Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырдағы ағылшын теологы және Херефорд епискобы
12th century English theologian and Bishop of Hereford
Роберт Мелуньский (шамамен 1100 – шамамен 1167 жылдың 27 ақпаны) – Францияда оқыған, кейін Англиядағы Херефорд епискобы болған ағылшын схоластикалық христиан теологы. Ол Парижде Петер Абелардтан оқыды, содан кейін Мелунда сабақ берді, осының нәтижесінде ол Мелуньский деген тегін алды. Оның шәкірттерінің ішінде Солсберилік Джон, Ворстерлік Роджер, Тирлік Уильям және, мүмкін, Томас Беккет болды. Роберт 1148 жылы Гилберт де ла Порренің ілімдерін айыптаған Реймс кеңесіне қатысты. Оның үш теологиялық еңбегі сақталған, олар оның қатаң ортодоксал болғанын көрсетеді. Роберт 1160 жылы Англияға оралды және 1163 жылы Херефорд епископы болып тағайындалды. Англия королі Генрих II оны епископтыққа тағайындады, бұл шешіміне Папа Александр III және Томас Беккет әсер етті. Тағайындалғаннан кейін Роберт Беккет пен король арасындағы дауға қатысты, оның барысында ол көбінесе корольдің жағын алды. Ол сонымен қатар папалық және корольдік судья болып қызмет етті.
Robert of Melun (c. 1100 – c. yes – 27 February 1167) was an English scholastic Christian theologian who taught in France, and later became Bishop of Hereford in England. He studied under Peter Abelard in Paris before teaching there and at Melun, which gave him his surname. His students included John of Salisbury, Roger of Worcester, William of Tyre, and possibly Thomas Becket. Robert was involved in the Council of Reims in 1148, which condemned the teachings of Gilbert de la Porrée. Three of his theological works survive, and show him to have been strictly orthodox. Robert returned to England in 1160, and was appointed Bishop of Hereford in 1163. King Henry II of England appointed him to the see, or bishopric, and was influenced in his decision by Pope Alexander III and Thomas Becket. Following his consecration, Robert became involved in the dispute between Becket and the king, during which he generally took the king's side. He also served as a papal and a royal judge.
Ерте өмір
Роберт Англияда шамамен 1100 жылы дүниеге келген. Оның тегі туралы басқа ештеңе белгісіз. Ол өзінің атын оқытушы болған Мелун қаласының (Франция) атына берген. Роберт Парижде Петр Абелард пен Хью де Сент-Виктордан дәріс алды, 1137 жылы Абелардтың орнын басып, Мон-Сте-Женевьеводағы мектепте мұғалім болды. Оның Париждегі шәкірттерінің ішінде Солсберилік Иоанн мен Тирлік Вильгельм болды. Роберттің тағы бір шәкірті – Англия королі Генрих II-нің туысы, кейін Вустер епископы болған Вустерлік Роджер. Ол, Кентербери архиепископы болған Томас Бекетті де оқытқан болуы мүмкін, бірақ бұл нақты емес. 1142 жылы Роберт Мелунға мектеп басқару үшін барды. Ол 1148 жылы Реймс соборында Гилберт де ла Порренің айыпталуына қатысты. Оның әріптесі, Бошамдық Герберт, Робертті "өз нұрының сәулесіндей көптеген білімді шәкірттерді таратып жіберген" ұлы ұстаз деп сипаттады.
Robert was born in England, probably in about 1100. Nothing else is known of his background. He owed his name to the place where he taught, Melun in France. Robert studied under Peter Abelard and Hugh of St. Victor in Paris, where in 1137 he succeeded Abelard as a teacher in the school on Mont Ste Geneviève. John of Salisbury and William of Tyre were among his pupils in Paris. King Henry II of England's cousin, Roger of Worcester, later the Bishop of Worcester, was another of Robert's students. He probably also taught Thomas Becket, later Archbishop of Canterbury, although this is not certain. Robert went to Melun in 1142 to direct a school, He took part in the condemnation of Gilbert de la Porrée at the Council of Rheims in 1148, A fellow scholar, Herbert of Bosham, described Robert as a great teacher, who "sent forth from himself, like rays of his light, a great and learned host of students".
Херефордқа тағайындалу
Қырық жылдан астам уақыт бойы Парижде өнер магистрі ретінде сабақ бергеннен кейін, Роберт 1160 жылы король Генрих II-нің бұйрығымен Англияға қайтарылды және 1163 жылы Херефорд епискобы болып тағайындалды. 22 желтоқсанда архиепископ Томас Бекет оны Кентербериде қасиеттілікке ие етті. Кейбір орта ғасырлық деректерде ол 1164 жылы да қасиеттілікке ие болғаны айтылады. Папа Александр III Роберттің сайлануына қатысқан болуы мүмкін, себебі 1166 жылы Бекет Роберт пен Вустерлік Роджерге олардың екеуінің де епископтыққа тағайындалуы Александрға байланысты екенін еске салды. Роберттің епископтық қызметінде болған кезінен аз ғана мәлімет сақталған, бірақ ол 1165 жылы папаның судьясы ретінде қызмет еткені белгілі. Оның Херефордтағы қызметінен бес құжат сақталған, сондай-ақ бұрынғы епископтардың Лантони аббаттығына жасаған сыйлықтарының растаулары бар, ол оған тағы да оннан бір бөлігін қосты.
