Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Галанг босқындар лагері 1979 жылдан 1996 жылға дейін Индонезияның Риау аралдарындағы Галанг аралында Индокитайдан келген босқындарды қабылдады. Осы кезең ішінде Галанг арқылы шамамен 250 мың босқын өтті деп есептеледі.
Galang Refugee Camp accommodated Indochinese refugees from 1979 to 1996 on Galang Island in the Riau Islands of Indonesia. It is estimated that around 250,000 refugees passed through Galang during this period.
Ұйым
Галанг лагері екі бөлімнен тұрды. Бірінші лагерь АҚШ-та немесе басқа үшінші елдегі қоныстануға әлі мақұлданбаған, жаңадан келген босқындарға арналған еді. Мақұлданғаннан кейін босқындар Екінші лагерьге көшірілді, онда олар ағылшын тіліндегі нұсқаулармен қатар, негізгі қоныс аудару елдеріндегі өмірге қатысты мәдени ақпарат алды. Екінші лагерьде Таиландта қоныстанған және мақұлданған камбоджалықтар да орналасты, бұл вьетнамдық көпшілік арасында керісіп қалулар мен жағымсыз жағдайларға себеп болды. Полициялық қадағалауды Индонезия полициясы жүзеге асырды, ал қатысушы елдер мен Біріккен Ұлттар Ұйымынан келген әлеуметтік жұмыскерлер мен заңгерлер қажеттілікке қарай, одан бетер сирек келіп тұратын. Лагерьдегі тұтқындар мен Индонезия полициясының бақылаушылары арасындағы қарым-қатынас әрқашан оңай болған жоқ. Лагерьдегі әлеуметтік және әкімшілік жағдайларға байланысты үлкен шиеленістер туралы хабарлар кейде түсіп тұратын.
Galang camp had two sections. Camp One was for newly arrived refugees, who had not yet been approved for resettlement in the United States or another third country settlement. After approval, refugees were relocated to Camp Two, where they received instructions in English as well as cultural information regarding life in the main resettlement countries. Camp Two also housed Cambodians who had been camped and approved in Thailand, which caused some tensions and unpleasantness with the Vietnamese majority. Policing was provided by the Indonesian police, while caseworkers and legal officers from participating countries and the United Nations came in on a less regular basis as needed. Relations between the internees and Indonesian police supervisors were not always easy. From time to time there were reports of considerable friction over social and administrative conditions in the camp.
Қабылдаушы елдер
Ең көптеген босқындар АҚШ пен Канадаға қоныс аударды. Австралия да көптеген босқындарды қабылдады, және кейде американдық туыстары бар босқындар үшін Австралия артықшылықты таңдау болды, себебі Австралияда күту мерзімі қысқарақ және бюрократиялық кедергілер аз. Австралия сондай-ақ арнайы білікті мамандарды қабылдады, ал АҚШ негізінен отбасылық қайта біріктіруге баса назар аударды, бұл оның жалпы иммиграциялық және ұлттық саясатына сәйкес келеді. Дания мен Швейцария кейде ерекше денсаулық сақтау қажеттіліктері бар босқындарды қабылдады, олардың үкіметтерінде осыған қажетті инфрақұрылым болды. Жапония мен Германия ақшалай және материалдық көмек көрсетті. Германияның тәуелсіз қайырымдылық ұйымы "Кап Анамаур" (Cap Anamur) теңізде қақтығысқан босқындарды құтқарып, Германия (содан кейін Федеративтік Республикасы немесе Батыс Германия) оларды қоныстандыру үшін қабылдады, бірақ отбасылық қайта біріктіруге қатаң шектеулер қойды. Бұл Галангтағы кейбір босқындарды өте қиын жағдайға түсірді: жақындары теңізден құтқарылғанын естіп қуанғандарымен, сол туысының көп жылдар бойы сол елде тұра алмайтынын білгенде де ренжісті.
