Америка революциясының теңіз сардары Дадли Салтонстолл

Кіріспе

XVIII ғасырдағы американдық теңіз күштерінің командирі

Дэ́дли Солтонсталл (1738–1796) – американдық революциялық соғыс кезінде американдық теңіз күштерінің командирі. Ол 1779 жылғы Пенобскот экспедициясының теңіз күштеріне басшылық еткенімен танымал, бұл экспедиция толық сәтсіздікке ұшырап, барлық кемелері жойылды. Нортон (2003) Пенобскот экспедициясының Салтонсталдың нашар жоспарлауы, жеткіліксіз дайындық деңгейі және әлсіз басшылығы салдарынан толық сәтсіздікке ұшырағанын айтады.

Ерте өмір

Дадли Солтонсталл 1738 жылы Гурдон Солтонсталл кіші мен Мэри Уинтроптың ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі мен анасы тарапынан шыққан туыстары британдық отарлық саясатта белгілі болды; әкесінің 3X арғы атасы сэр Ричард Солтонсталл болса, анасы 17 ғасырда Массачусетс шығанағының губернаторы болған Джон Уинтроптың ұрпағы еді. Оның әкесі Нью-Лондон және Коннектикут саясатындағы көрнекті тұлға, ол мұрагерлік сот судьясы және қоғамдық лидер болды. 1765 жылы ол Джошуа Бэбкоктың қызы Фрэнсис Бэбкокқа үйленді, ол дәрігер және заңгер болды. Солтонсталл отарлық сауда флотының кемелерінде қызмет етті және Жеті жылдық соғыс кезінде сауда капитаны болды. 1762 жылдың сәуір айында оған "Британия" атты бригантинге командалық тағайындалды, ол Батыс Үндістанға бірнеше табысты сапарлар жасады. Осы жылдары ол қабілетті кеме капитаны ретінде танылды.

Континенттік әскери-теңіз флоты

Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда, Солтонсталл Коннектикут штатының қарулы күштеріне қосылып, Нью-Лондон портын қорғауға көмектесті. Континенттік Әскери-теңіз флоты құрылғанда, оған Коннектикуттың Теңіз комитетінде қызмет еткен қайнағасы Сайлас Диннің ұсынысымен алғашқы капитандық қызметтерінің бірі берілді. Ол жаңа флоттың флагмандық кемесі – «Альфредке» командирлік тағайындалды, оның комиссары Эсек Хопкинс болды. Ол Джон Пол Джонсты бірінші лейтенант етіп алды және жаңадан алынған кемені жабдықтауды бақылауды тапсырды. Солтонсталл мен Джонс жақсы тіл табыспады, себебі Джонсқа Солтонсталдың кейде суық және жоғарыпарлы мінез-құлқы ұнамады. Солтонсталл 1776 жылдың наурыз айында «Альфред» кемесімен Континенттік флоттың алғашқы сапарына шықты, бұл экспедиция Багам аралдарындағы Нассау қаласына бағытталған, мақсаты қару-жарақ және өте қажетті оқ-дәрілерді алу еді. Экспедиция біршама сәтті аяқталды, өйткені Нассау алынды, бірақ губернатор басып алу аяқталғанға дейін оқ-дәрілердің көп бөлігін шығарып алуға үлкерді. Қайту жолы оқиғасыз болды, бірақ флот Блок аралына жақындағанға дейін кеме экипаждары арасында шешек тарады. 4 және 5 сәуірде флот британдық кемелерді жаулап алды. 6 сәуір таңында қарсылас кеме көрінді және шайқас басталды. Нәтижесінде «Альфредтің» рульдік басқаруы артиллериялық оқтан зақымданып, кеме шайқастан шығып кетті. «Глазго» кемесі ауыр жүктелген флотты оқшаулап, Ньюпортқа қашып құтыла алды. Экспедиция сәтті болғанымен, Хопкинс пен Солтонсталл флоттың Каролина жағалауында британдық флотқа шабуыл жасау туралы берілген бұйрықты орындамағаны және сандық артықшылығы болмаған «Глазгоны» жаулап алмағаны үшін сұраққа тартылды. Солтонсталл сөкпеді, бірақ флоттағы басқа капитантар батыл болмағаны үшін жазаланды. 1776 жылдың қыркүйегінде Солтонсталлға Коннектикут өзеніндегі кеме құрылыс шебінде салынған «Трамбулл» кемесіне командирлік тағайындалды. Солтонсталдың ашуына орай, кеме өзен сағасындағы құмды жолдан өтуге тым ауыр болды. 1776 және 1777 жылдары бірнеше рет әрекеттенгеннен кейін, Теңіз комитеті оны 1779 жылдың тамызында Лонг-Айленд шығанағына сәтті жеткізген Элиша Хинманға тапсырды. Солтонсталдың келесі кемесі Бостондағы «Уоррен» болды. Ол 1779 жылдың шілдесінде Хопкинстің орнын басып, кемені басқарды. Хопкинс бұйрықтарды бұзғаны үшін қызметтен шеттетілді және Пенобскот экспедициясының сәтсіздігінен кейін теңіз флотынан толығымен босатылды.

