Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атшы және романист 1821–1878
Horseman and novelist 1821–1878
Джордж Джон Уайт Мелвилл (19 маусым 1821 – 5 желтоқсан 1878) – шотландтық романист, еңбек спортымен шұғылданған, сонымен қатар ақын. 1850-ші жылдардың ортасында ол Қырым соғысында түрік жалдамалы атқыштар корпусының офицері ретінде қызмет етті.
George John Whyte Melville (19 June 1821 – 5 December 1878) was a Scottish novelist much concerned with field sports, and also a poet. He took a break in the mid 1850s to serve as an officer of Turkish irregular cavalry in the Crimean War.
Өмір және жұмыс
Джордж Джон Уайт Мелвилл 1821 жылы Шотландияның Сент-Эндрюс қаласына жақын, Мелвилл тауында, майор Джон Уайт Мелвилл мен леди Кэтрин Анна Сара Осборнның ұлы, анасының жағынан Лидстің 5-ші герцогының немересі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі белгілі спортшы және Сент-Эндрюс Корольдік және ежелгі гольф клубының капитаны болған. Джорджты жас Роберт Ли үйде жеке оқытты, кейін Итонға білім алуға жіберді, ал 1839 жылы 93-ші Хайленд полкіне офицер болып қабылданды. "Бонз және мен" немесе "Үйдегі қаңқа" – оның туындыларындағы ерекшелік, себебі ол аңшылық немесе тарихи роман жанрынан мүлдем өзгеше. Ол Лондон қаласының тұйық көшесіндегі шағын, заманауи виллада тұратын, "аурухананың артқы жағындағы соқыр қабырғаны" көретін, қаладан оқшаланған адам туралы. Оның ең әйгілі лирикасы да күтпеген қайғысымен ерекшеленеді – Паоло Тостидің "Қош сау бол!" әнінің сөздері. Оның бірнеше романдары тарихи, соның ішінде ең танымалдары – "Гладиаторлар". Уайт Мелвилл сонымен қатар ежелгі Вавилонды оқиғасы қылып жазған "Сархедон" тарихи романын жазды. Ол "Әндер мен өлеңдер" (1869) және "Нағыз Крест туралы аңыз" (1873) сияқты өлеңдер жинақтарын да жариялады. Дегенмен, ол заманауи спорттық қоғамды бейнелеуі үшін ең көп құрметке ие. Генри Хоули Смарт та өзі спорттық романдар жазуға кіріскенде, Уайт Мелвиллді өзінің үлгілерінің бірі ретінде алған деседі. Миссис Ловетт Кэмерон (1844-1921) өзінің "Шөптік ел" романының Уайт Мелвиллден шабыт алғанын мойындады. Ол сондай-ақ миссис Роберт Джоселиннің жазылуына екі үлгінің бірі болды. Флоренс Монтгомериге (1843-1923) балалар әңгімелерін жариялауға бірінші болып оқыған және оны осыған көндірген де осы кісі. Романшы Джон Галсворси Уайт Мелвиллдің романдарынан "жарық нәрселерді" байқап, Дигби Грандты Джолион Форсайттың алғашқы құдайы деп жазды ("Форсайт сагасында"). Оның ең әйгілі сөзі – аң аулау туралы әннен алынған: "Іш, иттік, іш!". Бұл сөз Джордж Макдональд Фрейзердің "Флэшман туралы жазбаларында" анти-геройдің сүйікті әні ретінде жиі кездеседі. 1876 жылы Уайт Мелвилл сирек авторлығы көрсетілетін, бірақ кеңінен танылған "Өмірдің мақсаты" атты қысқа өлеңнің алғашқы жолдарының авторы болды: "Іш, іш, қуан, себебі ертең өлеміз".
