Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жиучи (地打ち), көбінесе "джи" деп аталады, дәстүрлі жапон музыкасының негізгі соққысы немесе негізгі ырғағы болып табылады. Халықтық дәстүрде ол қарапайым, тең ырғақтан тұрады, оны кучи шока арқылы "до ко до ко" деп айтады. Бұл, басқа джи үлгілерінен ажырату үшін, ағылшын тілінде көбінесе "түз джи" деп аталады. Джидің тағы бір әдеттегі нұсқасы – "джоңго" үлгісі (кучи шока арқылы "дон го дон го" деп айтылады). "Донго" ойнағанда, үстіңгі соққы ("го") төменгі соққылар арасында тең аралықта орналаспайды, керісінше, "соққының артына" қарай ойналады, бұл джаз музыкасында жиі кездесетін тәжірибе. Әдетте, әр жұптың бірінші нотасы екіншісінен екі есе ұзын болады, бұл үлгіге үштік сезім береді. Ағылшын тілінде "донго" үлгісі Солтүстік Америка джазындағы свинг ырғағының тарихына байланысты көбінесе жай ғана "свинг джи" деп аталады. Джидің басқа да көп тараған түрлеріне ат соққысы джи ("дон дого дон дого"; Батыс барабан нотациясында: "1.&12.&a3.&a4.&a") және мацури, яғни фестиваль джи ("ДОН доко дон ДОН, ДОН доко дон ДОН") жатады. Джи әдетте ән бойында басқа аспаптарды ырғақты түрде үйлестіру үшін ойналады. Сондықтан, джи тайкода жиі қолданылады, ол – барабандар басты аспап болып табылатын жапондық өнер түрі. Тайкода ойнағанда, джи көбінесе қарапайым және күшті болады, көбінесе кішкентай арқанмен байланған барабанда ("шиме дайко") ойналады, ол жоғары дыбысты және өткір шабуылға ие, сондықтан үлкен тайколардың шуылынан анық естіледі. Дегенмен, оны кез келген аспапта ойнауға болады. Мысалы, ол көбінесе ең үлкен барабанда ("одайко") басқа аспаптарға қолдау ретінде немесе барабанның екінші жағында ойнайтын солистке көмек ретінде ойналады.
Jiuchi (地打ち), commonly referred to as "ji," is the base beat or underlying rhythm in traditional Japanese music. In the folk tradition, it consists of a simple, even rhythm, sung using kuchi shoka as "do ko do ko." This is often called "straight ji" in English to differentiate from other ji patterns. A common variation is to "swing" the ji, called the "dongo" pattern after the kuchi shoka (sung as "don go don go"). When playing dongo, the upbeat (the "go") is not evenly spaced between the downbeats, but is instead played toward the "back of the beat," a common practice in jazz music. Generally the first note of each pair is twice as long as the second, giving the pattern a triplet feel. In English, the dongo pattern is often simply called the swing ji because of the history of the swing rhythm in North American jazz. Other common types of ji include the horse beat ji ("don dogo don dogo"; in Western drum notation:"1.&12.&a3.&a4.&a") and the matsuri, or festival, ji ("DON doko don DON, DON doko don DON"). The ji is usually played throughout a song to hold the other instruments together rhythmically. For this reason, the ji is prevalent when playing taiko, which is a Japanese art form in which the drums are the central instrument. When playing taiko, the ji is often simple and loud, played most often on a smaller rope tied drum (the "shime daiko") which is high pitched and has a sharp attack, making it easily audible over the rumble of the larger taikos. It can by played on almost any instrument, however. For example, it is commonly played on the largest drum (the "ōdaiko"), either as backing for the other instruments, or to aid a soloist playing on the other head of the drum.