Питер Рейнер Бэнхэм: Архитектуралық сыншы және жазушы өмірі мен еңбектері
Reyner Banham
Питер Рейнер Банхэм (1922-1988) – британдық сәулетші, сыншы және жазушы. «Бірінші машина ғасырындағы теория және дизайн» еңбегімен танымал. Лос-Анджелес сәулеті саралануы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сәулет сыншысы (1922–1988)
British architectural critic (1922–1988)
Питер Рейнер Банэм Хон. ФРИБА (2 наурыз 1922 – 19 наурыз 1988) – ағылшын сәулет сыншысы және жазушысы, ең белгілісі «Бірінші машина дәуіріндегі теория және дизайн» (1960) атты теориялық еңбегімен және 1971 жылғы «Лос-Анджелес: Төрт экологияның архитектурасы» кітабымен танымал. Соңғы кітабында ол Лос-Анджелес тәжірибесін төрт экологиялық модельге (Сурфурбия, Футхилл, Ид жазықтары және Автотопия) бөлді және әрқайсысының ерекше сәулет мәдениетін зерттеді. 1960 жылдардың басынан бастап АҚШ-қа жиі сапар шеккен ол 1976 жылы сонда тұрақты қоныстанды.
Peter Reyner Banham Hon. FRIBA (2 March 1922 – 19 March 1988) was an English architectural critic and writer best known for his theoretical treatise Theory and Design in the First Machine Age (1960) and for his 1971 book Los Angeles: The Architecture of Four Ecologies. In the latter he categorized the Los Angeles experience into four ecological models (Surfurbia, Foothills, The Plains of Id, and Autopia) and explored the distinct architectural cultures of each. A frequent visitor to the United States from the early 1960s, he relocated there in 1976.
Ерте өмір және білім
Рейнер Банэм Англияның Норвич қаласында газ инженері Перси Банэм мен Вайолет Фрэнсис Мод Рейнер отбасында дүниеге келді. Ол Норвич мектебінде білім алып, Бристоль ұшақ компаниясында инженерлік стипендия ұтып, Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігін сол жерде өткізді. Норвичте ол өнер лекциялары оқыды, жергілікті газетке рецензиялар жазды және Маддермаркет театрының жұмысына қатысты. 1949 жылы Банхам Лондонның Куртольд өнер институтына түсіп, Энтони Блант, Сигфрид Гидион және Николаус Певснердің басшылығымен оқыды. Певснер, оның докторлық диссертациясының жетекшісі, Банхамды өзінің "Заманауи қозғалыстың пионерлері" (1936) еңбегінен кейін заманауи архитектура тарихын зерттеуге шақырды.
[Peter] Reyner Banham was born in Norwich, England to Percy Banham, a gas engineer, and Violet Frances Maud Reyner. He was educated at Norwich School and gained an engineering scholarship with the Bristol Aeroplane Company, where he spent much of the Second World War. In Norwich he gave art lectures, wrote reviews for the local paper and was involved with the Maddermarket Theatre. In 1949 Banham entered the Courtauld Institute of Art in London where he studied under Anthony Blunt, Sigfried Giedion and Nikolaus Pevsner. Pevsner, who was his doctoral supervisor, invited Banham to study the history of modern architecture, following his own work Pioneers of the Modern Movement (1936).
Мансап
Бұрын ArtReview үшін тұрақты көрмелерге шолулар жазған, кейін Art News and Review деп аталған Банхам 1952 жылы Architectural Review журналында жұмыс істей бастады, онда ол Жаңа брутализмнің стилін анықтауға тырысты. Оның болжамдары сол кездегі қала құрылысымен айналысқан Х командасының мүшелері және басқа топтар арасында кеңінен талқыланды. Банхам 1956 жылғы «Бұл – ертең» көркемдік көрмесімен және «Тәуелсіз топпен» байланыста болды. Көптеген адамдар бұл көрмені поп-арттың тууы деп санайды, сондай-ақ ол 1966 жылы жарық көрген «Жаңа брутализм: этикалық па, эстетикалық?» кітабында брутализм архитектурасының өкілдерін таныстырды. Осыған дейін, «Бірінші машина дәуіріндегі теория және дизайн» еңбегінде ол ұстазы Певснердің негізгі теорияларына қарсы шығып, модернизмді «функционализмнің» формальды құрылымдарға бағынышты құрылыстар салумен байланыстырды. Кейіннен ол «Заманауи сәулетке нұсқаулық» (1962, кейін «Остаздар дәуірі, заманауи сәулетке жеке көзқарас» деп аталды) кітабын жазды. Банхам машина мен жаппай тұтынудың «екінші дәуірін» болжады. «Жақсы реттелген ортаның архитектурасы» (1969) Гидионның «Механизация билікке келеді» (1948) еңбегінен кейін жазылды, онда ол классикалық құрылыстар есебінен электр энергиясы және кондиционер сияқты технологиялардың дамуын алға қойды. 1960 жылдары Седрик Прайс, Питер Кук және Арчиграм тобы да бұл мәселені қызықты зерттеу саласы деп тапты. «Жасыл ойлау» (Лос-Анджелес: Төрт экологияның архитектурасы) және 1973 жылғы мұнай дағдарысы оған әсер етті. «Постмодернизм» оған ұнамады, ол соғыстан кейінгі британдық архитектураның ар-ожданына айналды. Ол утопиялық және техникалық формализмнен бас тартты. «Америкадағы шөл кеңістіктері» (1982) ашық кеңістіктер мен «заманауи» болашаққа деген үмітін көрсетеді. «Бетонды Атлантида: АҚШ-тың өнеркәсіптік құрылыстары және еуропалық модернизм архитектурасы, 1900–1925» (1986) еңбегінде Банхам америкалық астық көтергіштерінің және «Күндізгі» зауыттарының Баухаус пен Еуропадағы басқа модернистік жобаларға тигізген әсерін көрсетті. Банхам өте көп мақала жазған (шамамен 750 мақала) журналист болды, оның ішінде сәулет баспасөзінде де, одан тыс жерлерде де, New Statesman (1958–63) және New Society (1966–88) журналдарында тұрақты рубрикалары бар еді. Оның журналистикалық мақалалары Пенни Спарк редакциялаған «Таңдау бойынша дизайн» және оның әйелі Мэри Банхам мен басқалар редакциялаған «Сыншы жазады» (толық библиографияны қамтиды) жинақтарында топтастырылған.
