Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист және юморист
American journalist & humorist
Верни Роберт Квиллен (25 наурыз 1887 – 9 желтоқсан 1948) – американдық журналист және юморист, оннан астам жыл бойы Оңтүстік Каролина штатындағы Фонтен Инн қаласынан "ауылдық сағынышқа" ең белгілі үлескерлердің бірі болды. 2012 жылы оның кеңсесі мен кітапханасы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
Verni Robert Quillen (March 25, 1887 – December 9, 1948) was an American journalist and humorist who for more than a quarter century was "one of the leading purveyors of village nostalgia" from his home in Fountain Inn, South Carolina. In 2012, his office and library was listed on the National Register of Historic Places.
Жастық шағы мен мансабының алғашқы жылдары
Квиллен Канзас штатының Сиракуза қаласында, Колорадо шекарасына жақын жерде дүниеге келді және әкесі Дж. Д. Квиллен жергілікті газет шығарған Канзас штатының Топека қаласының оңтүстігіндегі Овербрукта өсті. Роберт кішкентай кезінен-ақ әріптерді жинауды үйреніп, жасөспірім шағында қаламмен салған суреттерін сатты және ай сайын журнал шығарды. 1904 жылы, он жетіге толуға аз уақыт қалғанда, Квиллен АҚШ армиясына жалған есіммен (өзінің 21 жаста екеніне ант берді) қосылды, бірақ 1905 жылдың ортасына қарай әскери қызметтен босатылды. Содан кейін ол бірнеше ай бойы солтүстік-шығыс АҚШ-тағы газеттерде жұмыс істеді, ол қайда босатылған болатын. 1906 жылы Оңтүстік Каролина штатындағы Фонтейн-Инн қаласындағы бір баспагердің апталық газетке редактор іздеген хабарламасына жауап берді. Бірінші кездесуден кейін ол Фонтейн-Инн қаласында үш ай ғана болса да, онда өзінен бес жас үлкен Дони Коксқа үйленді. Ол Америкаға, Джорджия штатына көшіп, кейін жаңа әйелін Вашингтон штатына алып барды, онда Квиллен әкесімен бірігіп, Винлок, Анакортс және Порт-Орчард қалаларында газеттер мен журналдарды басып шығарды. Кейінірек Квиллен Батыста "банкрот болғанын" жазды.
Quillen was born in Syracuse, Kansas, near the Colorado border, and was reared in Overbrook, Kansas, a hamlet south of Topeka, where his father, J. D. Quillen, published the local newspaper. Robert early learned to set type and as a teenager sold pen and ink drawings and published a monthly magazine. In 1904, shortly before his seventeenth birthday, Quillen joined the U. S. Army under an assumed name (swearing he was 21), but by mid 1905, he had been released from military service. He then spent a few months working for newspapers in the northeastern United States where he had been discharged. In 1906, he answered an ad seeking an editor for a weekly that a publisher hoped to establish in Fountain Inn, South Carolina. Although after his first encounter he remained in Fountain Inn only three months, Quillen there met and married Donnie Cox, a milliner, five years his senior. He moved on to Americus, Georgia, and then took his new bride to Washington state, where Quillen joined forces with his father and worked at publishing newspapers and magazines in Winlock, Anacortes, and Port Orchard. Quillen later wrote that he had gone "busted" in the West.
