Жоқ болған шығыс елкі (Cervus canadensis canadensis) – Солтүстік Американың бұрынғы тұрғыны. 1877 ж. жойылды, 1880 ж. түр ретінде мойындалды. Елкі, фауна, табиғат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс елкісінің (Cervus canadensis canadensis) жойылған тұқымы Солтүстік Американың шығысында табиғи ортада өскен.
Extinct subspecies of elk native to eastern North America
Шығыс елкісі – Солтүстік және Шығыс АҚШ, сондай-ақ Оңтүстік Канадада мекендеген елкінің жойылған тұқымы немесе ерекше популяциясы. Соңғы шығыс елкісі 1877 жылдың 1 қыркүйегінде Пенсильвания штатында атып өлтірілді. АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі 1880 жылы бұл тұқымды жойылған деп жариялады. Мерриам елкісі сияқты елкінің тағы бір тұқымы да шамамен сол кезде жойылды. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) туле және Рузвельт елкілерінен басқа Солтүстік Американың барлық елкі тұқымдарын C. c. canadensis деп қайта жіктеді. Егер бұл дұрыс болса, онда бұл тұқым жойылмаған, ал 20-шы ғасырда аймаққа енгізілген Рокки таулық елкісі түрінде АҚШ-тың шығысына қайта оралған дегенді білдіреді.
The eastern elk (Cervus canadensis canadensis) is an extinct subspecies or distinct population of elk that inhabited the northern and eastern United States, and southern Canada. The last eastern elk was shot in Pennsylvania on September 1, 1877. The subspecies was declared extinct by the United States Fish and Wildlife Service in 1880. Another subspecies of elk, the Merriam's elk, also became extinct at roughly the same time. As of 2017, the International Union for Conservation of Nature (IUCN) has reclassified all North American elk subspecies aside from the tule and Roosevelt elk as C. c. canadensis. If this is accurate, this means that the subspecies is not extinct, and has returned to the eastern U. S. in the form of the Rocky Mountain elk, introduced to the region in the 20th century.
Сипаттама
Толық бойға жеткен бұқаның салмағы 1000 фунтқа дейін жетеді, иығынан биіктігі 50-60 дюйм, ал мүйізінің ұзындығы алты футқа жете алады.
A full grown bull could weigh up to 1,000 pounds, stand 50 60 inches tall at the shoulder, and carry a rack of antlers six feet in length.
Тарих
15 ғасырдың соңында Еуропаның Американы отарлауы басталған кезде, бұлан Солтүстік Америкада кеңінен таралған және континенттің көп бөлігінде кездесетін. Шығыс бұланы Шығыс орманды аймақтың кең жапырақты орманды жерлерінде, Миссисипи өзеніне дейін мекендеген. Адамдар келесі бірнеше ғасырларда осы аймақта қоныстанған сайын, аң аурудың артық болуы және олардың тығыз орманды мекендеу орындарының жоғалуы салдарынан бұлан популяциясы азайды. Табиғатты зерттеуші Джон Джеймс Одубон 1851 жылы Аллегей тауларында әлі де бірнеше бұланды кездестіруге болатынын, бірақ олардың қалған ареалынан дерлік жойылғанын хабарлады. 19 ғасырдың соңына қарай шығыс бұланы толығымен жойылып кетті. Бұл бұлан түрі туралы белгілі мәліметтер қалдықтар мен тарихи жазбалардан алынған. 2004 жылғы митохондриялық ДНК зерттеулері Cervus canadensis еуропалық қызыл бұғыдан ерекшеленетін түр екенін көрсетті. Алабама және Делавэр штаттарында 2500 жыл бұрынғы шығыс бұланының ізі табылды. Шығыс бұланы 1737 жылы Оңтүстік Каролинадан, 1770 жылы Джорджиядан, 1780 жылы Солтүстік Каролинадан, 1800 жылы Мэриленд пен Вермонттан, 1805 жылы Нью-Джерсиден, 1830 жылы Арканзас және Квебек штаттарынан, 1840 жылы Индиана және Огайодан, 1842 жылы Луизианадан, 1847 жылы Нью-Йорктан, 1850 жылы Иллинойс пен Кентуккиден, 1855 жылы Вирджиниядан, 1865 жылы Теннессиден, 1868 жылы Пенсильваниядан, 1875 жылы Батыс Вирджиния мен Висконсинден, 1880 жылы Мичиганнан, 1885 жылы Айовадан, 1896 жылы Миннесотадан және 1898 жылы Миссуриден жойылды.
