"SS Newfoundland" кемесінің тарихы және қасіреттері
SS Newfoundland
SS Newfoundland: 1872-жылы салынған, 1916-жылы сүңгіген жүк кемесі. 1914-жылы болған мұз теңізіндегі апатта 78 теңізші қаза болды. Тарихы мен апаттары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ньюфаундленд – 1872 жылы салынған және 1916 жылы сүңгіп кеткен ағаш қапталды бригантин және пароход. Ол жүк тасымалдау кемесі болған, және өмірінің бір бөлігінде теңіз жануары аулау кемесі ретінде жұмыс істеді. 1916 жылы оның аты Самуэль Блэндфорд деп өзгертілді. Ньюфаундленд екі апатқа қатысты. Біріншісі – 1914 жылғы Ньюфаундлендтегі теңіз жануары аулау апаты, онда 132 теңізші мұздың үстінде қалып, 78 адам қаза тапты. Екіншісі 1916 жылы болды, оның аты жаңадан өзгертілгеннен кейін, ол тасқа соғылып, сүңгіп кетті.
SS Newfoundland was a wooden hulled brigantine and steamship that was built in 1872 and wrecked in 1916. She was a cargo ship, and for part of her career she was a sealing ship. In 1916 she was renamed Samuel Blandford. Newfoundland was involved in two disasters. The first was the 1914 Newfoundland Sealing Disaster, when 132 sealers were stranded on an ice floe, resulting in 78 deaths. The second was in 1916, shortly after she had been renamed, when she struck rocks and was wrecked.
Сипаттамалар
Питер Болдуин Квебекте «Ньюфаундлендті» 1872 жылы салып аяқтады. Оның тіркелген ұзындығы 64,77 м, ені 8,99 м, тереңдігі 7,10 м және тоннажы болды. Онда екі мачтасы бар, бригантина ретінде жабдықталған. «Ньюфаундлендтің» екі цилиндрлі күшті бу машинасы болды, ол Англияның Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы Оусебурн қозғалтқыш зауытында жасалған, және ол оның бір бұрандасын қозғалтты. Алғашқыда ол «130 АТ» деп бағаланған, бірақ 1903 жылы 162 НАТ деп бағаланды.
Peter Baldwin built Newfoundland in Quebec, completing her in 1872. Her registered length was 64.77 m, her beam was 8.99 m, her depth was 7.10 m and her tonnages were and She had two masts and was rigged as a brigantine. Newfoundland had a two cylinder compound steam engine, built by the Ouseburn Engine Works of Newcastle upon Tyne, England, which powered her single screw. It was originally rated at "130 HP", but by 1903 it was rated at 162 NHP.
Меншік иелері, басқарушылар және тіркеу
Джеймс пен Александр Аллан Ньюфаундлендтің алғашқы иелері болды. Олар оны Шотландияның Глазго қаласында тіркеген. Оның Ұлыбританиядағы ресми нөмірі 66054 болды, ал кодты әріптері MCPB болды. 1890 жылы Allan Line Ньюфаундлендті Монреальде қайта тіркеді. 1893 жылы Джон Х. Андерсон Musquodoboitтен Ньюфаундлендті сатып алып, оны Новая Шотландияның Виндзор қаласында қайта тіркеді. 1900 жылы Дж.А. Фаркхар оның иесі болды. 1904 жылы Джон Харви оны сатып алып, Ньюфаундлендтегі Сент-Джонс қаласында қайта тіркеді. 1907 жылдан бастап оның иесі "Ньюфаундленд" мөр басу компаниясы болды, ал А.Ж. Харви оның менеджері болды. 1913 жылы Ньюфаундленд сымсыз телеграфиямен жабдықталды. Оның шақыру белгісі VOW болды. 1916 жылы Ньюфаундленд штатының Сент-Джонс қаласынан Уильям Дэвис Ньюфаундлендті сатып алып, оның атын Самуэль Блэндфорд деп өзгертті.
James and Alexander Allan were Newfoundlands first owners. They registered her in Glasgow, Scotland. Her UK official number was 66054 and her code letters were MCPB. In 1890 Allan Line re registered Newfoundland in Montreal. In 1893 John H Anderson of Musquodoboit bought Newfoundland and re registered her in Windsor, Nova Scotia. In 1900 JA Farquhar became her owner. In 1904 John Harvey bought her and re registered her in St John's, Newfoundland. From 1907 her owner was the Steamship "Newfoundland" Sealing Co, Ltd, and AJ Harvey was her manager. By 1913 Newfoundland was equipped for wireless telegraphy. Her call sign was VOW. In 1916 William Davis of St John's, Newfoundland acquired Newfoundland, and she was renamed Samuel Blandford.
