Ильюшин Ил-30: Советский экспериментальный реактивный бомбардировщик
Ilyushin Il-30
Ильюшин Ил-30: Советский экспериментальный реактивный бомбардировщик 1949 года. Улучшенная версия Ил-28 со стреловидным крылом и уникальной шасси. История разработки.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1949 жылғы Ильюшин жасаған бомбалаушы ұшақ прототипі
1949 bomber aircraft prototype by Ilyushin
Ильюшин Ил-30 – 1940 жылдардың соңында Ильюшин Ил-28 ұшағының жетілдірілген, қанаттары жоғары бұрышпен жасалған нұсқасы ретінде жобаланған советтік турбореактивтік тактикалық бомбалаушы. Оның жұқа қанаттары мен қозғалтқыш бөлімдері екі доңғалақты шасси қолдануды қажет етті, бұл советтік авиациядағы алғашқы мұндай тәжірибе болды. Прототип алғашқы ұшуын жасамас бұрын жоба тоқтатылған болуы мүмкін, алайда мұндай мәліметтерге қарама-қайшылықтар бар.
The Ilyushin Il 30 was a Soviet turbojet powered tactical bomber designed as a higher performance, swept wing version of the Ilyushin Il 28, in the late 1940s. Its thin wing and engine nacelles necessitated the use of tandem landing gear, the first Soviet aircraft to do so. It was apparently canceled before the prototype made its first flight, although sources disagree with this.
Даму
Il-30 ұшағы Il-28 ұшағының жалғасы болды, бірақ оның жобалау жұмысы 1948 жылдың 21 маусымында, Il-28 ұшағы әлі ұшпаған кезде басталды. Ол реактивтік бомбалаушы ұшақ ретінде жобаланды, ол қашықтыққа дейін жылдамдықтан кем емес жылдамдықпен ұша алатын еді. Жобалауда Il-28 ұшағының конструкциясы бастау ретінде алынды, бірақ ұшақтың қажетті жылдамдыққа жетуіне мүмкіндік беретін, иыққа орнатылған, 35° бұрышпен жиналған қанаттары болды. Оны екі жаңа Lyulka TR 3 осьтік ағынды турбореактивті қозғалтқыштарымен жабдықтау жоспарланған, әрқайсысы 45.1 кН (10,140 лб) итеру күшіне ие, және олар қанаттарға орнатылған гондолаларда орналастырылатын еді. Фюзеляж бен гондолалардың екеуі де ауданы реттелген. Жұқа қанаттар және артық көлденең тұрақтылықты жоюға қажетті 2° диэдрал, тасымалданатын отын мөлшерін шектеді, сондықтан қашықтық талабын орындау үшін қанат ұштарына жанармай бактары орнату қажет болды. Жұқа қозғалтқыш гондолалары Il-28 сияқты негізгі қону шассиін ішіне орналастыруға мүмкіндік бермеді. Шешім – оларды фюзеляж ішіне орналастыру болды – бұл советтік ұшақтағы алғашқы велосипед тәрізді қону шассиі, ал ұшақтың жерде тұрақтандырылуын қамтамасыз ету үшін гондолалардың астына кішкентай, екі дөңгелекті тіреулер орнатылды. Алғашқы нәтижелер жағымды болды және толық масштабтағы макет 1949 жылдың наурыз айында ресми түрде қарастырылды. Прототип 1949 жылдың тамызына дейін аяқталды, бірақ бәсекелес Tupolev Tu 82 ұшағының төмен биіктіктегі ұшу кезінде қозғалтқыш тірегінің бұзылуына байланысты туындаған жағдай, алғашқы ұшуды жүзеге асыру алдында қанаттардың беріктігін анықтау үшін қосымша сынақтарды талап етіп, кешіктіруге әкелді. Келесі жылы Il-30 бағдарламасы қарқынын жоғалтты, өйткені Илюшин ОКБ-ға өз ресурстарын Il-28 ұшағының пайдалануға енгізуді жеңілдетуге бағыттау тапсырылды. Il-30 бағдарламасы 1950 жылдың 20 тамызында үкімет шешімімен ресми түрде тоқтатылды, ал прототип 1960 жылдардың басында жарамсыз деп танылды. Авиация тарихшысы Билл Ганстон 1949 жылдың 9 қыркүйегін алғашқы ұшу күні деп көрсетеді, бірақ Вацлав Немечек 1951 жылды айтады. Il-30 ұшағы ешқашан ұшпағанымен, ол Батыста көптеген (қате) болжамдардың нысаны болды. Көптеген қате түсініктердің арасында оның құрсаққа орнатылған пулеметтік ұясы бар және ол советтік бомбалаушы ұшақтарының арасында бірінші болып жылдамдыққа жеткені туралы мәлімдемелер болды.
The Il 30 was a follow on to the Il 28, although design began on 21 June 1948, before the Il 28 had flown. It was designed to meet a requirement for a jet bomber that could carry to a range of with a maximum speed no less than The design took that of the Il 28 as a starting point, but had thin, shoulder mounted swept wings with a 35° sweep angle, chosen to allow the aircraft to reach its required speed. It was intended to be powered by two new Lyulka TR 3 axial flow turbojet engines with 45.1 kN (10,140 lbf) thrust each in wing mounted nacelles. Both the fuselage and the nacelles were area ruled. Thin wings and the 2° anhedral necessary to cure the excessive lateral stability limited the amount of fuel that could be carried and tip tanks were required to meet the range requirement. The slim engine nacelles did not allow the main landing gear to be stowed there as was done in the Il 28. The solution was to house them within the fuselage — the first bicycle landing gear on a Soviet aircraft — with small, twin wheeled, outriggers mounted underneath the nacelles to stabilize the aircraft on the ground. The initial results were favorable, and a full scale mockup was formally reviewed in March 1949. The prototype was completed by August 1949, but an incident involving the rival swept wing Tupolev Tu 82 that broke an engine mount during a low altitude flight led to delays as additional tests were demanded to determine the strength of the wings before the first flight was made. By the following year, the Il 30 program had lost momentum as the Ilyushin OKB was ordered to concentrate its resources on facilitating the service introduction of the Il 28. The Il 30 program was formally terminated by government order on 20 August 1950, and the prototype was eventually scrapped at the beginning of the 1960s. Aviation historian Bill Gunston quotes a maiden flight date of 9 September 1949, but Vaclav Nemecek says 1951. Although the Il 30 never actually flew, it was the subject of much (misinformed) speculation in the West. Some of the common misconceptions were that it had a ventral gun mount and that it was the first Soviet bomber to attain the speed of .