1848 жылғы Италияның бірінші тәуелсіздік соғысы шайқасы
Battle of Custoza (1848)
1848 жылғы Италияның бірінші тәуелсіздік соғысы туралы мақала. Милан көтерілісі, Карл Альберт соғысы, Венадан тәуелсіздік жариялау, Радецкийдің қорғаныс позициялары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1848 жылғы Бірінші Италия Тәуелсіздік соғысының шайқасы, осы орында өткен екінші шайқас.
1848 battle of the First Italian War of Independence
the second battle fought at this location
Өмірбаян
1848 жылдың наурыз айында Милан қаласы австриялық оккупацияға қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Карл Альберт миландықтардың көтерілісін қолдап, Австрияға соғыс жариялады. Венеция да Австриядан тәуелсіздігін жариялады. Австрия фельдмаршалы Радецкий Миланнан әскерін шығарып, Верона, Мантуя, Пескьера және Легнаго қалаларындағы төрт бекініске негіделген қорғаныс позицияларына орналастырды. Пьемонт әскері қысқа қоршаудан кейін Пескьераны басып алды, бірақ Радецкийге қосымша күштер келді.
In March 1848, the city of Milan launched an uprising against Austrian occupation. Charles Albert supported the Milanese revolt and declared war on Austria. Venice also declared its independence from Austria. The Austrian Field Marshal Radetzky withdrew his forces from Milan to the defensive positions based on the four fortresses known as the Quadrilateral: Verona, Mantua, Peschiera, and Legnago. The Piedmontese took Peschiera after a short siege, but Radetzky received substantial reinforcements.
Шайқас
25 шілдеде Пьемонт әскері соғыс алаңында, солтүстіктегі Риволи платосынан оңтүстіктегі Гувернолоға дейін кеңінен тарап кетті. Маршал Радецкий 23 шілдеде Пьемонттың II корпусына (генерал Этторе Гербайк Де Сонназ басқарған) шабуыл жасап, оны алдымен Пешиерадан, содан кейін 24-і күні тағы бір сәтті шабуылдан кейін Минчо өзенінің артына шегінуге мәжбүр етті, бұл Пьемонт әскерін екіге бөлді. Пьемонт жоғары қолбасшылығы солтүстіктен келіп түскен жаңалықтарға баяу және күмәнді түрде ден қойды, соңында I корпустың көп бөлігімен (генерал Эусебио Бава басқарған) Стаффало ауылына қарай австриялық армияның тылына шабуыл жасауға шешім қабылданды; 24-і күні түстен кейін басталған шабуыл сәтті аяқталды және осы аймақты қорғаған жалғыз бригада шегінуге мәжбүр болды. Дегенмен, бұл сардиниялық қолбасшыларды немқұрайлылыққа түсірді және Радецкийді Минчодан әрі ілгерілеуді тоқтатып, осы жау күштеріне қарсы аттануға итермеледі. 25-і күні Пьемонт әскеріне сол аймақтағы жауға шабуылды жалғастыру бұйырылды, ал II корпустың Минчодан шабуылға қолдау көрсетуі тапсырылды (бірақ генерал Де Сонназ бұйрыққа бағынбады, өйткені әскерінің шаршағанын айтты); бірақ шабуылға көшу жоспарланған нәрсе тез арада жауды тоқтату үшін күреске айналды. Күн бойы сандық артықшылығы бар австриялық әскердің екі корпусы Пьемонт әскеріне шабуылдады, ал күн батқанда бүкіл желі кері шегінуге мәжбүр болды; алайда, шегіну ұйымдастырылған түрде және шайқас жүріп жатқанда жүзеге асырылды.
Around July 25, the Piedmontese Army was widely dispersed on the war theatre, from the Rivoli plateau on the north to Governolo on the south. Marshal Radetzky attacked, on July 23, the Piedmontese II Corps (commanded by General Ettore Gerbaix De Sonnaz), and forced it to retire first before Peschiera and then, after another successful attack on the 24th, behind the river Mincio, splitting the Piedmontese Army in two. The Piedmontese High Command reacted slowly and uncertainly to the news coming from the north, and eventually it was decided to attack the Austrian army in the rear towards the village of Staffalo, with the bulk of the I Corps (led by General Eusebio Bava); the attack, begun in the afternoon of the 24th, was successful and the single brigade which covered this area was forced to retreat. However, this lulled the Sardinian commanders into complacency, and spurred Radetzky to stop his advance beyond the Mincio and march on these enemy forces. For the 25th, the Piedmontese were ordered to attack the enemy further in the area, while the II Corps was instructed to support the attack from the Mincio (however General De Sonnaz refused to obey the order, claiming that his troops were too tired); but what was supposed to be an offensive soon turned into a desperate battle to hold the advancing enemy. For the whole day, the outnumbered Piedmontese were subjected to attacks by two Austrian army corps, and by the end of the day the whole line had been forced to move back; however, the retreat was done in an orderly way and with the men fighting.
Салдары
Толық жеңіс болмағанмен (іс жүзінде, австриялықтар пьемонттықтардан көп шығынға ұшырады және барлық негізгі пьемонт бөлімдері өздерінің біртіктігін және жабдықтарын сақтап қалды), шайқас бәрібір маңызды кері кетуге алып келді. 26 күні пьемонт әскерлері Вольта-Мантована шайқасында австриялықтардың Минчо өзенінен өтуін тоқтатуға тырысты. Олардың мұндағы сәтсіздігі және австриялықтардың шешуші жеңісі пьемонттықтардың батысқа қарай Ольо өзені артындағы жаңа қорғаныс шебіне, содан кейін Миланға қарай шегінуге мәжбүр етті. Миланның шетінде болған шағын шайқастан кейін (бастапқыда алты апталық, кейін ұзартылған) келісімге қол қойылды, және пьемонт армиясы Сардиния Корольдігінің шекарасына қайтарылды. Келесі жылы соғыс күшін жаңартуға жасалған тыраш әрекет Радецкийдің тағы бір жеңісімен аяқталып, Бірінші Италия Тәуелсіздік соғысының мәнмәтінде аяқталды. Австрия маршалы бүлік көтерген провинцияларды австриялық билікке қайтарды.
While not a total victory (in fact, the Austrians had suffered higher losses than the Piedmontese and all major Piedmontese units kept their cohesion and their equipment), the battle was nonetheless a considerable reversal. On the 26th Piedmontese troops sought to prevent the Austrians from crossing the Mincio at the battle of Volta Mantovana. Their failure to do so and a decisive Austrian victory meant that the Piedmontese were first forced to retreat westwards to a new defensive line behind the river Oglio, and then further to Milan. After a small battle at the outskirts of Milan an armistice (originally of six weeks and then prorogued) was signed, and the Piedmontese Army retreated within the borders of the Kingdom of Sardinia. The attempt to renew the war effort the next year resulted in another victory for Radetzky and the effective end of the First Italian War of Independence. The Austrian marshal returned all the rebellious provinces to Austrian rule.
Танымал мәдениетте
Иоганн Штраустың I Радецкий маршы осы шайқастағы Радецкийдің жеңістерін құрметтеу үшін жазылды.
Johann Strauss I's Radetzky March was commissioned to commemorate Radetzky's victories at this battle.