Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кемпбелл үйі – 1822 жылы салынған тарихи үй-мұражай, Канаданың Онтарио провинциясы, Торонто қаласының орталығында орналасқан. Ол Жоғарғы Канаданың бас судьясы сэр Уильям Кэмпбелл және оның әйелі Ханна үшін салынған. Үй қонақтарды қабылдау және жайлылық үшін жобаланған, Кэмпбеллдер әлеуметтік және экономикалық тұрғыдан орнығып, балалары ересек болып жетілген кезде салынды. Бұл үй Торонтода сақталған грузин сәулетінің сирек мысалдарының бірі және грузин дәуірінің соңында танымал болған Палладиан сәулет стилінде салынған.
Campbell House is an 1822 heritage house and museum in downtown Toronto, Ontario, Canada. It was built for Upper Canada Chief Justice Sir William Campbell and his wife Hannah. The home was designed for entertaining and comfort, and constructed at a time when the Campbells were socially and economically established and their children had grown to adulthood. The house is one of the few remaining examples of Georgian architecture left in Toronto and is constructed in a style in vogue during the late Georgian era known as Palladian architecture.
Тарих
Үй бастапқыда қазіргі орналасқан жерінен оңтүстік-шығысқа қарай жер учаскесінде, қазіргі Аделаида көшесі (бұрынғы 64 Дюк көшесі) мен Фредерик көшесінің қиылысында орналасқан. Нақтырақ айтқанда, ол Фредерик көшесінің басында, қазіргі уақытта Джордж Браун колледжінің Шеф мектебі немесе 300 Аделаида көшесінің шығысындағы қонақжайлылық орталығы орналасқан жердегі көрініс аялдамасы ретінде тұрды. 1834 жылы сэр Уильям Кэмпбелл қайтыс болғаннан кейін, оның мүлкі үйді әйелі леди Кэмпбеллге пайдалануға берді. 1844 жылы леди Кэмпбелл қайтыс болғаннан кейін, оның мүлкі үйдің мүлкін және үйдің ішіндегі заттарды аукционға шығарды, ал түскен қаражат олардың мұрагерлеріне бөлінді. 19 ғасырдың көп бөлігінде ғимарат жеке тұрғын үй болып қалды. Онда түрлі белгілі азаматтар (Хон. Джеймс Гордон, Теренс О’Нил, Джон Страти және Джон Фенсом) 1890 жылға дейін тұрды, сол кезде аймақ сауда және өнеркәсіптік аймаққа айналды. 20 ғасырдың басында ғимарат бірнеше кәсіпорынға кеңсе және фабрика ретінде берілді, оның ішінде Хоббс шыны компаниясы, Кейпвелл жылқы шеге компаниясы және Маско лифт компаниясы болды. 1972 жылы үйдің соңғы иелері, Куттс Холлмарк сәлемдесу карточкалары компаниясы, тұрақ орнын кеңейту үшін үйді бұзуды жоспарлады. Бұзуға кіріспес бұрын компания үйді жылжыта алатын біреуге ұсынды. Адвокаттар қоғамы деп аталатын сот судьяларының кәсіби бірлестігі ғимаратты сақтау үшін науқан ұйымдастырды. Олар Канаданың Өмір ғимаратының оңтүстігінде (бұрынғыда бұрыштағы үш ғимараттың бірі, соның ішінде Біріккен киім дүкені) Университет даңғылы мен Куин-стрит-Весттің солтүстік-батыс бұрышындағы жерді қамтамасыз етті. Торонто транзиттік комиссиясының техникалық көліктерінің көмегімен үй 1972 жылдың 30 наурызында Аделаида көшесінен Королева көшесінің батыс жағына, Университет даңғылы мен Симко көшесі арасына жылжытылды. Бұл үлкен көрініс болды және көптеген көрермендерді тартты, өйткені қаланың бірнеше көшелері жабылды. Ұлыбританияның королевасы Елизавета II, Король Ана 1974 жылдың 28 маусымында толық қалпына келтірілген ғимаратты ашты. Үйді сақтау Торонтодағы сәулетті сақтаудағы маңызды кезең болды. 1950 және 1960 жылдары 19 ғасырдағы үйлер тездетілген қарқынмен бұзылды; 1967 жылы жарық көрген «Торонто, No Mean City» кітабында сәулетші Эрик Артур 2000 жылға қарай қалада 19 ғасырдағы ғимараттардың қалмауы мүмкін деп болжады. Кэмпбелл үйін сақтау үшін жасалған физикалық жылжу торонтолықтардың басқа жергілікті ескерткіштерді сақтауға деген қызығушылығын арттырды. Бұл 2018 жылы Кэмпбелл үйінің бағында орнатылған «Жоғалған және табылған» атты тұрақты ашық көрмені шабыттандырды. Үйге Торонто қаласының әкімдігі ие және оны сэр Уильям Кэмпбелл қоры басқарады. Бұл тарихи үй-музей және Адвокаттар қоғамының мүшелері үшін бұрынғы клуб. Үйде көптеген көрмелер өтті, соның ішінде 2013 жылы канадалық заманауи суретші Харли Валентайннің «Қақпадағы варварлар» атты көрмесі.
The house was originally located on a plot of land southeast of its current location, at the intersection of what is now Adelaide Street (then 64 Duke Street) and Frederick Street. More specifically, it stood at the head of Frederick Street as a view terminus, on the site presently occupied by George Brown College's Chef School or Centre for Hospitality at 300 Adelaide Street East. Upon Sir William Campbell's death in 1834, his estate conveyed the house to his wife, Lady Campbell, for her use. After Lady Campbell's death in 1844, her estate auctioned the property and the contents of the house with the proceeds distributed amongst their heirs. For most of the 19th century the structure remained a private residence. It was home to various prominent citizens (Hon. James Gordon, Terence O’Neil, John Strathy and John Fensom) until 1890, by which point the neighbourhood had changed into a commercial and industrial zone. The building eventually came to be used by several businesses after the turn of the 20th century as office space and a factory, including Hobbs Glass Company; Capewell Horse Nail Company and Masco Elevator Company. In 1972, the last owners of the property, the Coutts Hallmark Greeting Cards Company, wanted to demolish the house to expand its parking lot. Prior to demolition the company offered the house to anyone who could remove it from the property. A professional association of trial lawyers known as the Advocates Society launched a campaign to save the building. They eventually secured the site at the northwest corner of University Avenue and Queen Street West, south of the Canada Life Building (formerly site of three buildings at the corner including United Clothing Store). With assistance from maintenance trucks of the Toronto Transit Commission, the home was moved northwest from Adelaide Street to the north side of Queen Street West, between University Avenue and Simcoe Street on March 30, 1972. The move was a major spectacle, and attracted a large crowd as it closed several downtown streets. Her Majesty Queen Elizabeth, the Queen Mother opened the fully restored structure on June 28, 1974. The preservation of the house was an important turning point in architectural preservation in Toronto. During the 1950s and 1960s, 19th century homes were demolished at a rapid rate; in his 1967 book Toronto, No Mean City, architect Eric Arthur predicts that by the year 2000, there may be no 19th century buildings left in the city. The spectacle of the physical move to save Campbell House was a preservation achievement which sparked greater interest among Torontonians to save other local landmarks when they became threatened. This inspired permanent outdoor exhibit, Lost and Found, which was installed in the Campbell House gardens in 2018. The home is owned by the City of Toronto government and operated by the Sir William Campbell Foundation. It is a historic house museum and a former club for the members of the Advocates Society. The home has also displayed numerous exhibitions, including the 2013 show by Canadian contemporary artist Harley Valentine, titled Barbarians at the Gate.