Джон Эллиотсон – британдық дәрігер, 19 ғасырдағы медицина шебері. Стетоскопты, иглоуқалауды алғаш қолданғандардың бірі, «Zoist» журналының редакторы. Медицина тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дәрігер және мезмерист
British medical doctor and mesmerist
Джон Эллиотсон (29 қазан 1791 – 29 шілде 1868), М. Д. (Эдинбург, 1810), М. Д. (Оксфорд, 1821), Ф. Р. С. П. (Лондон, 1822), Ф. Р. С. (1829), Лондон университеті колледжінің медицина принциптері мен практикасы профессоры (1832), Университет колледжі ауруханасының бас дәрігері (1834) — және Уильям Коллинз Энгледу М. Д. бірлесіп, The Zoist журналының редакторы болды. Эллиотсон өнімді және ықпалды жазушы, құрметті ұстаз, клиникалық дәрігер ретінде диагностикалық шеберлігімен және әсіресе, өте күшті тағайындамаларымен танымал болды: "оның студенттері оған науқасқа диагноз қоюға рұқсат беру керек, бірақ емдеуге болмайды" дейтін. Ол әрқашан өзінің мамандығының алдыңғы қатарында болды: ол Ұлыбританияда бірінші болып стетоскопты қолданып, оны насихаттады, сондай-ақ бірінші болып акупунктураны қолданды.
John Elliotson (29 October 1791 – 29 July 1868), M. D. (Edinburgh, 1810), M. D.(Oxford, 1821), F. R. C. P.(London, 1822), F. R. S. (1829), professor of the principles and practice of medicine at University College London (1832), senior physician to University College Hospital (1834) — and, in concert with William Collins Engledue M. D., the co editor of The Zoist. Elliotson was a prolific and influential author, a respected teacher, and renowned for his diagnostic skills as a clinician and, especially, his extremely strong prescriptions: "his students said that one should let him diagnose but not treat the patient". He was always at the 'leading edge' of his profession: he was one of the first in Britain to use and promote the stethoscope, and one of the first to use acupuncture.
Білім
Лондонның белгілі химигі және дәріханашысы Джон Эллиотсон мен Элизабет Эллиотсонның ұлы болып, 1791 жылғы 29 қазанда Саутваркта дүниеге келді. Ол Саутварк қаласының Сент-Сэвиорс шлютерінің жеке оқушысы болды және 1805 жылдан 1810 жылға дейін Эдинбург университетінде медицинаны оқыды, онда Томас Браун, М.Д. (1778–1820) оған үлкен әсер етті. Содан кейін 1810 жылдан 1821 жылға дейін Кембридж университетінің Иса колледжінде оқыды, екі оқу орнынан да М.Д. дәрежесін алды, сондай-ақ Лондондағы Сент-Томас және Гай ауруханаларында білімін жетілдірді. 1831 жылы Лондон университетінде (қазіргі Университет колледжі, Лондон) физика принциптері мен тәжірибесінің профессоры болып сайланды, ал 1834 жылы Университет колледжі ауруханасының дәрігері болды.
The son of the prosperous London chemist and apothecary John Elliotson and Elizabeth Elliotson, he was born in Southwark on 29 October 1791. He was a private pupil of the rector of St Saviours, Southwark, and went on to study medicine at the University of Edinburgh, from 1805 to 1810 — where he was influenced by Thomas Brown, M. D. (1778–1820) — and then at Jesus College, Cambridge, from 1810 to 1821), from both of which institutions he took the degree of M. D., and subsequently in London at St Thomas' and Guy's hospitals. In 1831 he was elected professor of the principles and practice of physic in London University (now University College London), and in 1834 he became physician to University College Hospital.
