Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лиубарлық Димитрий немесе Лиубартас (сондай-ақ Любарт, Любко, Любардус, крещениеде Дмитрий; шамамен 1383 жылы қайтыс болған) – Луцк және Лиубар (Волынь) князі (1323–1383), Житомир князі (1363–1374), Волыньдің ұлы князі (1340–1383), Галич-Волыньдің ұлы князі (1340–1349).
Demetrius of Liubar or Liubartas (also Lubart, Lubko, Lubardus, baptized Dmitry; died c. 1383) was Prince of Lutsk and Liubar (Volhynia) (1323–1383), Prince of Zhytomyr (1363–1374), Grand Prince of Volhynia (1340–1383), Grand Prince of Halych–Volhynia (1340–1349).
Өмірбаян
Лиубартас Литваның ұлы князі Гедиминастың кіші ұлы болды. 1320-жылдардың басында ол Галициялық Андрейдің қызына үйленді және шығыс Волыньдегі Любармен (қазіргі Житомир облысындағы қала) Луцкке билік етті. Сол кезде Болеслав он төрт жаста болды және Гедиминаның қызы Еуфемияға құда түсірілген еді. Лиубартас Луцк пен Володимирді басқаруды жалғастырды. Осылайша Галиция-Волынь соғыстары 1340 жылы Болеслав уланғанға дейін кейінге шегерілді. 1341 мен 1349 жылдар аралығындағы оқиғаларды толыққанды қалпына келтіруге көздер жеткіліксіз. Алгерда мен Кестут ағаларының қолдауына қарамастан, Лиубартас 1349 жылы Польшаның Казимир III-ке шығыс Волынь мен Луцктен басқа барлық аймақтарын жоғалтты. 1351 жылы ол тіпті шайқаста тұтқынға алынды, және Кестут оны босатуға мәжбүр болды. 1366 жылы шартқа қол қойылды: Лиубартас шығыс Волыньді Луцкпен бірге сақтап қалды, ал Польша батыс Волынь мен Галицияны алды. Бірақ мәселе тек 1370 жылы шешілді: Лиубартас Казимирдің өлімін пайдаланып, барлық Волыньді басып алды. Ол ағасы Кестутті немере інісі Жогайлаға қарсы мұрагерлік таласта қолдады. Ол Луцкте Лубарт қамалы деп аталатын қамал салды, ол бүгінге дейін сақталған. Лиубартас шамамен 1385 жылы қайтыс болды, ол Волыньді шамамен алпыс жыл бойы басқарды. 1350 жылы ол екінші рет Мәскеудің Симеонның туысы Ростовтың Константиннің аты-жөні белгісіз қызына үйленді.
Liubartas was the youngest son of Gediminas, Grand Duke of Lithuania. In the early 1320s he married a daughter of Andrew of Galicia and ruled Lutsk with Liubar (today town in Zhytomyr Oblast) in eastern Volhynia. At the time Boleslaw was fourteen years old and was betrothed to Eufemija, daughter of Gediminas. Liubartas continued to rule Lutsk and Volodymyr. That way the Galicia–Volhynia Wars were postponed until after Boleslaw's poisoning in 1340. Sources are too scarce to fully reconstruct events between 1341–1349. Despite the support from his brothers Algirdas and Kęstutis, Liubartas lost all territories except for eastern Volhynia with Lutsk to Casimir III of Poland in 1349. In 1351 he was even taken prisoner during a battle, and Kęstutis had to rescue him. In 1366 a treaty was signed: Liubartas retained eastern Volhynia with Lutsk, while Poland got western Volhynia and Galicia. However the matter was settled only in 1370: Liubartas took advantage of Casimir's death and captured all of Volhynia. He supported his brother Kęstutis against nephew Jogaila during the succession fights. He built a castle in Lutsk, known as the Lubart's Castle, that survives to this day. Liubartas died c. 1385, having ruled Volhynia for roughly sixty years. He married for the second time c. 1350 to an unnamed daughter of Konstantin of Rostov, a relative of Simeon of Moscow.