Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1946 ж. АҚШ-тың ядролық соғыстың алдын алу мақсатындағы ядролық энергияны халықаралық бақылауға беру жөніндегі ұсынысы.
1946 US proposal for international control of nuclear energy to prevent nuclear war
Барух жоспары – 1946 жылғы 14 маусымда Біріккен Ұлттар Ұйымының Атом энергиясы жөніндегі комиссиясының (UNAEC) алғашқы отырысында АҚШ үкіметі ұсынған ұсыныс. Бернард Барух аталған ұсыныстың көп бөлігін 1946 жылғы наурыздағы Ачесон-Лилиентал есебіне сүйене отырып жазды. (АҚШ, Ұлыбритания және Канада атом энергиясын пайдалануды реттеу үшін халықаралық ұйым құруға шақырған болатын, ал президент Трумэн Мемлекеттік хатшысының орынбасары Дин Ачесон мен Дэвид Э. Лилиенталға жоспар әзірлеуді тапсырды.) КСРО бұл жоспардың американдық ядролық монополияны сақтайды деп опасынып, 1946 жылғы желтоқсанда Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінде Барух ұсынған нұсқаны мақұлдаудан бас тарды, осыдан кейін ядролық қарулану жарысының суық соғыс кезеңі басталды.
The Baruch Plan was a proposal put forward by the United States government on 14 June 1946 to the United Nations Atomic Energy Commission (UNAEC) during its first meeting. Bernard Baruch wrote the bulk of the proposal, based on the March 1946 Acheson–Lilienthal Report. (The United States, Great Britain and Canada had called for an international organization to regulate the use of atomic energy, and President Truman responded by asking Undersecretary of State Dean Acheson and David E. Lilienthal to draw up a plan.) The Soviet Union, fearing the plan would preserve the American nuclear monopoly, declined in December 1946 in the United Nations Security Council to endorse Baruch's version of the proposal,
and the Cold War phase of the nuclear arms race followed.
Реакция
Кеңес Одағы Барух жоспарын қабылдамады және Біріккен Ұлттар Ұйымы АҚШ пен Батыс Еуропадағы оның одақтастарының басымдығында болғандықтан, атомдық қаруды тең қолдануға сенуге болмайтынын негіздеп, өз қарсы ұсынысын жасады. Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінің вето құқығына ие мүшесі болған Қытай сол кезде коммунизмге қарсы болды және АҚШ-пен байланыста болды. КСРО-ның қарсы ұсынысында, бақылау және тексеру жүйесі туралы кез келген ұсынысты қарастыру алдында Америка өз ядролық қаруын бірінші болып жоюы тиіс екені талап етілді. Рассел 1961 жылы жариялаған "Адамның болашағы бар ма?" атты кітабында Барух жоспарын былай сипаттады:
The Soviets rejected the Baruch Plan and suggested a counter proposal on the grounds that the United Nations was dominated by the United States and its allies in Western Europe, and could therefore not be trusted to exercise authority over atomic weaponry in an evenhanded manner. Nationalist China, a UN Security Council member with veto privileges, was anti communist and aligned with the US at this time. The USSR counter proposal insisted that America eliminate its own nuclear weapons first before considering any proposals for a system of controls and inspections. In his 1961 book Has Man a Future?, Russell described the Baruch plan as follows:
Тарихи маңызы
Дэвид С. Пейнтер, Мелвин Леффлер және Джеймс Кэррол сияқты ғалымдар Барух жоспарының ядролық қаруды бақылау бойынша жаһандық ынтымақтастыққа жетуге бағытталған нағыз күш-жігер болған-болмағанын күмәндандырды. Барух жоспары ядролық энергияны халықаралық деңгейде таратуды немесе ядролық қаруды бақылау мәселелерін қайта қарастыруды қолдайтын зерттемелерде тарихтағы маңызды кезең ретінде жиі еске алынады. Философ Ник Бостромның 2014 жылғы "Суперақыл: Жолдар, Қауіптер, Стратегиялар" атты еңбегінде ол Барух жоспарын болашақта жеткілікті стратегиялық артықшылыққа ие суперақылды державаның оны пайдаланып, игілікті "синглтонды" немесе жаһандық біртүтастықты құруы мүмкін екенін дәлелдеу үшін мысал ретінде келтірді. :89
Scholars such as David S. Painter, Melvyn Leffler, and James Carroll have questioned whether or not the Baruch Plan was a legitimate effort to achieve global cooperation on nuclear control. The Baruch Plan is often cited as a pivotal moment in history in works promoting internationalizing nuclear power or revisiting nuclear arms control. In philosopher Nick Bostrom's 2014 work Superintelligence: Paths, Dangers, Strategies, he cited the Baruch Plan as part of an argument that a future power possessing superintelligence that obtained a sufficient strategic advantage would employ it to establish a benign 'singleton' or form of global unity. :89