At the start of the European colonization of the Americas in the late 15th century, elk were widespread in North America and could be found throughout most of the continent. Eastern elk inhabited the vast forests of the Eastern Woodlands region as far west as the Mississippi River. As people continued to settle in the region over the next few centuries, elk populations decreased due to over hunting and the loss of their dense woodland habitat. Naturalist John James Audubon reportedly mentioned that by 1851, a few elk could still be found in the Allegheny Mountains, but that they were virtually gone from the remainder of their range. By the end of the 19th century, the eastern elk was completely extinct. What little is known about this race of elk has been gleaned from remains and historical references. Mitochondrial DNA studies in 2004 indicate that Cervus canadensis are a species distinct from European red deer. Prehistoric evidence of eastern elk from 2500 years ago has been found in Alabama and Delaware. Eastern elk were extirpated from South Carolina in 1737, Georgia in 1770, North Carolina in 1780, Maryland and Vermont in 1800, New Jersey in 1805, Arkansas and Quebec in 1830, Indiana and Ohio in 1840, Louisiana in 1842, New York in 1847, Illinois and Kentucky in 1850, Virginia in 1855, Tennessee in 1865, Pennsylvania in 1868, West Virginia and Wisconsin in 1875, Michigan in 1880, Iowa in 1885, Minnesota in 1896, and Missouri in 1898.
Бұрынғы ауқымындағы ауыстыру
Пенсильванияда соңғы бұғы өлтірілгеннен кейін көп ұзамай, федералдық шенеуніктер Йеллоустоун ұлттық паркі мен оның айналасында бұғылардың саны артып кетуіне алаңдап, оларды алуға дайын болғандарға ұсынды. Жаңадан құрылған Пенсильвания аң аулау комиссиясы Йеллоустоун шенеуніктерінің ұсынысын қабылдап, Пенсильванияға бұғыларды қайта енгізу бағдарламасын бастады. 1913 жылдан 1926 жылға дейін Комиссия 10 округте 177 бұғыны, оның ішінде Йеллоустоуннан 50 жануарды босатып жіберді. Қазіргі уақытта Пенсильваниядағы бұғылардың саны 800-ден асып, олардың ареалы шамамен 800 шаршы мильді құрайды. 1990 жылы жабайы, еркін жүретін бұғылардың бұрынғы шығыс мекендерінде әлі де орын бар ма екенін анықтау үшін қолайлылық зерттеулері жүргізілді. Бұл аяқталғаннан кейін, Аризона, Канзас, Нью-Мексико, Солтүстік Дакота, Орегон, Юта және Альберта провинциясының Елк-Айленд ұлттық паркінен алынған Роки-Маунтин бұғыларының сау топтары бұғыларды бұрынғы шығыс ареалына қайта енгізу үшін пайдаланылды. Сәтті бұғы популяциялары Арканзас (1991), Висконсин (1995), Онтарио (2001), Кентукки, Теннесси және 2002 жылы Ұлы Түтінді Таулар Ұлттық паркінде, 1919 жылы Мичиган штатында, 2011 жылы Миссури Озаркс аймағында және 2012 жылы Вирджиния штатында енгізілді. 2016 жылдың соңында бұғылар Оңтүстік Батыс Вирджинияға қайта енгізілді. Сонымен қатар, Иллинойс және Нью-Йорк штаттарында да қолайлылық зерттеулері аяқталды (бірақ олар әлі бұғыларды қалпына келтіруге әкелген жоқ).
Not long after the last elk was killed in Pennsylvania, federal officials, worried about mushrooming elk herds in and around Yellowstone National Park, offered the animals to anyone willing to take them. The recently formed Pennsylvania Game Commission took Yellowstone officials up on their offer, and launched a program to reintroduce elk to Pennsylvania. Starting in 1913 and ending in 1926, the Commission released 177 elk in 10 counties, including 50 animals from Yellowstone. Currently, Pennsylvania's elk herd numbers more than 800 and their range covers approximately 800 square miles. In 1990, feasibility studies were conducted to determine if wild, free ranging elk still had a place in some of their former eastern habitats. Once this was complete, healthy source herds of Rocky Mountain elk from Arizona, Kansas, New Mexico, North Dakota, Oregon, Utah and Alberta's Elk Island National Park were used to introduce elk back into the former eastern elk range. Successful elk populations have now been introduced in Arkansas (1991), Wisconsin (1995), Ontario (2001), Kentucky, Tennessee and Great Smoky Mountains National Park in 2002, Michigan in 1919, the Missouri Ozarks (2011), and in 2012 Virginia. In late 2016, elk were reintroduced into southern West Virginia. In addition, feasibility studies have also been completed in Illinois and New York (although these have not yet resulted in any elk restorations).