The largest refugee movements were to the United States and Canada. Australia took a significant number, and was sometimes preferred by refugees with American family because Australia had shorter waiting periods and less red tape. Australia also took professionals with special skills, while the United States focused on family reunification, in keeping with its overall immigration and national vision. Denmark and Switzerland occasionally took refugees with special health needs for which their governments had infrastructure. Japan and Germany provided money and material. An independent German charitable organization ran a boat, the 'Cap Anamur', which rescued refugees floundering at sea; Germany (then the Federal Republic of, or West, Germany) accepted these individuals for resettlement, but with strict limitations on family reunification. This put some Galang refugees in the difficult emotional situation of rejoicing to learn that a loved one had been saved at sea—even while being informed that the family member would not be able to live in the same country for many years.
Лагерьдегі жағдай
Көптеген адамдар мен отбасылар Галангтағы лагерьлердің бірінде немесе екеуінде ұзақ уақыт тұрды. Сәбилер дүниеге келді, ал кейбіреулері қайтыс болды, дегенмен, қарапайым, бірақ жеткілікті аурухана болды. Ерекше атауға лайық жайт – отбасыларына жақсы өмір құру үшін эмиграциялаған, көбінесе вьетнамдықтар болған көптеген жас, отбасысы жоқ ер адамдар. Олар әйелдердің жетіспеушілігіне және олардың көбінесе отбасы мүшелерінің қорғауында болуына байланысты, ештеңе істемей, уақытты өткізе алмай қиналды. Лагерьдегі, әсіресе жас әйелдердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету, лагерьдегі әлеуметтік жағдайды бақылауға міндетті БҰҰ-ның босқындар ісі жөніндегі басқармасының (UNHCR) қызметкерлері үшін қиын мәселе болды. Лагерьде жас әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық туралы көптеген хабарлар түсті. Босқындар қоныстандыру орындары белгіленгеннен және демеушілер қаржылық көмек көрсетуге келіскеннен кейін лагерьден шықты. Мақұлдағаннан кейін босқындар аз ғана мүліктерін пластикалық қаптарға жинап, кемежайға жиналды. Әдетте түнде Сингапурге бағытталған паромға отырды. Көптеген адамдар, әсіресе камбоджалықтар, қазіргі заманғы қаланың көкжиегін көргенде, қуаныш орнына үрей сезіміне бөленді. Ешқашан ұшпағандар үшін жаңа елге деген алаңдаушылық, ұшақтарға байланысты үлкен қорқынышқа ұласты. Ал кейбіреулері үшін Сингапурдағы уақыт – бұрынғы қалалық өмірдің жағымды естеліктері мен оның жақын арада қайта жаңғыруының үміті болды. Бір-екі күн Сингапурдағы шағын лагерьде болғаннан кейін эмигранттарды ICM (Халықаралық көші-қон комитеті) жалға алған ұшақтарға Оклендке (Калифорния) немесе басқа да бағыттарға ұшу үшін отырғызды.
Many individuals and families lived long periods of time in one or both of the camps at Galang. Babies were born, and some people died, although there was a basic but adequate hospital. Of special note were the many young single men, mostly Vietnamese, who had emigrated to establish a better life for their families. Not only were they trapped with nothing to do but women were in short supply and usually enjoyed family protection. The protection of young women in the camps, particularly, was a difficult issue for the UNHCR staff whose job included monitoring social conditions in the camp. There were many reports of ill treatment of young women in the camp. Refugees left the camp after they had been assigned locations for resettlement and sponsors had agreed to provide financial assistance. Upon approval, the refugees gathered at the dock clutching plastic bags with their few possessions. First, usually at night, they boarded a ferry boat to Singapore. For many, particularly Cambodians, when the modern skyline came into view, exuberation gave way to apprehension. For those who had never flown, concern about the new country was amplified by concern about the airplanes. For others, the time in Singapore was a pleasant reminder of urban pleasures once enjoyed and soon to be restored. After a day or two in the small Singapore camp, the emigres were loaded onto planes chartered by ICM (International Committee for Migration) for the flight to Oakland, California or other destinations.
