Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актер (1873–1934)
British actor (1873–1934)
Сэр Джеральд Губерт Эдвард Буссон дю Мориер (26 наурыз 1873 – 11 сәуір 1934) – ағылшын актері және режиссер. Ол жазушы Джордж дю Мориер мен оның әйелі Эмма Уайтвиктің ұлы, сондай-ақ Сильвия Льюэллин Дэвистің ағасы болды. 1903 жылы актриса Мюриэль Бомонтқа үйленді, олардан үш қызы дүниеге келді: жазушылар Анжела дю Мориер (1904–2002) және Дафна дю Мориер (1907–1989) және суретші Жанн дю Мориер (1911–1997). Оның танымалдылығы оның ептілігімен және шынайы актерлік шеберлігімен байланысты: "терең сезімдерді тікелей көрсетуге емес, меңзеуге тырысқан нәзік реалистік актерлік стилі". Times газетіндегі некрологы оның мансабы туралы былай деді: "Оның әке-шешесі оған ең жақсы театрларда жұмыс табуға мүмкіндік берді; бірақ осы мүмкіндікті пайдаланған – оның өзінің таланты болды".
Sir Gerald Hubert Edward Busson du Maurier (26 March 1873 – 11 April 1934) was an English actor and manager. He was the son of author George du Maurier and his wife, Emma Wightwick, and the brother of Sylvia Llewelyn Davies. In 1903, he married the actress Muriel Beaumont, with whom he had three daughters: writers Angela du Maurier (1904–2002) and Dame Daphne du Maurier (1907–1989), and painter Jeanne du Maurier (1911–1997). His popularity was due to his subtle and naturalistic acting: a "delicately realistic style of acting that sought to suggest rather than to state the deeper emotions". His Times obituary said of his career: "His parentage assured him of engagements in the best of company to begin with; but it was his own talent that took advantage of them."
Ерте өмір
Джеральд Губерт Эдвард Буссон дю Мориер 1873 жылғы 26 наурызда Лондонның Хэмпстед қаласында туды. Ол Эмма (Уайтвик) мен Джордж дю Мориердің ұлы, жазушы және Punch журналының карикатурисі, ол 1894 жылы жарық көрген «Трилби» романында Свенгали кейіпкерін жасаған. Бала кезінде отбасысы Хэмпстед Гроувтағы Нью Гроув үйінде тұрды. Ол Хит Маунт мектебі мен Харроу мектебінде білім алды. Бастапқыда ол бизнеспен айналысуға тырысты, бірақ ол оған қолайлы болмады, сондықтан актерлік жолға түсті. Алғашқы рөлін, Сидней Грандидің «Ескі еврей» пьесасындағы шағын рөлді, Гаррик театрының директоры әрі әкесінің досы Джон Харрдің көмегімен алды.
Gerald Hubert Edward Busson du Maurier was born on 26 March 1873 in Hampstead, London, the son of Emma (Wightwick) and George du Maurier, author and Punch cartoonist, who created the character of Svengali in the 1894 novel Trilby. During his childhood the family home was at New Grove House in Hampstead Grove. He attended Heath Mount School and Harrow School. He initially pursued a career in business, but it did not suit him, and he began working as an actor. He obtained his first engagement, a small part in Sydney Grundy's An Old Jew, by means of his father's friend John Hare, manager of the Garrick Theatre.
Дж. М. Барри
1900 жылға дейін бірнеше екінші рөлдерді ойнағаннан кейін, оның ішінде 1895 жылы әкесінің танымал "Трилби" драмасында Герберт Бербом Триймен бірге ойнаған, ол 1902 жылы "Тамаша Критон" пьесасында Эрнест рөлінде және 1904 жылғы 27 желтоқсанда Лондонның Йорк герцогы театрында өткен "Питер Пэн, немесе Өспейтін бала" пьесасында Джордж Дарлинг пен Капитан Хук (бұл рөлден бас тартқан Сеймур Хикс орнына) есімді екі рөлді сомдағаннан кейін танымалдылығы артып, бекітілді. Ол басқа Барри пьесаларында да ойнады, соның ішінде "Қымбатты Брутус" пьесасында. 1902 жылы "Тамаша Критон" пьесасында актриса Мюриэль Бомонт Леди Агата рөлінде ойнады. Олар бес айдан кейін, 1903 жылғы 11 сәуірде Кенсингтондағы Кранли Гарденс қаласында неке қиды. Дю Мориер мен оның әйелінің үш баласы болды: актриса және жазушы Анжела дю Мориер (1904–2002), жазушы Дафна дю Мориер (1907–1989) және суретші Жанна дю Мориер (1911–1997). Оның әйелі 1910 жылы сахнадан кетті. Оның сіңлісі Сильвия Льюэллин Дэвистің ұлдары Питер Пэн мен Барридің басқа да ертегілердегі жігіт кейіпкерлеріне шабыт берді. "Питер Пэн" пьесасындағы Венди Дарлинг кейіпкерінің есімдерінің бірі Дю Мориердің қызы Анжеланың есімімен бірдей, ал ол кейінірек сахнада Венди рөлін ойнады.