Қалған популяциялар
Шығыс бұғыларының саны ескі қаңқалардан артық болуы мүмкін. 1905 жылы Теодор Рузвельт Жаңа Зеландиядағы Фиордленд ұлттық паркіне 18 бұғы сыйлады. Бұл бұғылар бастапқы 20 даналық партиядан аман қалғандары еді, олардың жартысы Йеллоустоун ұлттық паркінен, ал жартысы Массачусетс штатының Брукфилд қаласындағы, Х.Е. Ричардсонға тиесілі үнді аң аулау қорығынан әкелінген. Соңғылары Солтүстік Миннесотадағы жергілікті халықтың ұстаған шығыс бұғылары деп саналады. Бұл шығыс бұғыларының қанының сақталуы Жаңа Зеландиядағы бұғыларда байқалатын кейбір ерекшеліктерді түсіндіруі мүмкін, мысалы, «екі тармақты» мүйіздер, олардың төртінші ұшы ұшында екіге бөлінеді. Дегенмен, таза қанды ұрпақтың болу ықтималдығы өте төмен. Жануарлар популяциясы қатал жағдайға сәтті бейімделгенімен, таза гендік қорын жұқаруына бірнеше фактор әсер еткен болуы мүмкін. Атап айтқанда, 1935 жылы қорғау статусының алынуы; аймаққа тараған қызыл бұғылармен будандасуы; 1952 жылы Фиордленд аймағының ұлттық парк мәртебесіне ие болуы; және сол кездегі мемлекеттік органдардың бұғы мен барлық әкелінген аң түрлерін зиянды жануарлар немесе зиянкестер санауы, жабайы топтың азаюына себеп болды. Бүгінде бұл топ бұрынғысының тек көлеңкесі ғана, қазір әртүрлі дәрежедегі будандасқан ұрпақтан тұрады, олар мемлекеттік органдардың оларды жою немесе Фиордлендтен шығарып тастау әрекеттеріне қарсы тұрды. Шығыс бұғылары Онтарионың кең алқапты орманды аймақтарында да сақталып қалған болуы мүмкін. Деректер сенімсіз болғанымен, көптеген адамдар 1980 жылдардың басында Онтарио және Мичиган штатындағы Саулт-Сте. Мари маңында бұғылардың тобын көргендерін хабарлады. Бұл бұғылар шығыс өңірінен шыққан болуы мүмкін және әлі де Онтарионың жабайы табиғатында кездесуі мүмкін.
There may be more remaining of the eastern elk than old skeletons. In 1905, 18 elk were introduced to Fiordland National Park in New Zealand—a gift from Theodore Roosevelt. The elk were survivors of an original shipment of 20, half of which came from Yellowstone National Park and half from an Indian game reserve in Brookfield, Massachusetts, owned by H. E. Richardson. The latter are believed to be eastern elk captured in northern Minnesota by Native Americans. The possible eastern elk bloodline might explain some unusual characteristics he has seen in New Zealand elk, such as "bifurcated" antlers in which the dagger, or fourth point, forks at the tip. However, the likelihood of a pure bloodline is very low. Even though the animal population had successfully adapted to the harsh terrain, several factors likely contributed to a dilution of the pure gene pool. To wit, removal of protection in 1935; the crossbreeding with red deer that spread into the area; the gazetting of the Fiordland region as a national park in 1952; and the resulting status of the elk and all introduced game species being relegated to that of noxious animals, or pests, by the government agencies of the time has seen the wild herd go into decline. Today, that herd is but a shadow of its former self, being comprised now only of crossbreeds of varying degree that have defied the efforts of
government agencies to exterminate or remove them from Fiordland. Eastern elk could have also hung on in the extensive forests of Ontario. While evidence is dubious, numerous people reported seeing a band of elk near Sault Ste. Marie, Ontario and Sault Ste. Marie, Michigan in the early 1980s. These elk could be of eastern origin—and could still exist in the wilds of Ontario.