Физикалық сипаттамалары
Оның бойы 152 см-ге жетерсіз, қара терілі және өте үлкен басы болды, сонымен қатар 1828 жылғы ат жарылысынан кейін ақсады. Оның сыртқы келбеті өзінің "ішкі жауы" Роберт Листонға (1794-1847), Ф.Р.С.С. (Эдинбург, 1818), Ф.Р.С. (1841), Университет колледжінің клиникалық хирургия профессоры, барлық уақыттағы ең жылдам хирургтардың бірі (бірде Листон аяқты, жамбасының ортасынан 25 секундта кесіп тастады) – ол ақ терілі және кем дегенде 188 см бойында болғанмен, зор қайшылықты құрады. Листон Элиотсонның аурухананы "жоғары күйлердегі" мезмеризм демонстрацияларымен (яғни, оның "медициналық" қолданысынан гөрі) "бұлдауына" қарсы күресті. Ерекше дене бітіміне қарамастан, Элиотсон лекция беру шеберлігімен жоғары бағаланды, лекцияларының құрылымдылық нақтылығымен де, театрлық әсерлілігімен де көзге түсті. Университет колледжінде лекция оқығаннан бастап, оның кеңінен құрметтелген лекциялары медициналық баспасөзде кеңінен жарияланды, және ол жылдар бойы лекцияларын жинақтап жариялады. Өзінің қарыштама кезеңінде ол Корольдік медицина және хирургия қоғамының (1833 ж.) алғашқы президенті, Корольдік дәрігерлер колледжі мен Корольдік қоғамның мүшесі болды, Лондондағы ең ірі жеке практикалардың бірін ашты және өзінің қарыштама кезеңінде бүкіл Британ империясындағы ең белгілі дәрігерлердің біріне айналды.
Barely 5 ft (152 cm) tall, with dark complexion and a very large head, he was also lame (following an 1828 carriage accident). His appearance presented a strong contrast to his 'intramural enemy' Robert Liston (1794 1847), F. R. C. S. (Edinburgh, 1818), F. R. S. (1841), the University College's Professor of Clinical Surgery, one of the fastest surgeons of all time (on one occasion Liston amputated a leg, mid thigh, in 25 seconds), who was pale skinned, and at least 6 ft 2in (188 cm) tall. Liston was fiercely opposed to Elliotson's 'contamination' of the hospital with his demonstrations of 'higher states' of mesmerism (i. e., rather than its 'medical' applications). Despite his unusual physical characteristics, Elliotson was greatly admired as a lecturer, both for the structured clarity of his lectures, and the theatrical liveliness of their delivery. Once he began lecturing at the University College, his widely respected lectures were extensively reported in the medical press; and he published a number of collections of his lectures over the years. At his peak, he was the first President of the Royal Medical and Chirurgical Society (in 1833), a fellow of the Royal College of Physicians and the Royal Society, he had one of the largest private practices in London and, at his peak, was one of the pre eminent physicians in the entire British Empire.
Френология және месмеризм
Ол френологияға қызығушылық танытты және 1823 жылы Лондон френологиялық қоғамын құрып, алғашқы президенті болды. Оның месмеризмге деген қызығушылығы алғаш 1829 жылы Ричард Ченевикс көрсеткен тәжірибелер арқылы оянды, ал 1837 жылы Дупоте де Сенневойдың көрсеткен тәжірибелері оны қайта оятты.
He became interested in phrenology, and was founder and first President of the London Phrenological Society (in 1823). His interest in mesmerism had been aroused initially by the demonstrations conducted by Richard Chenevix in 1829, and re awakened by Dupotet de Sennevoy's demonstrations in 1837.
Окей әпке-шешелері
Бұл Эллиотсонды 1837 жылдың сәуір айында эпилепсиясымен емделу үшін оның ауруханасына түскен Елизавета (17) және Джейн (15) сестерімен тәжірибе жүргізуді бастауға итермеледі. Олардың тегі көбінесе О’Кей деп берілген және олар ирландтықтар деп кеңінен есептелген, бірақ шын мәнінде олар ежелгі ағылшын отбасынан шыққан (Оки – емен ағашынан шыққан сөз). Эллиотсон оларды жақын арада тәжірибелік нысандар ретінде пайдалана бастады. 1837 жылы ол "ірі сетондық инеге жібек тігісін салыстырып", мүлдем ауыртпастан және оның мұндай ену болғанын сезбей, гипноз күйінде болған Элизабет Окидің (үлкен қарындасының) мойнына енгізді – аурухана шегінде, гипноздың «жоғары күйлері» деп аталатын қоғамдық демонстрацияларында: болжам жасау, сезімдердің ауысуы (саусақтармен көру және т.б.), ойды жеткізу, физикалық байланыс немесе «сезімдер бірлігі», психикалық байланыс және т.б. Үлкен қарындасы Елизаветаның медициналық болжам жасауға қабілеті бар екеніне (денеге қарап, ауруды анықтап, ем тағайындап, жағдайды болжауға) көз жеткізген Эллиотсон оны түн ортасында палаталарға алып түсіп, диагноз қоюға және ем тағайындауға бұйырды.