When the American Revolutionary War broke out, Saltonstall joined Connecticut's militia, helping to defend New London's harbor. When the Continental Navy was established, he was given one of the first captain's commissions, based on the recommendation of his brother in law Silas Deane, who served on Connecticut's Naval Committee. He was given command of Alfred, the flagship of the new navy's commodore, Esek Hopkins. He hired John Paul Jones as his first lieutenant, and gave him the responsibility of overseeing the fitting out of the newly acquired ship. He and Jones did not get along well, as Jones did not like Saltonstall's sometimes distant and superior demeanor. Saltonstall captained Alfred on the Continental Navy's maiden voyage in March 1776, an expedition to Nassau in the Bahamas whose objective was arms and critically needed gunpowder. The expedition was somewhat successful, as Nassau was taken, but its governor had managed to remove much of the gunpowder before the takeover was completed. The return voyage was uneventful, although smallpox was spreading through the ships' crews, until the fleet neared Block Island. On April 4 and 5, the fleet captured British ships. On the morning of April 6, was spotted, and was brought to action. In the ensuing battle, Alfred steering controls were damaged by cannon fire, and she drifted out of the action. Glasgow was able to escape to Newport outrunning the heavily laden fleet. While the expedition was successful, Hopkins and Saltonstall were questioned over the fleet's failure to follow its stated orders, which had been to engage the British fleet off the Carolinas, and over its failure to capture the clearly outnumbered Glasgow. Saltonstall was not censured, but other captains in the fleet were punished for cowardly behavior. In September 1776 Saltonstall was given command of Trumbull, which had been built at a shipyard on the Connecticut River. To Saltonstall's dismay, she was too heavily laden to cross the sand bar at the mouth of the river. After numerous repeated attempts to pass the bar in 1776 and 1777, the Marine Committee gave her command to Elisha Hinman, who successfully floated her into Long Island Sound in August 1779. Saltonstall's next command was Warren, based in Boston. He replaced Hopkins at her helm in July 1779; Hopkins was suspended for breach of orders,and was eventually dismissed from the navy after the failure of the Penobscot Expedition.

