Қасиетті Рим-католик шіркеуіндегі құпиялылық кодексі – паптық құпия. Бұл қағида 1983 жылы өзгертілді, 2019 ж. балаларға қатысты істерде қолданылуы тоқтатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рим-католик шіркеуіндегі құпиялылық кодексі
Code of confidentiality in the Roman Catholic Church
Паптық құпия, паптық құпиялылығы немесе папалық құпия – бұл 1983 жылы өзгертілген католик шіркеуінің латын канондық заңына сәйкес, қалыптыдан артық құпиялылықты талап ететін мәселелерде қолданылатын құпиялылық кодексі:
The pontifical secret, pontifical secrecy, or papal secrecy is the code of confidentiality that, in accordance with the Latin canon law of the Catholic Church as modified in 1983, applies in matters that require greater than ordinary confidentiality:
Паптық құпия 1974 жылғы 4 ақпандағы Мемлекеттік хатшылықтан шыққан Secreta continere нұсқаулығының тақырыбы болып табылады. Мәтін Acta Apostolicae Sedis, 1974 жылғы 89–92 беттерінде жарияланған. Оның кәмелетке толмағандарды немесе осал адамдарды зорлаумен байланысты айыптаулар мен сот процестерінде және дін қызметкерлерінің бала порнографиясын иелену жағдайларында қолданылуы 2019 жылғы 17 желтоқсанда жойылды. Мұндай жағдайларда оны қолдануды неміс кардиналы Рейнхард Маркс 2019 жылғы 21-24 ақпанда Ватиканда өткен Шіркеудегі кәмелетке толмағандарды қорғау жөніндегі кеңесте сынаған.
Pontifical secrecy is the subject of the instruction Secreta continere of 4 February 1974 issued by the Secretariat of State. The text is published in Acta Apostolicae Sedis, 1974, pages 89–92. Its applicability in cases of accusations and trials involving abuse of minors or vulnerable persons and in cases of possession of child pornography by clerics was removed on 17 December 2019. Its use in such cases had been condemned by German Cardinal Reinhard Marx at the Meeting on the Protection of Minors in the Church held in the Vatican from 21 to 24 February 2019.
Бұзушылық үшін санкциялар
Папалық құпияны бұзу, егер әдейі жасалса, ауыр күнә болып саналады. Ал кейбір жағдайларда құпияны бұзғаны үшін автоматты түрде қауымнан шығару жазасы қолданылуы мүмкін, бірақ жалпы ереже бойынша, егер бұзушылық Құнанбастан тыс жерде белгілі болса, жасалған қылмыстың ауырлығына және келтірілген зиянға пропорционалды жаза тағайындалады. Құпияны бұзғаны үшін автоматты қауымнан шығарудың мысалы 1962 жылғы Crimen sollicitationis нұсқаулығында кездеседі (2001 жылы жаңа нормалармен алмастырылғанға дейін қолданыста болды). Бұл нұсқаулыққа сәйкес, шіркеу трибуналының мүшелері, егер олар шіркеулік сот процесі барысында құпияны бұзса, өкініш берушіге қатысты жыныстық зорлық-зомбылық жасады деген айыппен сотталып жатқан дін қызметкеріне қатысты құпия ақпаратты жария еткені үшін осы жазаны алды. Ал егер мұндай әрекеттерге ұшыраған адам бір ай ішінде дін қызметкерін кінәламай қалса, ол қауымнан шығарылатын. Осылайша, шіркеу трибуналының іс-әрекеттері папалық құпиямен (сол кезде Киелі Офистің құпиясы деп аталған) қорғалған, бірақ дін қызметкері жасаған қылмыс осы құпияға жатпады: "Бұл мәселелер шіркеу ішіндегі іс-әрекеттерге қатысты ғана құпия болып табылады, бірақ оларды азаматтық билік органдарына заңды шешім шығару үшін беруге ешқандай кедергі келтірмейді". 2002 жылғы маусымда Ватикан бекіткен Балалар мен жастарды қорғау хартасында балаларға қатысты жыныстық зорлық-зомбылық туралы сенімді хабарламалар заңды органдарға міндетті түрде хабарлануы керек деп көрсетілген.
While violation of pontifical secrecy, if deliberate, is a grave sin, and while an automatic excommunication may sometimes be imposed for violation of secrecy on particular matters, the general rule is only that, if the violation becomes known outside of Confession, a penalty proportionate to the wrongdoing and the damage caused is to be inflicted. An example of the imposition of automatic excommunication for violation of secrecy was found in the 1962 instruction Crimen sollicitationis (in force until replaced by new norms in 2001), which imposed this penalty on members of a Church tribunal trying a priest accused of making sexual advances to a penitent in connection with the sacrament of Penance, if they violated secrecy about developments in the course of the ecclesiastical trial. A person to whom such advances were made was, on the contrary, subjected to excommunication if that person failed to denounce the priest within at most one month. Thus the procedures of the Church tribunal were covered by papal secrecy (called at that time secrecy of the Holy Office), but the crime of the priest was not: "These matters are confidential only to the procedures within the Church, but do not preclude in any way for these matters to be brought to civil authorities for proper legal adjudication. The Charter for the Protection of Children and Young People of June, 2002, approved by the Vatican, requires that credible allegations of sexual abuse of children be reported to legal authorities."