Кузьма Минин – қазақша мәлімет: Ресейдің поляк-литвалық басқыншылығына қарсы күрескен батыры, Нижегородтық көтеріліс жетекшісі. 1612 жылы Мәскеуді азат етуге көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей әскери басшысы (1570-1616 жылдар)
жүк кемесі
Russian military leader (1570s–1616)
the cargo ship
Кузьма Минин (Кузьма́ Ми́нин), толық аты Кузьма Минич Захарьев Сухорукий (Кузьма́ Ми́нич Заха́рьев Сухору́кий; шамамен 1570-шы жылдар – 21 мамыр 1616), – орыс саудагері, князь Дмитрий Пожарскиймен бірге Ресейдегі поляк-литвалық Ұлттық Достастықтың (Польшаның) басқыншылығына қарсы Нижний Новгородта халық көтерілісін ұйымдастырды. Бұл көтеріліс Ресейдегі Польша интервенциясы (1605-1618) және Ұлы қақтығыс кезінде болды. Халық көтерілісі нәтижесінде 1612 жылы Мәскеу шайқасында Ресей жеңіске жетіп, поляк оккупациясы аяқталды. Минин мен Пожарский орыс мәдениетінде ұлттық батырларға айналып, Мәскеудегі Қызыл алаңда орналасқан Минин мен Пожарский ескерткішімен құрметке бөленді. Балахна қаласында туған Минин, Нижний Новгородта сәтті ет сатушы болған. Оның туған қаласында еріктілер корпусын ұйымдастыру мақсатындағы халықтық патриоттық қозғалыс құрылғанда, саудагерлер Мининді, гильдияның сенімді және құрметті мүшесін, Екінші халықтық жасақты (Второе народное ополчение) құру және жарақтандыру үшін жиналған қаржыны басқаруға тағайындады. Князь Пожарский басқарған жасақ 1612 жылдың 1 қарашасында Мәскеу Кремлінен поляк әскерін ығыстырғаны үшін мақталады. Минин шебер қолбасшы екенін көрсетіп, Ресейдің жаңадан сайланған патшасы Михаил Романовтың жанында дворян титулына ие болды және бояр думасының мүшесі атанды. 1616 жылы қайтыс болғаннан кейін Нижний Новгородтағы Архангел соборына жерленді. Қаланың орталық алаңы оның және князь Пожарскийдің есімімен аталады.
Kuzma Minin (Кузьма́ Ми́нин), full name Kuzma Minich Zakhariev Sukhoruky (Кузьма́ Ми́нич Заха́рьев Сухору́кий; c. 1570s – May 21, 1616), was a Russian merchant who, together with Prince Dmitry Pozharsky, formed the popular uprising in Nizhny Novgorod against the Polish–Lithuanian Commonwealth's occupation of Russia during the Polish intervention in Russia (1605 1618) coinciding with the Time of Troubles. The popular uprising ultimately led to Russian victory at the Battle of Moscow and the end of Polish occupation in 1612. Minin and Pozharsky become national heroes in Russian culture and were honored in the Monument to Minin and Pozharsky in Moscow's Red Square. A native of Balakhna, Minin was a prosperous butcher in Nizhny Novgorod. When the popular patriotic movement to organize volunteer corps in his home city was formed, the merchants chose Minin, a trusted and respected member of the guild, to oversee the handling of the public funds donated by them to raise and equip the Second Volunteer Army (Второе народное ополчение). The army, led by Prince Pozharsky, was credited with clearing the Moscow Kremlin of Polish forces on November 1, 1612. Minin distinguished himself as a skilled commander and was made a nobleman and member of the boyar duma under the newly elected tsar of Russia Michael Romanov. He died in 1616 and was interred in the Archangel Cathedral of Nizhny Novgorod. A central square of that city is named after him and Prince Pozharsky.
Отбасы
Мининнің Нефед есімді жалғыз ұлы болған. Минин қайтыс болғаннан кейін оның мүлік құқығы оның жесірі Татьяна Семеновнаға және оның ұлына өтті. 1616 жылдың 5 шілдесінде патша жарлығы шығарылып, Нижний Новгород ауданындағы Богородское қаласы мен оған қарасты ауылдардан тұратын отбасының меншігі расталды. Сонымен қатар, Нефед Мининнің Нижний Новгород Кремлінде мүлігі болды, бірақ қызметін аяқтағаннан кейін ол көбінесе Мәскеуде тұрып, мемлекеттік кеңседе қызметкер болып жұмыс істеді. 1625 жылы ол парсы елшісінің аттанатынына куә болды, ал 1626 жылы екі патшалық тойда патшаның шамшырағының қасында тұрғаны тіркелді. 1628 жылдан кейін ол туралы ресми құжаттарда ешқандай жазба қалмаған. Нефед 1632 жылы қайтыс болды, ал оның әкесіне берілген жерлер патшалыққа қайтарылды, содан кейін князь Яков Куденекович Черкасскийге берілді. Татьяна Минина Нижний Новгородта өмір сүруін жалғастырды. Ол қарттық шағында дінге келіп, монастырьға кірген – көбінесе қалалық Кремльде орналасқан Воскресенск монастыріна.
Minin had a single son, Nefed. After Minin's death his property rights passed to his widow, Tatyana Semyonovna, and his son. A royal decree was issued on July 5, 1616, confirming the family's possession of an estate in the Nizhny Novgorod district consisting of the town of Bogorodskoye with its associated villages. Additionally, Nefed Minin owned property in the Kremlin of Nizhny Novgorod, although after the completion of his service, he lived mostly in Moscow where he worked as a government clerk. In 1625 he attended the departure of the Persian ambassador and in 1626 he is recorded as standing by the sovereign's lantern at two royal weddings. No mention is made of him in official records after 1628. Nefed died in 1632 and the lands granted to his father reverted to the crown before being passed to Prince Jacob Kudenekovich Cherkassky. Tatyana Minin continued to live in Nizhny Novgorod. It appears that at an advanced age she took monastic vows and entered a convent – most likely the Resurrection Convent, located inside the city's Kremlin.
Тарихи талдау
Мининді кейінгі тарихшылар, мысалы Иван Забелин мен Михаил Погодин, оның батылдық әрекеттеріне лайық құрметпен қарастырады.
Minin is generally well regarded by later historians such as Ivan Zabelin and Mikhail Pogodin, having gained respect for his heroic actions.