Кіріспе
Америкалық консервативті ұйым. The Motion Picture Alliance for the Preservation of American Ideals (MPAPAI, сондай-ақ MPA) – Голливуд киноиндустриясының белгілі, саяси консервативті мүшелерінен құралған американдық ұйым. Ол 1944 жылы киноиндустриясын және елді коммунистік және фашистік идеологияның таралуына қарсы қорғау мақсатымен құрылды. МПА бұл айыптауларды жоққа шығарды, ал еврей жазушысы және МПА мүшесі Морри Рискинд өзінің әріптестерін қорғап жазды. Бастапқы мақсат – танымал шоу-бизнес өкілдерінен Конгресс алдында индустрияда коммунистердің болуы туралы куәлік беруге дайын топты жинау болды. АҚШ-тың антиамерикалық қызметтер жөніндегі комитеті киноиндустриясын тергеген кезде, «достық куәгерлердің» көп бөлігін осы Альянс ұсынды. Альянс 1975 жылы ресми түрде таратылды.
The Motion Picture Alliance for the Preservation of American Ideals (MPAPAI, also MPA) was an American organization of high profile, politically conservative members of the Hollywood film industry. It was formed in 1944 for the stated purpose of defending the film industry, and the country as a whole, against what its founders claimed was communist and fascist infiltration. The MPA denied these allegations, with Jewish writer and MPA member Morrie Ryskind writing in defence of his fellow members. the initial, immediate purpose was to assemble a group of well known show business figures willing to attest, under oath, before Congress to the supposed presence of Communists in their industry. When the House Un American Activities Committee investigated the motion picture industry, the vast majority of "friendly witnesses" were supplied by the Alliance. The Alliance officially disbanded in 1975.
Мүшелер
Альянстың көрнекті мүшелері Роберт Артур, Мартин Беркли, Уорд Бонд, Уолтер Бреннан, Рой Брюер, Кларенс Браун, Чарльз Коберн, Гэри Купер, Ларайн Дей, Сесил Б. Демилл, Уолт Дисней, Айрин Данн, Виктор Флеминг, Джон Форд, Кларк Гейбл, Седрик Гиббонс, Хэдда Хоппер, Лео МакКэри, Джеймс Кевин МакГиннес, Адольф Менжу, Роберт Монтгомери, Джордж Мерфи, Фред Нибло, Дик Пауэлл, Айн Рэнд, Рональд Рейган, Джинджер Роджерс, Морри Райскинд, Барбара Стэнвик, Норман Таурог, Роберт Тейлор, Кинг Видор, Хэл Б. Уоллис, Джон Уэйн, Франк Уэйд және Сэм Вуд болды.
Айн Рэнд кітапшасы
1947 жылы Айн Рэнд Альянс үшін «Америкалықтарға арналған экрандық нұсқау» атты памфлет жазды, ол американдық киноиндустриясы туралы жеке ойларына негізделген. Онда былай делінген: «Голливудтағы коммунистердің мақсаты – коммунизмді ашық түрде жақтаған саяси фильмдер жасау емес. Олардың мақсаты – саяси емес фильмдерді бұрмалап, моральдық құндылықтарымызды құлдырату, әртүрлі оқиғаларға ұсақ-түйек, көзге түспес үгіттерді енгізу арқылы адамдардың бойына коллективизмнің негізгі принциптерін жасырын түрде сіңіру. Сөз бостандығы қағидасы коммунистердің идеяларын білдіруіне полиция күшімен тыйым салуды талап етпейді, яғни оларға сөйлеуге тыйым салатын заңдар қабылдамаймыз. Бірақ сөз бостандығы қағидасы коммунистерге өз идеяларын таратуға мүмкіндік беруді де талап етпейді, және оларға өздеріміздің жойылуымызды қолдау үшін жұмыс пен көмек беруіміз керек емес. Рэнд консерваторлардың да байқамаған, жасырын коммунистік немесе коллективистік идеяларды қамтитын танымал және сыншылар тарапынан жоғары бағаланған фильмдердің мысалдарын келтірді. Мысалы, «Өміріміздің ең жақсы жылдары» (онда кәсіпкерлер жағымсыз бейнеленген, ал банкирлердің ардагерлерге кепілсіз несие беруі керек деген пікір айтылған) және «Есте сақтау үшін ән» (тарихи дәлелдер жоқ болса да, Шопен музыкаға өмірін арнаудың орнына патриоттық мақсат үшін құрбан болды деген ой ұсынылған).
The purpose of the Communists in Hollywood is not the production of political movies openly advocating Communism. Their purpose is to corrupt our moral premises by corrupting non political movies — by introducing small, casual bits of propaganda into innocent stories — thus making people absorb the basic principles of Collectivism by indirection and implication. The principle of free speech requires that we do not use police force to forbid the Communists the expression of their ideas — which means that we do not pass laws forbidding them to speak. But the principle of free speech does not require that we furnish the Communists with the means to preach their ideas, and does not imply that we owe them jobs and support to advocate our own destruction at our own expense. Rand cited examples of popular and critically acclaimed films that in her view contained hidden Communist or Collectivist messages that had not been recognized as such, even by conservatives. Examples included The Best Years of Our Lives (because it portrayed businessmen negatively, and suggested that bankers should give veterans collateral free loans), and A Song to Remember (because it implied without historical evidence that Chopin sacrificed himself for a patriotic cause rather than devoting himself to his music).