After playing a number of small roles before 1900, including a part in his father's popular drama Trilby with Herbert Beerbohm Tree in 1895, his popularity became assured as a result of his acclaimed performance in major roles during the premieres of two J. M. Barrie plays: as Ernest in The Admirable Crichton during 1902, and the dual role of George Darling and Captain Hook (instead of Seymour Hicks, who had refused the part) in Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up, at the Duke of York's Theatre, London, on 27 December 1904. He also played in other Barrie plays, including Dear Brutus. In 1902, during The Admirable Crichton, also in the cast was actress Muriel Beaumont as Lady Agatha. They were married five months later on 11 April 1903 at St Peter, Cranley Gardens, Kensington. Du Maurier and his wife had three children: the actress and writer Angela du Maurier (1904–2002), the writer Daphne du Maurier (1907–1989) and the painter Jeanne du Maurier (1911–1997). His wife retired from the stage in 1910. His nephews, his sister Sylvia Llewelyn Davies's sons, were the inspiration for Peter Pan and other boy characters of Barrie's fiction. The character of Wendy Darling in Peter Pan shares one of her middle names with du Maurier's daughter Angela, who in later years portrayed Wendy onstage herself.
Театр
Франк Керзонмен бірге 1910 жылдан 1925 жылға дейін «Уиндэм» театрын бірлесіп басқарды, содан кейін «Сент-Джеймс» театрында жұмыс істеді. 1922 жылы өте танымал болған кезінде рыцарь атағын алды және өмірінің соңына дейін сахнада өнер көрсетуді жалғастырды. Соңғы жылдары ол «Лорд Камбердің әйелдері» (1932) фильмінде, «Мен тыңшы едім» (1933) фильміндегі неміс дәрігері, «Екатерина Ұлы» фильміндегі императордың жеке қызметшісі (1934) және соңғы ауруына шалдыққанға дейін Майкл Балконның «Еврей Сусс» (1934) фильмінде Вайсенси рөлінде ойнады.
With Frank Curzon, he co managed Wyndham's Theatre from 1910 to 1925, and then worked for the St James's Theatre. Knighted during 1922 at the height of his popularity, he continued to perform throughout his life. During later years he acted in cinema roles such as Lord Camber's Ladies (1932), a German doctor in I Was a Spy (1933), the emperor's valet in Catherine the Great (1934) and, soon before his final illness, Weissensee in the Michael Balcon version of Jew Süss (1934).
Du Maurier темекілері
Дю Мориер тұрақты түрде темекі шегетін, ал «Дю Мориер» таңбасы оған ақылы жарнама шарты ретінде аталған (бірақ ол өзі осы темекіні шегмеген), оған қарыз салықты төлеуге көмектесу үшін ол келісім берді.
Du Maurier was a regular cigarette smoker, and the du Maurier brand was named after him as a paid endorsement deal (he did not smoke them himself), to which he agreed to help pay taxes owed.
Қайырымдылық жұмыс
Ол 1914 жылдан өмірінің соңына дейін Актерлердің жетімдер қорының (қазір Актерлердің қайырымдылық қоры) президенті қызметін атқарды, содан кейін оның орнына Ноэль Ковард келді.
He served as President of the Actors' Orphanage Fund (now the Actors' Charitable Trust) from 1914 to his death, when he was succeeded by Noël Coward.
Масондық
Ол 1904 жылдың 4 қарашасында масондық «Жасыл бөлме» ложасы № 2957-ге қосылды, бұл Лидхэм Банток, Фред Терри және Джордж Гроссмит кіші сияқты актерлерден құралған ложа болды.
He joined the Freemasons' Green Room Lodge No. 2957 on 4 November 1904, an actors' lodge which included Leedham Bantock, Fred Terry and George Grossmith Jr. among its members.
Өлім
Ол 1934 жылғы 11 сәуірде тоқ ішегінің қатерлі ісігінен, 1916 жылдан бері оның үйі болған Кэннон-Холл, Кэннон-Плейс, Хэмпстедте қайтыс болды. Оның есіне арнап үйіне көк тақта орнатылды. Оның ортаңғы қызы Дафна оның жерлеу рәсіміне барудан бас тартты, бірақ оның өмірбаянын – «Джеральд: Портрет» – жазды, ол оның қайтысынан кейін жақын арада жарияланды.
He died on 11 April 1934 of colon cancer, at Cannon Hall, Cannon Place, Hampstead, his home since 1916. A blue plaque has been placed at the house in his memory. His middle daughter Daphne refused to attend his funeral but wrote a biography of him – Gerald: A Portrait – which was published soon after his death.