This prompted Elliotson to begin experimenting with the Okey sisters, Elizabeth (17) and Jane (15), who had been admitted to his hospital, in April 1837, for treatment of their epilepsy. Their surname was often given as O'Key and it was and is widely assumed they were Irish but in fact they came from an old English family (Okey comes from the oak tree). Elliotson soon began using them as subjects – in 1837 he inserted "a large seton needle with a skein of silk into it", entirely painlessly, and without her even being aware that such a penetration had taken place, into the neck of Elizabeth Okey (the older sister) whilst she was mesmerized — within the confines of the hospital, in public demonstrations of the so called 'higher states' of mesmerism: clairvoyance, transposition of the senses (seeing with the fingers, etc. ), thought transmission, physical rapport or "community of sensation", psychical rapport, etc. Convinced that the elder sister, Elizabeth, had a talent for medical clairvoyance (able to see into the body, diagnose illness, prescribe treatment, and deliver a prognosis), Elliotson took her down into the wards in the dead of night and had her both diagnose and prescribe treatments.
Томас Уакли
1838 жылдың тамызында Томас Уакли бірнеше куәгерлердің алдында екі әйел бауырласқа қатысты бірқатар тәжірибелер жүргізді. Оның сынақтары қыздардың «гипнозға түскен» суды «гипнозға түспеген» судан ажырата алатынын анықтауға бағытталған. Олар мұны тұрақты түрде істей алмағандықтан, ол оларды алаяқтар деп айыптады және гипнозды толыққанды жаңылыс деп мәлімдеді. Шындығында, тәжірибелер қыздардың жалған айтқанын дәлелдемеді, сонымен қатар гипноздың жалған екенін де көрсетпеді. Дегенмен, 1838 жылдың соңында Эллиотсон ауруханадан кетуге мәжбүр болды. Университет колледжінің кеңесі бірнеше ай бойы талқылағаннан кейін, 1838 жылдың 27 желтоқсанында «Аурухана комитетіне аурухана ішінде гипноз немесе жануарлар магнетизмін жүргізуге жол бермеу үшін олардың ең тиімді деп санайтын шараларды қабылдауды тапсыру туралы» қаулы қабылдады; ал Эллиотсон қаулының мазмұнын оқығаннан кейін, барлық лауазымынан дереу бас тартты. Уакли «Ланцет» журналының редакторы ретінде де, жеке тұлға ретінде де Эллиотсонға қарсы күресу үшін бар күшін жұмсады және оның барлық әрекеттері мен жобаларын ең жағымсыз жағдайда көрсетуге тырысты; мысалы, «Ланцетте» жарияланған көптеген мақалалардан өзге, Уаклиге жатқызылатын Эллиотсонға қарсы (псевдониммен) жазылған «Доктор Эллиотсонның әйел пациенттерімен ерекше тәжірибелері туралы нақты фактілер; және оның Э. & Дж. Окидің денелеріне жасаған медициналық тәжірибелері» (1842) атты еңбек Ұлыбритания кітапханасында сақталады, ал тағы бір еңбек, көбінесе Уакли немесе оның әріптестерінің бірі жазған, Уэлком кітапханасының қорында сақталады (оң жақта қараңыз).