1914 жылғы апат
1914 жылы 30 наурызда Ньюфаундленд кемесі Ньюфаундлендтің солтүстік жағалауында мұзға қамалды. Оның капитаны Уэс Кин, әкесі Абрам Кин басқаратын кемеден, бірнеше шақырым қашықтықта етесіп жүрген мысықтарды көрсететін сигналдарды алды. Келесі күні таңертең Уэс Кин өзінің командасын мұздың үстімен, бірінші офицерінің басшылығымен мысықтарды аулауға жіберді. Егер ауа райы нашарласа, олар Стефано кемесінде түнеп қалады деп ойлады. Адамдар Стефаноға жеткенде Абрам Кин оларға түскі ас берді, содан кейін ауа райының нашарлау белгілеріне қарамастан, мысықтарды аулауға және Ньюфаундлендті табуға қайта мұзға жіберді. Осы күні кешке дауыл басталғанда, Ньюфаундленд пен Стефано кемелерінің капитандары, адамдардың басқа кемеде қауіпсіз деп ойлады. Ньюфаундлендтің иелері кеменің сымсыз телеграф құралдарын алып тастады, себебі ол пайдаға әкелмейтін шығын болып саналды. Ньюфаундлендтің капитаны, адамдар Стефанода екенін ойлап, кеме сыбызғысын соқпады, осылайша олардың қараңғылықта және жаңбырда кемені табуына мүмкіндік бермеді. Мысық аулаушылар екі түн бойы баспанасыз қалды, алдымен мұз жаңбыры, содан кейін қар бораны болды. 54 сағаттан кейін, флоттағы басқа кеме – Беллавенчур, капитан Исаак Рэнделл басқаруымен, қаза тапқандар мен аман қалғандарды құтқарып алды. Ньюфаундленд кемесінде 132 адам болды, олардың 78-і қаза тауып, көптегені ауыр жарақат алды. Бұл апат, барлық экипажымен бірге суға батып кеткен кеме болған дауыл кезінде орын алды. Барлық үш кемеден 250-ден астам адам қаза тапты, ал осы трагедия 1914 жылғы Ньюфаундленд мұз теңізіндегі апат деп танылды.
On March 30, 1914, Newfoundland was trapped in ice off the northern coast of Newfoundland. Her captain, Wes Kean, could see signals from , commanded by his father Abram Kean, indicating that there were seals several miles away. The next morning, Wes Kean sent his crew in that direction across the ice to begin killing seals, commanded by his first officer, expecting that if the weather worsened they would stay overnight aboard Stephano. When the men reached Stephano, Abram Kean gave the men lunch and then ordered them back onto the ice to kill seals and find Newfoundland, despite signs of worsening weather. As a storm began that afternoon, the captains of both Newfoundland and the nearby Stephano each thought the men were safely aboard the other man's vessel. Newfoundlands owners had removed the ship's wireless telegraph equipment because it was an expense that did not contribute to profits. Newfoundlands captain, believing the men were aboard Stephano, did not blow the ship's whistle to signal his location, which would have allowed his men to find the ship in the darkness and rain. The sealers endured two nights without shelter, in first a freezing rain storm and then a snowstorm. The dead and survivors alike were rescued about 54 hours later by another ship in the fleet, Bellaventure, under Captain Isaac Randell. Of the 132 men aboard Newfoundland, 78 died, and many more were seriously injured. This disaster occurred in the same storm in which sank with all hands. The total loss from all three sealing ships totaled more than 250 lives, and the combined tragedy became known as the 1914 Newfoundland Sealing Disaster.
1916 жылғы шығын
1916 жылы Сэмюэл Блэндфорд Нью-Йорктен Сент-Джонға көмір жүгімен аттанды. 3 тамызда ол Ньюфаундленд пен Лабрадордың Сент-Мэри шығанағына жақын жердегі Кис аралдарына шағылысып, сүңгіп кетті. Канаданың Ұлттық кино басқармасы осы апат туралы үш деректі фильм жасады: 1976 жылы "Мұз аулаушылар", 1991 жылы "Мен өлуді қалаған жоқпын": 1914 жылғы Ньюфаундленд теңіз апаты және 2014 жылы мультимедиалық қысқа фильм – "54 сағат".
In 1916 Samuel Blandford left New York with a cargo of coal bound for St John's. On August 3 she struck the Keys, near St. Mary's Bay, Newfoundland and Labrador and was wrecked. The National Film Board of Canada has made three documentaries about the disaster: The Icehunters in 1976, "I Just Didn't Want to Die": The 1914 Newfoundland Sealing Disaster in 1991, and the multimedia short 54 Hours in 2014.