Фаня Маринов: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Fania Marinoff
Фаня Маринов: ресейлік-американдық актрисаның өмірі мен тағдыры. Одессада туған, бала кезінде АҚШ-қа көшіп келген. Биографиясы, отбасы туралы мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Актриса Фания Маринов (Фаня Маринов; 20 наурыз 1890 жыл - 17 қараша 1971 жыл) – ресейлік-американдық актриса.
Actress
Fania Marinoff (Фаня Маринов; ) (March 20, 1890 – November 17, 1971) was a Russian American actress.
Өмір
Маринов 1890 жылы 20 наурызда Ресейдің Одесса қаласында дүниеге келген. Ол еврей отбасында туды. Ол Майер мен Лия Мариноффтың он үшінші баласы және жетінші қызы болды, олар оның туғанынан аз уақыт өткен соң қайтыс болды. 6 жасында Фанни деп лақап аталған Маринов Америкаға бағытталған тығыз жолаушылар кемесіне жасырын түрде мінгізілді. Ол Бостонға келді, онда азықтанбай, білімсіз өмір сүрді. 8 жасында Маринов үлкен ағасы Майклмен бірге тұруға жіберілді. Ол оның әйелімен бірге тұрғанда, үнемі қиналып, азапталды. Оны сағаттап тышқандарға толы қараңғы бөлмелерге қамады. Бір жыл өткен соң Маринов "Эль-Ич" театрында "Сирано де Бержерак" спектакліндегі кішкентай бала рөлінде сахнада алғаш рет өнер көрсетті. Осыдан бастап оның 50 жылдық мансабы басталды. 1914 жылы Маринов американдық жазушы және фотограф Карл Ван Вехтенге үйленді. Екеуі 1912 жылы Нью-Йоркте ортақ достары арқылы танысты. Танысқаннан кейін көп ұзамай олардың арасында тығыз байланыс орнады. Бірге өткізген алғашқы жылы Ван Вехтен Мариновқа ол өзі армандағаннан да артық екенін айтты, оны "Мен тапқан жалғыз адам, ол мені толығымен қанағаттандырады" деді. Олардың қарым-қатынасының басынан бастап Маринов Ван Вехтеннің гомосексуалды еңбектерінен хабардар болды. Маринов Ван Вехтенмен кездеспей тұрып-ақ үлкен танымалдылыққа ие болғанмен, үйленгеннен кейін өзін Ван Вехтеннің көлеңкесінде өмір сүріп жатқанын сезді. Көптеген адамдар оны жай ғана "Карлоның әйелі" деп білді. Бұл жұп Гарлем Ренессансының маңызды тұлғалары болды. Нелла Ларсен өзінің "Өту" кітабын Маринофф пен Ван Вехтенге арнады.
Marinoff was born in Odessa, Russia, on March 20, 1890. She was born into a Jewish household, and she was the thirteenth child and seventh daughter born to Mayer and Leah Marinoff, who died shortly after she was born. At age 6, Marinoff, who was nicknamed Fanny as a child, was smuggled on board an overcrowded passenger ship headed to America. She arrived in Boston where she lived undernourished and uneducated. At the age of 8, Marinoff was sent to live with her older brother, Michael. While living with him and his wife, Marinoff was tortured on a regular basis. She was locked in dark rooms, which were infested with rats, for hours on end. A year later, Marinoff made her stage debut as a little boy in Cyrano de Bergerac at the El Itch Theater. This launched the beginning of what would be a 50 year career. In 1914, Marinoff married American writer and photographer Carl Van Vechten. The two were introduced through mutual friends in the summer of 1912 in New York City. Shortly after meeting, they formed a strong bond. Within the first year together, Van Vechten told Marinoff that she was more than he could have dreamed of, saying she was “the only one that I have ever found who completely satisfies me.” From the beginning of their relationship, Marinoff was aware of Van Vechten's homosexual desires. Although Marinoff had attained great recognition before meeting Van Vechten, once married, she found herself living in Van Vechten's shadow. To many she was known as simply “Carlo’s wife”. The couple played a prominent role in the Harlem Renaissance. Nella Larsen dedicated her book Passing to Marinoff and Van Vechten.
Еңбек жолы 1903-1945
Маринофф 1903 және 1937 жылдар аралығында ондаған Бродвей спектакльдерінде, 1914 және 1917 жылдар аралығында жеті АҚШ үнсіз фильмінде және 1915 жылы үш қысқа фильмде қосалқы және басты рөлдерді ойнады. Маринофф шамамен 50 жыл бойы актриса және биші болды. Оның мансабы Гринвич Виллаж труппасының басты актрисасы болғанда гүлденді. Ол "Біздің қыздарымыздың бірі" (1914), "Галлопер" (1915) және "Өмірдің құйыны" (1917) фильмдеріндегі рөлдерімен кеңінен танылды. Сахнада ол "Карен" (1918), "Антоний мен Клеопатра" (1937) және "Қоғамның тіректері" (1931) пьесаларында басты рөлдерді ойнады. Мансабы барысында ол сегіз жылға үзіліс жасады, себебі көп ішімдік ішкендігін бір сұхбат берушіге айтқан. Карьерасының соңғы жылдары ол 1942-1945 жылдар аралығында Stage Door Canteen-де әскерлерге ойын-сауық көрсетуге ерікті болып қатысты. Актерлік қызметтен зейнетке шыққаннан кейін ол күйеуімен бірге өнер саласындағы өмірін жалғастырды.
Marinoff played supporting and lead roles in dozens of Broadway plays between 1903 and 1937, seven U. S. silent movies between 1914 and 1917, and three short films in 1915. Marinoff was an actress and dancer for almost 50 years. Her career bloomed when she became the lead actress in the Greenwich Village Players. She was well known for her movie roles in One of Our Girls (1914), The Galloper (1915) and Life's Whirlpool (1917). On stage, she played lead in the original play Karen (1918) as well as Antony and Cleopatra (1937) and Pillars of Society (1931). During her career, she took an eight year break because of her heavy drinking, she told an interviewer. In the last few years of her career, she volunteered at the Stage Door Canteen entertaining troops from 1942 to 1945. After retiring from acting, she and her husband remained active in artistic circles.
Өлім
Маринофф 1971 жылы Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласында пневмониядан қайтыс болды.
Marinoff died in 1971 in Englewood, New Jersey, from pneumonia.