After teaching as a master of arts in Paris for over forty years, Robert was recalled to England by King Henry II in 1160, and was appointed Bishop of Hereford in 1163. He was consecrated at Canterbury on 22 December by Archbishop Thomas Becket. and a few medieval sources say he was consecrated sometime in 1164. There is some evidence that Pope Alexander III had a hand in Robert's election, as Becket in 1166 reminded Robert and Roger of Worcester that they both owed their episcopates to Alexander. Little evidence of Robert's activities survives from his time as bishop, although it is known that he acted as a papal judge delegate in 1165. Five documents survive from his time at Hereford, as well as confirmations of gifts by previous bishops to Llanthony Priory, which he augmented with another grant of tithes.
Беккет даусындағы рөлі
1163 жылы король мен Кентербери архиепископы Томас Беккет арасында Англия шіркеуіндегі корольдің құқықтары мәселесіне байланысты жанжал туды. 1163 жылғы қазан айында Вестминстерде өткен кеңесте король мен Беккет бұл мәселе бойынша пікір таластырды, ал епископтар Беккетті корольға қарсы қолдады. Роберт тек сайланған епископ ретінде ғана емес, сонымен қатар папаның Беккетке жіберген елшісі ретінде де осы жанжалға қатысты. Ол француз аббаты Филипп Омонемен бірге болды. Роберт Филиппен бірге барды, себебі Бекетке ықпал етуге үміттенді. 1164 жылғы қаңтарда король барондар мен епископтар кеңесін Кларендонға шақырды, онда король екі топтан да король Генрих I-нің патшалық құқықтарын кез келген шектеулер мен шарттарсыз сақтауға ант беруді талап етті. Беккет бастапқыда қарсылық көрсеткенімен, ақырында мойынсұнып, басқа епископтарды да ант беруге мәжбүр етті. 1164 жылғы қазан айында Бекет корольдің вассалына әділдіксіздік жасады деген айып тағылды, Нортгемптондағы кеңесте сотталды және ол үкімді қабылдамаса да, кінәлі деп танылды. Сот барысында Роберт Беккеттің мінез-құлқын жұмсартуға тырысты, сот залына кіргенде рухани биліктің символы болған архиепископтың крестін алып жүруіне кедергі келтірді, себебі бұл корольға құрметсіздік болар еді. Бекеттің жер аударылуына байланысты Роберт, Бекетке көбірек қолдау көрсетпегені үшін пападан сөккі алды. 1165 жылғы жазда Роберт Лондон епископы Гилберт Фолиотпен бірге папаның Генрих патшаға жіберген миссиясына қатысты, Александр папаның патшаның әрекеттеріне қатысты шағымдарын жеткізді. Король өзінің поддандыларының паптыққа баруына немесе шағымдануына тыйым салған еді, ал Александр оған қарсы наразылық білдіргісі келді, сондай-ақ патшаның Бекетке жасаған қатысуына қарсы болды. 1166 жылы Бекет Робертті тарап ауыстыруға көндіруге тырысып, оған құлықты хат жазды. Бекеттің жақтасы Солсберилік Джон екі француз ғалымын Роберттің екіжүзділігін сынап хат жазуға көндірді. 1166 жылғы қазан айында Бекет Роберт пен Вустерлік Роджерге Францияда оған кеңес беруді бұйырды, осылайша олар патшамен дауласу мәселесінде оған басшылық ете алады. Олар патшаға сапар туралы хабарлағанда, ол оларға Англиядан кетуге тыйым салды. Дегенмен, олар 1167 жылғы ақпан айында елден құпия түрде қашуға тырысты. Олар 2 ақпанда ұсталды және патшаның ғана емес, Александрдың да атынан Англияда қалуға бұйырылды.
In 1163, a conflict arose between the king and the new Archbishop of Canterbury, Thomas Becket, over the rights of the king in the English church. At a council held at Westminster in October 1163, the king and Becket contended over the question, with the bishops supporting Becket against the king. Robert was involved in the conflict not only as a bishop elect, but as an envoy to Becket from the pope, as he accompanied Philip of Aumone, a French abbot, who was sent by Alexander to Becket in after the Council of Westminster to urge Becket not to inflame the situation. Robert went with Philip, probably because it was hoped he would be able to influence Becket. Robert was present in January 1164 when the king summoned a council of the barons and the bishops to Clarendon, where the king demanded that both groups swear to uphold the royal rights of Henry's grandfather, King Henry I, without any reservations or conditions. Although Becket at first attempted to resist, he eventually submitted, and then forced the other bishops to swear also. In October 1164, Becket was accused of denying justice to a royal vassal, tried at a council held at Northampton, and was found guilty although he did not accept the sentence. During the trial, Robert attempted to moderate Becket's behaviour, by persuading him from having his archiepiscopal cross, a symbol of spiritual authority, carried in front of him when he entered the court, which would have been an insult to the king. Early in Becket's exile, Robert received a papal censure for not doing more to support Becket. In summer 1165, Robert accompanied Gilbert Foliot, the Bishop of London, on a papal mission to King Henry, to convey to the king Pope Alexander's complaints about the king's behaviour. The king had been preventing his subjects from visiting or appealing to the papacy, and Alexander wished to protest against that, as well as against the king's treatment of Becket. In 1166, Becket tried to convince Robert to switch sides, writing to Robert in conciliatory tones. John of Salisbury, a supporter of Becket's, prevailed upon two French academics to write to Robert, criticising him for hypocrisy. In October 1166, Becket ordered Robert and Roger of Worcester to attend him in France, so they could give him guidance on his dispute with the king. When they informed the king of their intended journey he forbade them to leave England. Nevertheless, they attempted to sneak out of the country in February 1167. They were apprehended on 2 February, and ordered to remain in England not only in the king's name, but also in Alexander's.