George John Whyte Melville was born in 1821, at Mount Melville near St Andrews, Scotland, as a son of Major John Whyte Melville and Lady Catherine Anne Sarah Osborne and a grandson on his mother's side of the 5th Duke of Leeds. His father was a well known sportsman and Captain of The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews. George was tutored privately at home by the young Robert Lee, then educated at Eton, before entering the army with a commission in the 93rd Highlanders in 1839. Bones and I, or The Skeleton at Home, is an anomaly in his work, as it is far from the realms of the hunting field or historical romance. It centres on an urban recluse living in a small, modern villa in a London cul de sac, looking out on "the dead wall at the back of an hospital". His most famous lyric is also unusual in its unexpected melancholy – the words to Paolo Tosti's song "Good bye!" Several of his novels are historical, The Gladiators being the best known. Whyte Melville also wrote Sarchedon, a historical novel set in Ancient Babylon. He also published volumes of poetry, including Songs and Verses (1869) and Legend of the True Cross (1873). However, it is for his portrayal of contemporary sporting society that he is most regarded. Henry Hawley Smart is said to have taken Whyte Melville as one of his models when he too set out to be a sporting novelist. Mrs. Lovett Cameron (18441921) acknowledged that her novel A Grass Country was inspired by Whyte Melville. He also served as one of the two models for the writing of Mrs. Robert Jocelyn. He was the first person to encourage Florence Montgomery (18431923) to publish her children's stories, and persuaded her to do so. The novelist John Galsworthy admired the "bright things" in Whyte Melville's novels, and wrote that Digby Grand was Jolyon Forsyte's first idol (in the Forsyte Saga). The catch phrase for which he is best remembered comes from a song about hunting: "Drink, Puppy, Drink". This recurs also in The Flashman Papers by George MacDonald Fraser, as a frequently mentioned favourite song of the anti hero. In 1876, Whyte Melville penned the rarely attributed, but widely recognized opening line to the short poem The Object of a Life: "To eat, drink, and be merry, because to morrow we die."
Қырым соғысы
Крым соғысы басталғанда, Уайт Мелвилл түрік жалдамалы кавалериясына ерікті майор болып кетті. «Дублин есімді пошта» газеті былай деп жазды: «Осындай батыл және шебер атқа отырғыш, қауіпке жүрексінбей, көп рет қиын тосқауларды секіріп өткен ол, егістік даласын шапқанда қаза тапқаны таңғажайып». Ол 1847 жылдан 1867 жылға дейінгі жиырма жылда бір рет ғана құлағанын айтып мақтан тұтатын. Шамамен 1875 жылы Глостерширдегі Тетбери қаласына Бофорт және Уайт Хорс аңшылықтарын жақсырақ қадағалау үшін көшіп келді. Джордж Уайт Мелвилл өзінің Бартон Абботтс деген меншігінен бірнеше метр қашықтықтағы Тетберидегі Сент-Мэри шіркеуінің қорымына жерленді. Ол үйді жалға алғанда, досы оның таңдауын сынға алды, себебі ол қорымға тым жақын еді. Уайт Мелвилл оған жауап ретінде, мүмкін, солай, бірақ ол аңшы үшін өте жақсы таңдау болды, өйткені достары оны алысқа көтеруге қажеттілік тумас еді деді. Оның мүлкі 70 000 фунт стерлингтен кем бағаланды.
When the Crimean War broke out, Whyte Melville went out as a volunteer major into the Turkish irregular cavalry, The Dublin Evening Mail said that it was "strange that he, so gallant and accomplished a horseman, who had dared danger with a light heart so often, should have perished, not while jumping a difficult fence, but simply while galloping across a ploughed field." He, a skilled horseman, had often boasted that he had only fallen once in the twenty years from 1847 to 1867. He had moved to Tetbury, Gloucestershire, in about 1875, the better to follow the Beaufort and Vale of White Horse hunts. George Whyte Melville was buried in the churchyard of St Mary's, Tetbury, within a few feet of his property, Barton Abbotts. When he rented the house, a friend criticised the choice because it was so near the graveyard. Whyte Melville replied that perhaps it was, but that it was a good choice for a hunting man, as his friends would not have to carry him far. His estate was valued at under £70,000.