" Фонтан Инн Трибюн "
1910 жылы оның қайын інісі Фонтайн Инн қаласында оған апталық «Жаңалықтар мен ойлар» атты жарнама парағын сатуды ұсынғанда, Куиллен оны сатып алып, өз баспаханасы мен жинағын алу үшін қарыз алды. Келесі жылы Куиллен жаңадан «Фонтайн Инн Трибьюны» деп аталған, «Фонтайн Инн және айналасындағы елді мекендердің жаңалықтарымен толы, жақсы ұйымдастырылған басылымды» редакциялау және басып шығаруды бастады. Басқа ерекшеліктердің ішінде, Куиллен үнемі «ковбой үлгісіндегі Стетсон» киіп жүрді, «Ева, бірінші әйел» ескерткішін орнатты, әкесінің некрологын оның қайтыс болғанға дейін жариялады, сәбиді асырап алуға деген ниетін жариялау үшін бір бағанды пайдаланды («үш және он екі ай аралығында болуы керек»), ал өзі үшін жұмыс істеуге арналған жалған грек ғибадатханасын салды, бірақ оны ешқашан пайдаланбады. Сөздермен шебер айналысқан Куиллен саяси, экономикалық және нәсілдік мәселелерде бейберекет ұстанымдар танытты, бірақ «жанды ашып айтудан, жеке пікірлерін білдіруден және тіпті ашу-ызаға берілуден сескенбеді». Мысалы, ол патенттелген дәрі-дәрмектерді, мақтанға бойжеткен адамдарды, түндегі шуды (адам мен табиғаттан шыққанды), сондай-ақ оның сүйікті әнші құстарын өлтірген мысықтар мен қарғаларды жек көретін. Ұялшақ болғанымен, көпшілік алдында сөйлеуден бас тартқан, ол Фонтайн Инннің кедейлері мен мұқтаж жандарға көмектесетін «бір адамдық әлеуметтік қызметкерге» айналды. Сонымен қатар, Куиллен «Фонтайн Инн Трибьюнының» өзін-өзі асырау үшін «аяқталмайтын күреске» түсті. Мыңнан аз абоненті бар газет, мүмкін, ешқашан пайда таппады, бірақ Куиллен Фонтайн Иннде туған идеяларды көптеген жетекші ұлттық журналдар мен газеттерде жарияланған мақалалардың негізі ретінде пайдаланды. Екі рет апталық басылымды жүргізуге кеткен уақыттан кейін, газетті (әсіресе 1926 жылы бір долларға) сатты және екі рет қайта сатып алды. 1929 жылы Куиллен «Трибун» газетін «менің хоббиім – гольфке деген құмарлығымның орнына» деп атады.
In 1910, when his brother in law in Fountain Inn offered to sell him a weekly advertising sheet called News and Notions, Quillen bought it and borrowed money to purchase his own press and type. In the following year Quillen began editing and publishing the newly christened Fountain Inn Tribune, "a well organized publication overflowing with news of Fountain Inn and outlying communities." Among other oddities, Quillen regularly wore a "cowboy type Stetson," raised a memorial to "Eve, the First Woman," published his father's obituary before he died, used a column to advertise his interest in adopting a baby boy ("must be between three and twelve months of age"), and built himself a faux Greek temple as a work space—which he never used. Facile with words, Quillen took inconsistent political, economic, and racial positions; but he was "not afraid to bare his soul, express personal views, and even vent scorn and anger." For instance, he hated patent medicine, people who put on airs, late night noises (both human and natural), and the cats and jays that killed his beloved song birds. Although a shy man who refused to speak in public, he became something of a "one man welfare and relief agency for the poor and needy of Fountain Inn." Meanwhile, Quillen engaged in a "never ending struggle" to make the Fountain Inn Tribune pay its own way. With fewer than a thousand subscribers, the newspaper itself was probably never profitable, but Quillen used the ideas generated in Fountain Inn as the basis for pieces that appeared in scores of leading national magazines and newspapers. Twice, frustrated with the time it took to run the weekly, he sold the paper (notoriously in 1926 for one dollar) and twice bought it back. In 1929, Quillen called the Tribune "my hobby—my substitute for golf."
Синдикаттық журналист
1932 жылға қарай оның редакциялық мақалалар, абзацтар, карикатуралар және біржолдықтарды қамтитын еңбектері АҚШ, Канада, Англия және Таяу Шығыстағы төрт жүз газетте тұрақты түрде жарияланды. Квиллен "Baltimore Sun", "Saturday Evening Post" және "The American Magazine" сияқты ірі мерзімді басылымдарға жазды, сондай-ақ "Литературный дайджест" таңдап алған біржолдықтарымен "ерекше мақтан тұтты". Өмірбаяншының айтуынша, ол өз заманындағы ең шебер "абзац жазушы" ретінде танымал болған. Чикаголық газет басшысы Юджин П. Конлидің (Publishers Syndicate-тің негізін қалаушысы) көмегімен Квиллен екі бір кадрлық карикатураны (Джон Х. Стрибел салған) – Хет тәтесі мен Уилли Уиллис-ті таратты. Соңғысы голланд тіліне "Пимми Пиммель" деп аударылды. Қырық жасқа дейін Квиллен атақты романист болуды армандады. "Бір адамның діні" (1923) және "Уортон тапқан жол" (1924) атты екі романы Macmillan баспасынан жарық көрді. Біріншісі "Saturday Evening Post" газетінде бұрын жарияланған материалдардың жинағы ғана", ал екіншісі бір рецензенттің айтуынша, "жақсырақ әңгіме, бірақ ерекшелік пен даралықтан мүлдем құр". Он жыл өткен соң Квиллен бұл кітаптарды "қазірде басылмайтын" деп сипаттады. 1934 жылы Голливуд сценарисі Ламар Тротти мен продюсер Джордж Маршалл Квилленге Уилл Роджерс туралы "Өмір 40 жастан басталады" фильмі үшін прототип ретінде келіп, онда Роджерс шағын қалалық газет редакторының рөлін ойнады. Фильмнің титрлерінде Квиллен "әңгімеге үлес қосқаны" үшін көрсетілді.