Теология
Роберттің теологиясы оның сақталған үш еңбегінде көрініс береді: Quaestiones de divina pagina, Quaestiones de epistolis Pauli және аяқталмаған Sententiae. Бұл еңбектердің жазылған мерзімі анық емес, бірақ алғашқы екі еңбек 1145 және 1157 жылдар аралығында жазылған болуы мүмкін. Sententiae екі рет қайта жөнделді, шамамен 1150 және 1160 жылдары. Роберт глоссаторларға және олардың негізгі еңбегі Glossa Ordinaria-ға қатысты, олардың түсіндірмелерін осы деңгейге дейін қысқартқандықтан, оларды түсіну қиын болды деген пікірде болды. Роберт сонымен қатар логик ретінде де танымал еді, ал Джон Солсбери оны жетекші диспутторлардың бірі деп атады, яғни риторика мен логиканы қолданып, көпшілік алдында пікір таластыруға қабілетті адам. Роберт Гилберт Порри мен Пётр Ломбардты бірлесіп айыптағанмен, Ломбардтың Христеологиясымен, яғни Иса Мәсіхтің мәнісі туралы көзқарасымен келіспеді. Сол сияқты, ол Абелардтың кейбір тұжырымдамаларымен келіспегенімен, оны дінсіздік айыбынан қорғады. Дегенмен Роберт Абелардтың кейбір тұжырымдамаларымен және әдістерімен келісті. Sententiae-нің кіріспесінде Роберт есімдерін атамаған екі ғалымның жазбаларын үйлестіруге ниеттенгендігі айтылады, ал қазіргі зерттеушілер оларды Хью де Сент-Виктор және Абелард деп санайды.
Robert's theology is expressed in his three surviving works, the Quaestiones de divina pagina, Quaestiones de epistolis Pauli, and the unfinished Sententiae. The dating of the works is problematic, but it appears that the first two works were composed between 1145 and 1157. The Sententiae was revised twice, probably during the 1150s and the 1160s. Robert's views of the glossators, and their main work Glossa Ordinaria was that they had shortened their glosses to such a point that they made them unintelligible. Robert was also known as a logician, and John of Salisbury named him one of the leading disputatores, or a person who used rhetoric and logic to debate in public. Although Robert condemned Gilbert Porrée in conjunction with Peter Lombard, he did not agree with Lombard's Christology, or views on the nature of Jesus Christ. Likewise, although he disagreed with some of Abelard's teachings, he defended Abelard against charges of heresy. Robert did, however, agree with some of Abelard's teachings and methods. The introduction to the Sententiae proclaims Robert's desire to harmonise the writings of two unnamed scholars, who have been identified by modern writers as Hugh of St Victor and Abelard.
Өлім және мұра
Роберт 1167 жылғы 27 ақпанда қайтыс болды. Бекетті қолдаған Уильям Фитц-Стефан Роберттің Бекетті жер аударылған жерде көре алмағандықтан қайғыдан өлгенін жазды. Ол Херефорд соборында жерленді. Роберт құрлықтағы білімі мен оқыту қабілеті, сондай-ақ жеке қасиеттері үшін жақсы даңққа ие болды. Херефордқа тағайындалғанға дейін Джон Солсбери оны жоғары бағалаған, бірақ Роберттің Бекет дауы кезіндегі әрекеттері Джонның бұрынғы ұстазына деген көзқарасын нашарлатты. Роберттің еңбектері Р.М. Мартин редакциялаған төрт томдық жинақта жарық көрді. Оның епископтық құжаттары 1993 жылы жарық көрген Hereford 1079–1234: English Episcopal Acta Number 7 атты еңбекте жарияланған.
Robert died on 27 February 1167. William fitzStephen, one of Becket's supporters, wrote that Robert died of grief because he was unable to visit Becket in exile. He was buried in Hereford Cathedral. Robert enjoyed a good reputation on the continent, for his knowledge and teaching ability, as well as for his personal qualities. Before his appointment to Hereford, John of Salisbury had praised him, but Robert's conduct during the Becket controversy soured John's attitude towards his old teacher. Robert's works have been published in four volumes, edited by R. M. Martin. His episcopal documents are in Hereford 1079–1234: English Episcopal Acta Number 7, published in 1993.