Джан Франческо Альбани: Рим Католик Кардиналының өмірі мен қызметі
Gian Francesco Albani
Джан Франческо Альбани (1720-1803) – Рим Католик Кардиналы, Альбани әулетінің мүшесі. Туғандары да кардинал болған, өмірбаяны мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жан Франческо Альбани (26 ақпан 1720 – 15 қыркүйек 1803) – Рим католик шіркеуінің кардиналы. Ол Альбани әулетінің мүшесі болған.
Gian Francesco Albani (26 February 1720 – 15 September 1803) was a Roman Catholic Cardinal. He was a member of the Albani family.
Өмірбаян
Альбани Римде, Сориано герцогы Карло Альбанидің ұлы болып дүниеге келді; оның атасы Рим папасы Климент XI (Джанфранческо Альбани) болды. Бұған қоса, оның екі інісі Аннибале Альбани мен Алессандро Альбани кардинал болды, ал ол өзі кардинал Джузеппе Альбанидің ағасы болды (екі жыл бойы онымен бірге кардинал дәрежесінде болды). 1740 жылдың қазан айында апостолдық протонотарий болып тағайындалды, ал 1742 жылдың наурыз айында патриархалдық базиликаның викарийі болды. Сол жылдың қараша айында Папалық палатаның президенті, ал бір жылдан кейін (1743 жылдың қыркүйегінде) Апостольдық палатаның дін қызметкері болды. 1743 жылы Индульгенциялар және қасиетті реликвиялар жөніндегі комиссияның баяндамашысы болды. 1747 жылдың 10 сәуірінде кардинал-диакон болып тағайындалып, 15 мамырда Сан-Чезарио-ин-Палацио диакониясын алды. 1747 жылдың қарашасында субдиакондыққа, ал 1748 жылдың 31 наурызында диакондыққа ие болды. Рим Куриясында Польша Корольдігінің Кардинал-қорғаушысы қызметін атқарды. 1758 жылы Папалық конклавқа қатысты. 1759 жылдың 12 ақпанында С. Клемент титулымен пресвитерлікке, ал 1760 жылдың 21 шілдесінде Сабинаның субұрбаниялық епархиясының епископы болып епископтыққа өтті. 1773 жылдың 17 наурызында Порто-э-Санта-Руфина епархиясын таңдады, Кардиналдардың қасиетті коллегиясының деканы болғаннан кейін Остияны алды және 18 желтоқсанда Велетриді таңдады. 1769, 1774–1775 және 1799–1800 жылдардағы Папалық конклавтарға қатысты. Сонымен қатар, патриархалды Либерия базиликасының архиерейі және С. Церемониал комиссиясының префекті болды. Оның саяси бағыты австриялыққа жақын, француздыққа қарсы болды. 1798 жылы француздар Папалық мемлекетке басып кірген кезде ол Неапольге қашып, кейін Венецияға көшті, онда 1800 жылғы Папалық конклав өтті. 1803 жылдың 15 қыркүйегінде Римде қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі Римдегі Санта-Мария-ин-Валличелла шіркеуінде өтті және Либерияның патриархалды базиликасында жерленді.
Albani was born in Rome, the son of Carlo Albani, Duke of Soriano; his grand uncle was Pope Clement XI (Gianfrancesco Albani). Furthermore, two of his uncles Annibale Albani and Alessandro Albani were cardinals, and was himself uncle of cardinal Giuseppe Albani (with whom he was, for two years, concurrently cardinal). In October 1740 he was made Protonotary apostolic, quickly followed by being made the vicar of the patriarchal Basilica di Santa Maria Maggiore in March 1742. Later in the same year, in November, he was made president of the Papal chamber; and also cleric of the Apostolic Chamber less than a year later (September 1743). He further became relator of the S. C. of Indulgences and Sacred Relics in 1743. On 10 April 1747 he was made cardinal deacon and was given the deaconry of San Cesareo in Palatio on 15 May. He went on to receive the subdiaconate (November 1747) and the diaconate (31 March 1748). He acted as Cardinal Protector of the Kingdom of Poland in the Roman Curia. In 1758 he participated in the Papal conclave. He went on to the presbyteral order on 12 February 1759 with the titulus of S. Clemente; and the episcopal order on 21 July 1760 as bishop of the suburbicarian see of Sabina. He further opted for the see of Porto e Santa Rufina on 17 March 1773 and having become Dean of the Sacred College of Cardinals, received in addition Ostia and opted for Velletri on 18 December 1775. He further participated in the Papal conclaves of 1769, 1774–1775, and 1799–1800. He was also made archpriest of the patriarchal Liberian basilica and Prefect of the S. C. ceremonial. His political orientation appeared to be pro Austrian, anti French and, with the French invasion of the Papal States in 1798 he absconded to Naples, before moving to Venice where the Papal conclave of 1800 took place. He died in Rome on the 15 September 1803—his funeral was held in the church of Santa Maria in Vallicella, Rome and was buried in the patriarchal Liberian basilica.