Having previously written regular exhibition reviews for ArtReview, then titled Art News and Review, Banham began working for the Architectural Review in 1952. in which he sought to stylistically define New Brutalism. His hypotheses became widely discussed and debated topics among members of Team X and other groups involved in urban planning at the time. Banham also had connections with the Independent Group, the 1956 This Is Tomorrow art exhibition – considered by many to the birth of pop art – and the exponents of Brutalist architecture, which he documented in his 1966 book The New Brutalism: Ethic or Aesthetic?. Before this, in Theory and Design in the First Machine Age, he had cut across mentor Pevsner's main theories, linking modernism to build structures in which the 'functionalism' was actually subject to formal structures. Later, he wrote a Guide to Modern Architecture (1962, later titled Age of the Masters, a Personal View of Modern Architecture). Banham predicted a "second age" of the machine and mass consumption. The Architecture of the Well Tempered Environment (1969) follows Giedion's Mechanization Takes Command (1948), putting the development of technologies such as electricity and air conditioning ahead of the classic account of structures. In the 1960s, Cedric Price, Peter Cook, and the Archigram group also found this to be an absorbing arena of thought. Green thinking (Los Angeles: The Architecture of Four Ecologies) and then the oil shock of 1973 affected him. The 'postmodern' was for him uneasy, and he evolved into becoming the conscience of postwar British architecture. He broke with utopian and technical formalism. Scenes in America Deserta (1982) talks of open spaces and his anticipation of a 'modern' future. In A Concrete Atlantis: U. S. Industrial Building and European Modern Architecture, 1900–1925 (1986) Banham demonstrated the influence of American grain elevators and "Daylight" factories on the Bauhaus and other modernist projects in Europe. Banham was a prolific journalist (of some 750 articles), both within and outside of the architectural press, including regular columns in New Statesman (1958–63) and New Society (1966 88). Selections of his journalism articles were collected in Design by Choice, edited by Penny Sparke and A Critic Writes (which includes a full bibliography), edited by his wife Mary Banham and others.
Оқыту
Банхам 1964–1976 жылдары Бартлетт сәулет мектебінде, Лондон университетінің колледжінде, ал 1976–1980 жылдары Нью-Йорк мемлекеттік университетінде (SUNY) Буффалода, содан кейін 1980-ші жылдары Калифорния университетінде, Санта-Крус қаласында оқытумен айналысты. Ол қайтыс болғанға дейін көп ұзамай Нью-Йорк университетінің Көркемөнер институтында сәулет тарихының Шелдон Х. Солоу профессоры лауазымына тағайындалды, бірақ онда сабақ берген жоқ. 2014 жылы Бартлетт архитектура тарихы мен теориясы профессоры, Рейнер Банхам атындағы тағайындалған кафедра құрды.
Banham taught at the Bartlett School of Architecture, University College London (1964–76) and the State University of New York (SUNY) Buffalo (1976 to 1980), and through the 1980s at the University of California, Santa Cruz. He had been appointed the Sheldon H. Solow Professor of the History of Architecture at the Institute of Fine Arts, New York University shortly before his death, but he never taught there. In 2014 The Bartlett established a named chair appointment of the Reyner Banham Professor of Architectural History and Theory.
Сыйлықтар мен марапаттар
Ол "Reyner Banham Loves Los Angeles" қысқа деректі фильмінде көрсетілді; Лос-Анджелес туралы кітабында Банхам қаланы түпнұсқасында түсіну үшін көлік жүргізуді үйренгенін айтты. 1988 жылы ол Сер Миша Блэк сыйлығымен марапатталды және Медалистер алқасына қабылданды.
He was featured in the short documentary Reyner Banham Loves Los Angeles; in his book on Los Angeles, Banham said that he learned to drive so he could read the city in the original. In 1988 he was awarded the Sir Misha Black award and was added to the College of Medallists.
Сын
2003 жылы Найджел Уайтли Банхам туралы сын тұғысынан жазылған өмірбаянын жариялады, «Рейнер Банхам: Жақын болашақтың тарихшысы» деген атпен, онда ол Банхамның еңбектері мен ой-пікірлеріне толыққанды шолу жасайды.
In 2003, Nigel Whiteley published a critical biography of Banham, Reyner Banham: Historian of the Immediate Future, in which he gives an in depth overview of Banham's work and ideas.