In August 1838, Thomas Wakley conducted a series of experiments on the sisters in front of several witnesses. His tests focussed on whether the girls could tell 'mesmerised' from 'unmesmerised' water. When they failed to do this consistently, he denounced them as frauds and proclaimed mesmerism a complete fallacy. In fact, the experiments did not prove the girls were faking nor did they show that mesmerism was false. By the end of 1838, however, Elliotson was forced to resign from the hospital. The Council of the University College, after months of deliberation, passed a resolution on 27 December 1838, "That the Hospital Committee be instructed to take such steps as they shall deem most advisable, to prevent the practice of Mesmerism or Animal Magnetism within the Hospital"; and Elliotson, on reading the contents of the resolution, resigned all of his appointments forthwith. Wakley did all that he could, as editor of The Lancet, and as an individual, to oppose Elliotson, and to place all of his endeavours and enterprises in the worst possible light; for example, in addition to an extensive range of articles in The Lancet, over a number of years, there is also an anti Elliotson (pseudonymous) work attributed to Wakley, Undeniable facts concerning the strange practices of Dr. Elliotson, with his female patients; and his medical experiments upon the bodies of E. & J. Okey, etc. (1842) which is held by the British Library, and another, most likely written by either Wakley or one of his associates, held in the collection of the Wellcome Library (see right).
Зоист
Эллиотсон мен Уильям Коллинз Энгледу "Зоист: Ми физиологиясы және мезмеризм журналы, сондай-ақ олардың адам денсаулығына қолданылуы" атты ықпалды британдық журналдың бас редакторлары болды. Бұл журнал мезмеризм мен френологияның теориялары мен тәжірибесін (және олардың қолданылуы туралы мәліметтерді жинау мен таратуды) насихаттауға, сондай-ақ "практикалық ғылымды адамның психикалық құрылымын басқаратын, жақсы түсінілмеген заңдармен байланыстыру және үйлестіру" мақсатында құрылды. "Зоист" бес жыл бойы, 1843 жылдың наурызынан 1856 жылдың қаңтарына дейін тоқсан сайын үздірілмей жарияланды. Журнал жоғары сапалы қағазға басылып, жазылушыларға тоқсан сайын жіберілді. Ол сонымен қатар кең оқырман қауымы үшін жылдық жинақтар түрінде де жарық көрді. Нақты, ғылыми стильде жазылған журнал френологияның (оның теориясынан гөрі) қолданылуы туралы ақпарат таратуға, мезмеризмнің емдік тиімділігі туралы мәліметтерді жинауға, сақтауға және таратуға арналған (мезмеризм теориялары френология теорияларына қарағанда аз талданды). Бұл журнал, ішінара, Ұлыбритания мен оның колонияларынан келген кәсіби және әуесқой дәрігерлердің (және олардың пациенттерінің) тәжірибесі мен мәліметтерін жинау ортасы ретінде қызмет етті. Журнал мезмеризмнің ауру мен азапты жеңілдетудегі, сондай-ақ ауырсыздау хирургия жасаудағы, әсіресе аяқ-қол кесудегі пайдалылығын баса көрсетті.
Elliotson and William Collins Engledue were the co editors of The Zoist: A Journal of Cerebral Physiology & Mesmerism, and Their Applications to Human Welfare, an influential British journal, devoted to the promotion of the theories and practices (and the collection and dissemination of reports of the applications) of mesmerism and phrenology, and the enterprise of "connecting and harmonizing practical science with little understood laws governing the mental structure of man", that was published quarterly, without a break, for fifteen years: from March 1843 until January 1856. The Zoist, was printed on high quality paper, and issued quarterly to its subscribers. It was also published for a wider readership in annual volumes. Well written in crisp, scientific English, it was devoted to the propagation of information about the applications of phrenology (rather than its theories) and to the collection, storage, and dissemination of reports of the therapeutic efficacy of mesmerism (with even less treatment of mesmeric theories than of phrenological theories) – in part, it acted as a disciplinary clearing house for information and the experiences of both amateur and professional practitioners (and their subjects) from all over Great Britain, and its colonies – and it placed great stress on the well demonstrated usefulness of mesmerism, not only in the alleviation of disease and suffering, but in the provision of pain free surgery, especially amputations.