Пенобскот экспедициясы

1779 жылдың жазында британдықтар қазіргі Кастин, Мэн қаласының жанында Пенобскот шығанағында база құрды. Бұл базаның мақсаты – болашақ Жаңа Ирландия провинциясының бастамасы болу және британдық кемелерге қарсы каперлік әрекеттер жасап, оларды шабуылдау үшін бекініс қызметін атқару еді. Массачусетс штаты (сол кезде Мэн округінің құрамында болған) британдықтарды осы позициядан ығыстыру үшін экспедиция ұйымдастырды. Континенттік әскери-теңіз күштерінің аға қолбасшысы Солтонсталлға теңіз күштеріне басшылық ету тапсырылды. Бұл күштерге негізінен Массачусетс штатының әскери-теңіз флотының кемелері, көптеген каперлер және бірнеше Континенттік әскери-теңіз флотының кемелері, соның ішінде «Уоррен» кірді. Экспедицияны ертіп жүретін құрлық әскерлеріне салыстырмалы түрде тәжірибесіз Массачусетс ополчениесының бригадир генералы Соломон Ловелл басшылық етті. Флоттің көптеген капитанның флотилия операцияларында тәжірибесі болмады, және олардың көпшілігі каперлік қызметтерінің тәуелсіздігіне үйренген еді. Солтонсталл бұрын Нассау экспедициясына қатысқан болса да, ол тек өз кемесіне басшылық еткен. Сонымен қатар, бұл экспедиция оның жаңа командасымен алғашқы сапары болды. Экспедиция 19 шілдеде Пенобскот шығанағына қарай жол тартты. Британдық базаға жақындаған кезде әртүрлі күштердің қолбасшылары шабуыл жоспарларын талқылау үшін кеңес өткізді. Бұл кеңесті милицияның артиллерия басшысы Пол Ревире кейін «соғыс кеңесіне қарағанда кофеханадағы кездесуге көбірек ұқсайды» деп сипаттады. Маңызды келісімге қол жеткізілмеді, және күштер арасындағы координацияның жоқтығы апатқа әкелді. Солтонсталл мен Ловелл тактикалық мәселелерде келіспеді, және Солтонсталл фортқа жақын анкерленген үш британдық кемені қауіпті суларда ұстауға қадам жасаудан бас тартты. 29 маусымда ол Генри Моуэттің шағын флотына қарсы алыс қашықтықтан шабуыл жасады. Оның тәжірибесіз артиллериялық экипажы аз зиян келтірді, ал Моуэттің экипажы «Уоррен» және басқа кемелерге елеулі зақымдар келтірді. Бұл Солтонсталлды құрлық және десанттық операцияларды қолдағанда одан әрі шабуылдар жасаудан тартып қалды. Әмірші Джордж Коллиердің басқаруымен британдық күштердің шығанақтың аузына келгені жағдайды одан бетерлетті. Солтонсталл бастапқыда келген флотқа қарсы қорғаныс желісін құрды, бірақ олар жақындағанда, ол әр кемеге өз бетінше әрекет етуге бұйрық берді, және флоттық ұйымдық құрылым жойылды. Көптеген кемелер жерге отырды және өртелді, ал кейбіреулері британдықтармен қысқаша шайқасқаннан кейін тұтқындалды. Құрлық әскерлері дерлік тасталып қалды, және көптеген сарбаздар өркениетке қайта оралу үшін ұзақ жер саяхатын жасауға мәжбүр болды. Солтонсталдың белсенсіздігі мен қорқыныштығы экспедицияның сәтсіздігіне кінәланды. Бұл әділ емес бағалау болуы мүмкін, өйткені азау адамдар Солтонсталлдың тап болған технологиялық және теңіздік шектеулерді түсінбеді. Экспедициядағы басқа кеме капитандары британдық фортқа бір мезгілде құрлықтан шабуыл жасалмаса, теңіз шабуылы тым қауіпті екеніне келісті, бірақ Ловелл мұны жасаудан бас тартты. 1779 жылдың 7 қыркүйегінде Шығыс департаментінің Әскери-теңіз кеңесі Солтонсталлға қарсы әскери сот процесін бастау туралы ордер шығарды. Сотта ол Пенобскоттағы тиімсіздік үшін кінәлі деп танылды және келесі қазан айында Массачусетс штатының Бас сотының «Пенобскот экспедициясының сәтсіздігін зерттеу комитеті» оны «үкіметтік кеңседе немесе мемлекеттік лауазымда жұмыс істеуге мәңгілік қабілетсіз» деп жариялап, әскери-теңіз флотынан шығарды. Бұл комитет экспедицияның сәтсіздігіне «коммодордың тиісті рух пен энергияның жетіспеуі» себеп болғанын, ол «флотымыздың шабуылдық [шабуыл] шараларын кездестірмейтіндей етіп, кез келген кәсіпкерлікке кедергі келтіргенін» және флоттың толық жойылғанының «негізгі себебі коммодордың шегіну кезінде жау кемелерін ұстауға ешқандай күш жұмсамауы» екенін анықтады. Пенобскот экспедициясының тарихы Бернард Корнуэллдің «Форт» атты тарихи романының негізін құрайды.

