп, одан да көп еңбек етуге мәжбүр болады. Бір қыз: «Адам өзінің мінезін жақсартпаса, өнімділігін арттыра алмайды», – дейді. Ватанабенің анасы ауырып қалса, әкесі оның еш жағдайда үйге келмеуін бұйырады, ал анасы оның жұмысының маңызды екенін айтып, жұмысын жалғастыруын қалайды. Фильмнің соңында бір қыздың температурасы көтеріліп, үйге қайтарылып қалмас үшін оны жасыруға тырысады. Кейін Ватанабе бір линзаны жоғалтып алады және оны түн бойы іздейді, өйткені оның қателігінен солдаттың өмірі қиылуы мүмкін деп алаңдайды. Фильм Ватанабенің анасының қайтысымен және әкесінің оған жұмыста қалуын айтуымен аяқталады. Зауыт директорлары оны үйге қайтаруды сұрайды. Ол бас тартады және жұмысын жалғастыра береді, жылап-ағылайды.
Set during World War II, the film depicts the struggle of female volunteer workers to meet production targets at a precision optics factory in Hiratsuka. They drive themselves, individually and collectively, to exceed the targets set for them by the factory directors. The factory directors push the girls to be their best for their country. The girls live in a dormitory, and every day they march and sing songs about Japan's greatness while on the way to work. They live away from their parents but are happy to do so to serve their country. Every morning before work, they pledge that they will be loyal to Japan and will work to destroy the U. S. and Britain. There are encouraging signs posted everywhere about working hard for one's country in the factory. One of the girls gets sick and has to stay home, making her incredibly upset about missing work and cries because of the tremendous guilt she feels. She begs not to be sent home because she wants to keep working. Later on, a girl falls off the roof and gets badly injured. Yet she says she is delighted that she did not harm her hands and will come to work on crutches. Their productivity decreases, the girls know their reputation is at stake, and they must work harder. One of the girls says that "one can't improve productivity without improving one's character." Watanabe's mother gets sick, her dad writes that under no circumstance should she come home, and her mother wants her to keep working, saying that her job is too important to leave. Near the end of the film, one of the girls gets a high temperature and tries to ignore it because she does not want to get sent home or stop working. Later on, Watanabe accidentally misplaces a lens and spends the entire night looking for it, she is worried her mistake will cost a soldier their life. The film ends with Watanabe's mom dying and her father telling her to stay at work. The factory directors ask her to go home. She refuses to go and cries while continuing her work.
Өндіріс
Стивен Принстің айтуынша, Акира Куросаваны әскери-теңіз күштері "Zero" истребительлері туралы әрекет фильмін түсіру үшін таңдаған. Бірақ 1943 жылға қарай, Жапония соғыста жеңіліп қалатыны анық болғандықтан, әскери-теңіз күштері фильмге ұшақтарды бөліп бермейтініне ол көз жеткізді. Сондықтан Куросава оның орнына осы "ұлттық рухта көтеріңкі фильмді" жасады. Режиссер "Ең әдемі" фильмін "жартылай деректі" тәсілмен түсірді. Ол Хирацукадағы Nippon Kogaku зауытында түсірілді, онда актрисалар тұрып, жұмыс істеді және флейта мен барабан тобын құрды. Принс Куросаваның Жапонияның милитаризмге құлдырауына қарсы тұруға жеткілікті қарсылық көрсетпегені үшін өзін кінәлағанын жазса да, режиссер өзінің барлық фильмдерінің ішінде "Ең әдемі" фильміне ең жақын екенін айтты.
According to Stephen Prince, Akira Kurosawa had been chosen by the navy to direct an action film about Zero fighter planes. But by 1943, he thought it unlikely that the navy would spare planes for a film as it was becoming clear that Japan would lose the war. So Kurosawa made this "patriotic morale booster" instead. The director shot The Most Beautiful with a "semidocumentary approach." It was filmed on location at the Nippon Kogaku factory in Hiratsuka, where he had the actresses live, work, and form a fife and drum corps. Although Prince writes that Kurosawa later chastised himself for doing so little to resist Japan's descent into militarism, the director also remarked that, of all his films, The Most Beautiful was dearest to him.
Сыни қабылдау
Колумбия университетінің профессоры Пол Андерер фильмнің соғыс жылдарында Жапония үшін жарық көргеніне тоқталды. Андерер былай деді: "Куросаваның өзі мемлекеттік бақылаудағы режиссерлер қатарында соғыс жылдарында мұздап қалғандай, билікке қарсы кез келген маңызды қимыл немесе қарсылық нәтижесіз болар еді. Ол американдық оккупациядан да қатыгез және қорқынышты цензура аппаратымен қоршалғандықтан, тақырыптық немесе стильдік таңдаулары шектеулі болды: жапондық рухани және жауынгерлік құндылықтарға арналған тарихи құрметтер (Санширо Сугата және оның нашар жалғасы сияқты) немесе фабрикалық өндіріс пен қаһармандық отбасылық өмірге патриоттық мадақтар (мысалы, «Ең әдемі», 1944 ж.)." Стивен Принс, Куросаваның аудармашысы Ауди Бок және тарихшы Дэвид Конрад сыншылары «Ең әдемі» және Куросаваның басқа да соғыс жылдарындағы туындыларының ең қызықтысы – олардың үкіметтің қалаған хабарын күрделендіруі және тіпті оны жоюы екенін айтты. «Ең әдемі» «құрбандықтың қадірін білдіріп, бірақ оны бекерлікке ұрып, соғыстың жеке адамға тигізген эмоционалдық шығындарына» назар аудару арқылы оны жамылды.
Paul Anderer of Columbia University has commented on the subtext of the film having been released during the war years for Japan. Anderer said, "It is as if Kurosawa himself were in this lineup (of directors under state scrutiny), frozen inside wartime, when any significant movement or resistance to the authority would be stillborn. Surrounded by a censorship apparatus far more resourceful and intimidating, he would later claim, than anything the American Occupation threw his way, he had few thematic or tonal options: historical tributes to Japanese spiritual and martial values (like Sanshiro Sugata and its weaker sequel), or patriotic odes to factory production and sacrificial domesticity (e. g., The Most Beautiful, 1944)". Critics like Stephen Prince, Kurosawa translator Audie Bock, and historian David Conrad have argued that what is most striking about The Most Beautiful and Kurosawa's other wartime productions is the extent to which they complicate and even undercut the government's desired message. The Most Beautiful "dutifully praises sacrifice but shrouds it in an air of futility" by focusing on "the individual emotional costs of war."