Харвидің орациясы
1846 жылы – осы кезде барлық мекемелік байланыстарынан айырылған – және оған кедергі келтіруге жасалған көптеген тымыр-тымыр әрекеттерге қарамастан, Эллиотсон Лондон Корольдік дәрігерлер колледжінің ең жас мүшесі ретінде Харви орациясын оқыды. Онда ол даулы түрде Уильям Харви туралы айтты, орация құрмет көрсеткен адам медициналық мамандықтың қатып қалған консерватизміне және оның жаңалықтарына ертедегі күмәндануы мен қарсылығына қарсы күресуге мәжбүр болды, сондай-ақ қазіргі (бірдей жаңылысқан және білімі жоқ) мезмеризм сыншыларымен салыстырудың күшін атап өтті. "1846 жылы Эллиотсонға Харви орациясын оқу кезегі келді, бірақ ол қызметке қабылданғаны белгілі болғаннан кейін, оның қатысуына жол бермеу үшін оған ең қатыгездікпен шабуыл жасалды. Мысалы, Lancet оны кәсіби жеккөруші деп атады, оның сөйлеуі заңды медицинаға өлім соққысын беретінін және колледж қаруын қаралайтын қара дақ болатынын мәлімдеді. Осыған қарамастан Эллиотсон өз баяндамасында мезмеризмді тақырып етті. Өзіне жасалған шабуылдарға сілтеме жасамай, ол тек зерттеулерінің нәтижелерін баяндады және колледжді өте қызықты және маңызды фактілерді зерттеуге құрметпен шақырды. Ол тыңдаушыларын мезмеризмді тыныш және бейтарап түрде зерттеуге шақырды және оларға, шындыққа жақын, медициналық ғылымдағы барлық ең үлкен жаңалықтар мен оның тәжірибесіндегі ең маңызды жақсартуларға мамандық тарапынан ең зорлық-зомбылықпен және принципсіздікпен қарсылық көрсетілгенін еске салды. Осылай қабылданған ғылыми жаңалықтардың мысалдары ретінде ол сүт тамырларын, көкірек түтікшесін, өсімдіктердің жыныстық жүйесін, қан айналымын, кеуде дыбыстарын және олардың жүрек және өкпе ауруларымен және олардың қабықтарымен байланысын және т.б. көрсетті. Тәжірибеде осындай тәсілмен қарастырылған жақсартулар ретінде ол перуандық қабықты қолдануды, шешекке егу және вакцинациялауды, оқ жарақатында қайнаған майдың орнына жұмсақ таңғыштарды қолдануды, операциядан кейін қан кетуді тоқтату үшін тамырларды байлауды, күйдірілген шайырдың немесе қызыл ыстық темірдің орнына және т.б. көрсетті. Эллиотсонның айтуынша, біз бұл жайттарды ешқашан ұмытпауымыз керек және билікке, мақтанға, әдетке немесе мазақтан қорқуға шындыққа қарсы шығуға рұқсат бермеуіміз керек. Біз әрқашан Харвидің еңбегіндегі есте қаларлық сөздерді есімізде ұстауымыз керек: «Шындықты және даналықты сүйетін нағыз философтар ешқашан өзін білгіш және ақылды деп санамайды, сондықтан кез келген көзден және әр уақытта шындыққа мойынсұнады: олар соншалықты тар ойлы емес, өйткені олардың алдыңғылары бізге өнер немесе ғылым осындай кемелділікпен жеткізілген деп санайды, болашақ үшін ештеңе қалмайды». Эллиотсонның айтуынша, мезмеризм фактілерін қарастырғанда осылардың бәрін естен шығармаған жөн. Оның пікірінше, олардың көптегені даусыз болды; он жыл бойы ол мезмеризмнің хирургиялық операция кезінде ауырсынуды қалай болдырмайтынын, ұйқы мен ауруды жеңілдететінін және тіпті әдеттегі әдістермен жеңілдетілмейтін көптеген ауруларды емдей алатынын көрсетті. Бұл мамандықтың қатал және салтанатты міндеті болды – мұқият және бейтарап түрде зерттеу. Сондықтан ол оларды осылай істеуге шындыққа, өздерінің қадір-қасиетіне және адамзат игілігіне қызығса, шын жүректен шақырды». – Джон Милн Брамвелл (1903)
In 1846 – by this stage bereft of all his institutional affiliations – and despite many earnest efforts made to prevent him doing so, as the Royal College of Physicians' youngest fellow, Elliotson delivered the Harveian Oration to the Royal College of Physicians of London, in which he controversially spoke of how William Harvey, the man whom the Oration was honouring, had been forced to fight against the entrenched conservatism of the medical profession and its initial incredulity and resistance to his discoveries, and stressed the strength of the analogy with the current (equally misguided and ignorant) critics of mesmerism. "In 1846, Elliotson's