Тарих
Галланг лагері 1996 жылы, Үндіқытай босқындары үшін жасалған кешенді іс-қимыл жоспары қабылданғаннан кейін жеті жыл өткен соң жабылды. Вьетнамдық босқындардың барлығы БҰҰ-ның қашаушылар агенттігі арқылы өз елдеріне қайтарылды. Лагерьтің (техникалық түрде "Синам лагері") БҰҰ-дан Индонезияның Батам индустриалды даму басқармасына (BIDA) берілуі 1997 жылы ресми түрде өтті. Галангқа келген қайықпен келгендердің көпшілігі Натуна, Таремпа, Анамбас сияқты басқа аралдардан әкелінді. Галанг лагерінде лагерь әкімшілігінің кеңсесі, PMI (Паланг Мерах Индонезия немесе Индонезияның Қызыл Крест ауруханасы) және БҰҰ кеңселерi/қызметкерлерi орналасқан көптеген мекемелер мен кеңселер болды. Save the Children және Écoles Sans Frontières сияқты көптеген үкіметтік емес ұйымдар да лагерьде мектептер ашты. Көптеген босқындар ағаштан жасалған ұзын үйлерде немесе уақытша тұрғынжайларда тұрды. Лагерьде олардың негізгі қызметі – ағылшын және басқа тілдерді оқу немесе кәсіби дағдыларды үйрену болды, сонымен қатар босқын мәртебесін анықтау және басқа елдерге қоныс аудару туралы өтінімдерінің нәтижелерін күтті. Бүгінде Галанг аралын Батам индустриалды даму басқармасы (BIDA) басқарады. 1992 жылы Президенттік жарлық № 28/1992-ге сәйкес, BIDA жұмыс аймағының кеңейтілуіне Ремпанг аралы, Галанг аралы және жақын орналасқан кішкентай аралдар кірді. BIDA 1998 жылдың 25 қаңтарында ашылған 6 көпір салды. Бұл көпірлер Батам аралын, Тотон аралын, Нипах аралын, Сетоко аралын, Ремпанг аралын, Галанг аралын және Галанг Бару (Жаңа Галанг) аралын байланыстырып, осы аралдардың дамуына ықпал етеді. Индонезия 1951 жылғы Біріккен Ұлттар Ұйымының босқындар туралы конвенциясына қол қоймағандықтан, Индонезияның халықаралық құқықтық міндеттемелері Конвенцияға қол қойған елдерден өзгеше.
Galang camp was closed in 1996 seven years after the Comprehensive Plan of Action for Indo Chinese Refugees was adopted. All the Vietnamese refugees had been repatriated by the UNHCR. The transfer of the camp (technically, "Sinam Camp") from the UNHCR to the Indonesian Batam Industrial Development Authority (BIDA) took place officially in 1997. Most boat people who arrived in Galang were transferred from other islands like Natuna, Tarempa, Anambas. Galang camp had many facilities and offices such as a camp administration office, PMI (Palang Merah Indonesia or Indonesian Red Cross Hospital) and UNHCR offices/staff premises. Many non government organisations such as Save the Children and Écoles Sans Frontières also operated schools in the camp. Most refugees stayed in wooden long houses or makeshift accommodation. Their main activities in the camp were to study English and other languages, or learn vocational skills, while waiting for the results of their applications to determine their refugees status and resettlement in other countries. Today, Galang Island is managed by the Batam Industrial Development Authority (BIDA). In 1992, according to Presidential Decree No. 28/1992, the expansion of BIDA Working Area included Rempang Island, Galang Island and small islands nearby. BIDA built 6 bridges which were inaugurated on 25 January 1998. The bridges connect Batam Island Tonton Island Nipah Island Setoko Island Rempang Island Galang Island Galang Baru (New Galang) Island in order to develop all these islands. Indonesia is not a signatory to the 1951 United Nations Convention on Refugees so Indonesia's international legal obligations are somewhat different from countries which have signed the Convention.