In the summer of 1779, the British established a base in Penobscot Bay near present day Castine, Maine, intended to be the beginning of a new province, New Ireland, and a stronghold for attacking American privateers operating against British shipping. The state of Massachusetts (which at that time included the District of Maine), organized an expedition to dislodge the British from this position. Saltonstall, the senior Continental Navy commander, was given command of the naval forces, which consisted primarily of ships from the Massachusetts State Navy, a large number of privateers, and a few Continental Navy ships, including Warren. Command of the land forces accompanying the expedition was given to a relatively inexperienced Massachusetts militia brigadier general, Solomon Lovell. The unwieldy fleet had virtually no captains with experience in any sort of fleet operations, and many of them were used to the independence afforded by their privateering operations. While Saltonstall had participated in the Nassau expedition, he had only exercised command over his ship. Furthermore, the expedition was to be his maiden voyage aboard his new command. The expedition sailed for Penobscot Bay on July 19. When it arrived near the British base, commanders of the various forces met to consider their attack in a council that was later described by Paul Revere, the militia's artillery leader, as "more like a meeting in a Coffee House than a council of War". Nothing of consequence was agreed, and the resultant lack of coordination between the various forces proved disastrous. Saltonstall and Lovell disagreed on tactics, and Saltonstall refused to take steps to engage the three British ships that were anchored near the fort in somewhat treacherous waters. He finally engaged Henry Mowat's small fleet at long range on June 29; his inexperienced gunnery crews did little damage, while Mowat's did significant damage to Warren and other ships. This made Saltonstall reluctant to order further engagements, including in support of land and amphibious operations. The arrival of a British relief fleet under Admiral George Collier at the mouth of the bay led to further strains. Saltonstall at first set up a line of defense against the arriving fleet, but when they began to close, he essentially ordered each ship to act independently, and the fleet organization dissolved. Most of the ships were eventually grounded and burned; some were captured after brief exchanges by the British. The land forces were essentially abandoned, and many men had to make lengthy overland treks back to civilization. Saltonstall's reported inaction and timidity were blamed for the failure of the expedition. This may have been an unfair judgement, as few people understood the technological and nautical limitations Saltonstall faced. Other ship captains in the expedition overwhelmingly agreed that a naval assault was too risky without a simultaneous land attack on the British fort, which Lovell refused to provide. On September 7, 1779, a Warrant for Court Martial was issued by the Navy Board, Eastern Department, against Saltonstall. He was found guilty at the trial of ineptitude at Penobscot and was dismissed from the Navy as being "ever after incompetent to hold a government office or state post" the following October by the "Committee for Enquiring into the Failure of the Penobscot Expedition" of the Massachusetts General Court which determined that failure of the expedition was primarily the result of the "want of proper Spirit and Energy on the part of the Commodore", that he "discouraged any Enterprizes or offensive [attack] Measures on the part of our Fleet", and that the total destruction of the fleet was occasioned "principally by the Commodore's not exerting himself at all at the time of the Retreat in opposing the Enemies' foremost Ships in pursuit." The story of the Penobscot Expedition forms the basis of the historical novel, The Fort by Bernard Cornwell.

Кейінгі мансап

Солтонсталл Коннектикутқа оралып, әйелінің туысы Адам Бэбкокты жеке қарақшылық кәсібіне қолдау көрсетуге көндірді. 16 зеңбірекке ие "Минерва" бригінің капитаны ретінде ол 1781 жылы сәтті қарақшылық мансабына кірісті. Оның алған олжаларының ішінде Коннектикут кемесінің түткінген ең құнды кемесі болды; "Ханна" сауда кемесі 80 000 фунт стерлингке бағаланды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Батыс Индиямен сауда жасады, сондай-ақ құл саудасымен да айналысты. Ол 1796 жылы Батыс Индияда, көрінеу тропикалық аурудан қайтыс болды.