turn came to deliver the Harveian Oration, but, as soon as it was known that he had accepted the office, he was attacked in the most savage manner, in order to prevent his appearing. For example, the Lancet called him a professional pariah, stated that his oration would strike a vital blow at legitimate medicine, and would be a black infamy degrading the arms of the College. Undeterred by this, Elliotson made mesmerism the subject of his address. Without referring to the attacks which had been made upon him, he simply stated the result of his researches, and respectfully invited the College to examine alleged facts of overwhelming interest and importance. He exhorted his hearers to study mesmerism calmly and dispassionately, and reminded them, with more truth than tact, that all the greatest discoveries in medical science, and the most important improvements in its practice, had been opposed by the profession in the most violent and unprincipled manner. As examples of scientific discoveries which had been received in this way, he cited those of the lacteal vessels, the thoracic duct, the sexual system of plants, the circulation of the blood, the sounds of the chest and their relation to the diseases of the heart and lungs and their coverings, etc. As instances of improvement in practice which had been treated in like manner, he referred to the employment of Peruvian bark, inoculation and vaccination for small pox, the use of mild dressings, instead of boiling oil, in gun shot wounds, the ligature of the bleeding vessels after operation, instead of the application of burning pitch or red hot irons, etc. We should, Elliotson said, never forget these things, nor allow authority, conceit, habit, or the fear of ridicule to make us hostile to truth. We should always have before our eyes that memorable passage in Harvey's works: "True philosophers, compelled by the love of truth and wisdom, never fancy themselves so wise and full of sense as not to yield to truth from any source and at all times: nor are they so narrow minded as to believe any art or science has been handed down in such a state of perfection to us by our predecessors that nothing remains for future industry." All this, Elliotson said, should be borne in mind when considering the alleged facts of mesmerism. In his opinion many of these were indisputable; for ten years he had shown how mesmerism could prevent pain during surgical operation, produce sleep and ease in sickness, and even cure many diseases which had been unrelieved by ordinary methods. It was the imperative and solemn duty of the profession to carefully and dispassionately examine the subject. He therefore earnestly implored them to do so, if they cared for truth, their own dignity, and the good of mankind." — John Milne Bramwell (1903)
Месмерик ауруханасы
Эллиотсон өзінің 37 Conduit Street, Hanover Square мекенжайындағы (1865 жылы оны тастап кеткенше) жеке үйінен гипноздық демонстрацияларды көрсетуді жалғастырды. 1843 жылы Энгледюмен серіктестікте "Зоист" журналын жариялай бастады, ал 1849 жылы Лондон гипноздық емханасын құрды. Оның абыройы жылдам төмендеп, бұрынғы табысты тәжірибесі де жойылды, және ол 1868 жылы Лондондағы әріптес дәрігері Эдмонд Шепард Саймстің (1805-1881) үйінде мүсірлік күйде қайтыс болды, L. S. A. (1830), M. R. C. S (Англия, 1832), M. D. (Абердин, 1851).
Elliotson continued to provide mesmeric demonstrations from his own residence at 37 Conduit Street, Hanover Square (which he eventually quit in 1865). In partnership with Engledue, he began publishing The Zoist in 1843, and, in 1849 founded the London Mesmeric Infirmary. As his reputation rapidly declined, his once lucrative practice also disappeared, and he died, penniless, in 1868 in the London home of a medical colleague, Edmond Sheppard Symes (1805 1881), L. S. A. (1830), M. R. C. S (England, 1832), M. D. (Aberdeen, 1851).