By 1932 his work, which included editorials, paragraphs, cartoons, and one liners, was regularly appearing in four hundred newspapers in the United States, Canada, England, and the Far East. Quillen wrote for such major periodicals such as the Baltimore Sun, the Saturday Evening Post, and The American Magazine, and he "took the greatest pride" in one liners picked up by Literary Digest. According to a biographer, he was known as the best "paragrapher" of his day. With the assistance of Chicago newspaper executive Eugene P. Conley (co founder of the Publishers Syndicate), Quillen also syndicated two single panel cartoons (drawn by John H. Striebel), Aunt Het and Willie Willis — the latter of which was translated into Dutch as Pimmie Pimmel. Well into his forties, Quillen hoped to become a great novelist. Macmillan published his two novels, One Man's Religion (1923) and The Path Wharton Found (1924). The first was "little more than a loose collection of pieces first published in the Saturday Evening Post," the second, a book which one reviewer called a "good enough conventional story, hampered by neither originality nor brilliancy." A decade later Quillen referred to these books as "fortunately out of print." In 1934 Hollywood screen writer Lamar Trotti and producer George Marshall visited Quillen to use him as a prototype for a Will Rogers film, Life Begins at 40, in which Rogers played a small town newspaper editor. The film credits mentioned Quillen for "contributing dialogue."
Жеке өмір
Ол жарнамалаған асырап алуға тиіс ұлын таба алмағандықтан, Куиллен мен оның әйелі Луиза есімді қызды асырап алды. Кейін Куиллен оған "Төбесі тар әкеден қызыл шашты қызына хаттар" атты белгілі хаттар сериясын жазды. Қызды асырап алғаннан кейін көп ұзамай оның әйелі кәдімгі операциядан кейін қайтыс болды. 1922 жылы Куиллен Фонтейн Инннен Марселл Бабб есімді тағы бір әйелге үйленді. Денсаулығы нашарлаған күйінде де Куиллен темекі шегуді тоқтатпады және дәрігерлерден қашып жүрді. 1948 жылы Солтүстік Каролина штатындағы Ашвилл қаласындағы зейнеткерлер үйінде қайтыс болды және Фонтейн Инн қаласына жерленді. Ол өзінің некрологын он алты жыл бұрын жазып, жариялағаны таңқаларлық емес, оның бір бөлігінде былай делінген: "Ол абзацтар мен қысқа редакциялық мақалалардың авторы еді. Ол әрқашан мәңгілік құндылығы бар бір нәрсе жазуға үміттенді, бірақ күнкөріспен айналысу оның уақытының көп бөлігін алды және ол оған ешқашан үлкермеді. Жастығында ол әлемді өзгертуге ұмтылды, бірақ өмірінің соңғы жылдары өзін түрмеден аулақ ұстаса жақсы болар еді деп шешті."
Unable to find the adoptive son for whom he had advertised, Quillen and his wife adopted a baby girl, Louise, to whom Quillen later wrote a noted series of public epistles, "Letters from a Bald Headed Dad to His Red Headed Daughter." Shortly after the adoption, his wife died following routine surgery. In 1922, Quillen married another woman from Fountain Inn, Marcelle Babb. Despite years of ill health, Quillen continued to smoke and avoid doctors. He died at a nursing home in Asheville, North Carolina in 1948 and was buried in Fountain Inn. Not surprisingly, he had written and published his own obituary sixteen years earlier, which read in part, "He was a writer of paragraphs and short editorials. He always hoped to write something of permanent value, but the business of making a living took most of his time and he never got around to it. In his youth he felt an urge to reform the world, but during the latter years of his life he decided that he would be doing rather well if he kept himself out of jail."