Әдеби байланыстар
Әдеби ортада оның беделі зор болды. У.М. Такерэйдің "Пенденнис" романы оның досы Эллиотсонға арналған. 1849 жылы өміріне қауіп келген ауруға шалдыққан Такерэйге Эллиотсон қарап емдеген. Эллиотсон Чарльз Диккенстің досы болды және Диккенсті Месмеризммен таныстырды. Диккенстің жақын досы Уилки Коллинз Эллиотсонды "ағылшынның ең көрнекті физиологтарының бірі" деп сипаттады және "Ай тасындағы" романында Эллиотсонның "Адам физиологиясы" кітабынан жағдайға байланысты есте сақтау мысалын келтіреді.
He was highly regarded in literary circles. WM Thackeray's Pendennis was dedicated to his friend, Elliotson; who had attended Thackeray when suffered a life threatening illness in 1849. Elliotson was a friend of Charles Dickens, and introduced Dickens to Mesmerism. Wilkie Collins, a close friend of Dickens described Elliotson as "one of the greatest English physiologists," and cites an example of state dependent memory from Elliotson's Human Physiology in The Moonstone.
Шығармалары
1817: Эллиотсон, Дж. (көшіру. ), Блюменбах, Дж. Ф., Физиология институтары (Institutiones Physiologicæ. 1820: Эллиотсон, Дж., Асқазан ауруларында гидроциан немесе пруссикалық қышқылдың тиімділігін көрсететін көптеген жағдайлар және т.б., Лонгман, Херст, Рис, Орме және Браун, (Лондон), 1820. 1827: Эллиотсон, Дж., "Қомырсқадағы мыс сульфатының қолданылуы, оған ревматизмдегі акупунктураны қолдану туралы кейбір байқаулар қосылады", Medico Chirurgical Transactions, Vol.13, Part 2, (1827), 451–468 бб. 1830: Эллиотсон, Дж., Жүректің әртүрлі ауруларын ажырату өнерінің соңғы жетістіктері туралы және т.б., Лонгман, Рис, Орме, Браун және Грин, (Лондон), 1830. 1832: Эллиотсон, Дж., "Акупунктура", Forbes, J., Tweedie, A. & Conolly, J. (ред.) еңбектерінде, 32–34 бб., The Cyclopædia of Practical Medicine: Аурулардың табиғаты мен емдеуі, Materia Medica және терапия, медициналық сот тәжірибесі туралы трактаттар және т.б., І том (Abd Ele), Sherwood, Gilbert, and Piper, (Лондон), 1832. 1835: Эллиотсон, Дж., Адам физиологиясы, Лонгман, Рис, Орме, Браун, Грин және Лонгман, (Лондон), 1835. 1839: Эллиотсон, Дж. және Роджерс, Н., Медицинаның қағидалары мен практикасы және т.б., Joseph Butler, (Лондон), 1839. 1843: Эллиотсон, Дж., Месмерикалық күйде ауырсыздықсыз хирургиялық операциялардың көптеген жағдайлары, сондай-ақ Корольдік медициналық және хирургиялық қоғамның көптеген мүшелерінің қарсылығы және Месмеризмнің құнды сыйларын қабылдауға байланысты ескертулер, H. Ballière, (Лондон), 1843. 1843: Энгледу, В. С., Ми физиологиясы және материализм, жануарлар магнетизмін ми мүшелеріне қолдану нәтижесімен: Лондондағы френологиялық қауымдастыққа 1842 жылғы 20 маусымда W. C. Engledue, M. D. жасаған баяндама; Dr Elliotson-нан Mesmeric Phrenology және Materialism туралы хат, J. Watson, (Лондон), 1843. 1844: Эллиотсон, Дж., "Мезмеризм арқылы емделген эпилепсияның жағдайы", The Zoist: Ми физиологиясы және мезмеризм журналы, олардың адамның денсаулығына қолданылуы, 2 том, No.6, (1844 жылғы шілде), 194–238 бб. 1846: Эллиотсон, Дж., Харвидің лекциясы, 1846 жылы Лондонның Корольдік дәрігерлер колледжі алдында Джон Эллиотсон, M. D. Cantab. F. R. S., колледж мүшесі оқыған, ағылшын тіліндегі нұсқасы мен түсіндірмелерімен (1846). 1855: Эллиотсон, Дж., "Тек қиял арқылы ұйқы мен емделудің бір мысалы", The Zoist: Ми физиологиясы және мезмеризм журналы, олардың адамның денсаулығына қолданылуы, 12 том, No.48, (1855 жылғы қаңтар), 396–403 бб.
1817: Elliotson, J. (trans. ), Blumenbach, J. F., The Institutions of Physiology (Institutiones Physiologicæ. 1820: Elliotson, J., Numerous Cases Illustrative of the Efficacy of the Hydrocyanic Or Prussic Prussic Acid in Affections of the Stomach., etc., Longman, Hurst, Rees, Orme, and Brown, (London), 1820. 1827: Elliotson, J., "The Use of the Sulphate of Copper in Chronic Diarrhoea, to which are added some Observations on the use of Acupuncture in Rheumatism", Medico Chirurgical Transactions, Vol.13, Part 2, (1827), pp. 451–468. 1830: Elliotson, J., On the Recent Improvements in the Art of Distinguishing the Various Diseases of the Heart, etc., Longman, Rees, Orme, Brown, and Green, (London), 1830. 1832: Elliotson, J., "Acupuncture", pp. 32–34 in Forbes, J., Tweedie, A. & Conolly, J. (eds), The Cyclopædia of Practical Medicine: Comprising Treatises on the Nature and Treatment of Diseases, Materia Medica and Therapeutics, Medical Jurisprudence, etc. etc., Volume I (Abd Ele), Sherwood, Gilbert, and Piper, (London), 1832. 1835: Elliotson, J., Human Physiology, Longman, Rees, Orme, Brown, Green & Longman, (London), 1835. 1839: Elliotson, J. and Rogers, N., The Principles and Practice of Medicine, etc., Joseph Butler, (London), 1839. 1843: Elliotson, J., Numerous Cases of Surgical Operations without Pain in the Mesmeric state, with Remarks upon the Opposition of many Members of the Royal Medical and Chirurgical Society and others to the Reception of the Inestimable Blessings of Mesmerism, H. Ballière, (London), 1843. 1843: Engledue, W. C., Cerebral Physiology and Materialism, with the Result of the Application of Animal Magnetism to the Cerebral Organs: An Address delivered to the Phrenological Association in London, June 20, 1842, by W. C. Engledue, M. D.; With a Letter from Dr Elliotson, On Mesmeric Phrenology and Materialism, J. Watson, (London), 1843. 1844: Elliotson, J, "Case of Epilepsy Cured by Mesmerism", The Zoist: A Journal of Cerebral Physiology & Mesmerism, and Their Applications to Human Welfare, Vol.2, No.6, (July 1844), pp. 194–238. 1846: Elliotson, J., The Harveian Oration, Delivered before the Royal College of Physicians, London 1846, by John Elliotson, M. D. Cantab. F. R. S., Fellow of the College, With an English Version and Notes, (1846). 1855: Elliotson, J., "An Instance of Sleep and Cure by Imagination only", The Zoist: A Journal of Cerebral Physiology & Mesmerism, and Their Applications to Human Welfare, Vol.12, No.48, (January 1855), pp. 396–403.
Танымал мәдениетте
Эллиотсон – Assassin's Creed: Syndicate ойынының маңызды қарсыласы, ол Ламбет психиатриялық ауруханасында ақылы тоқырағандарға қатыгез және өлімге алып келетін тәжірибелер жүргізеді және Темплер орденінің құпия мүшесі болып табылады. Кейіннен оны шебер өлтіруші Джейкоб Фрай өлтіреді.
Elliotson is a major antagonist in the game Assassin's Creed: Syndicate, who performs brutal and fatal experiments on the insane at Lambeth Asylum and is a secret member of the Templar Order. He is later killed by the Master Assassin Jacob Frye.