Луиджи Барзини: Итальян журналисі мен соғыс тілшісінің өмірі мен қызметі
Luigi Barzini Sr.
Луиджи Барзини – итал. сенатор, белгілі журналист, соғыс тілшісі. Қытайдағы боксшылар көтерілісі, Жапон-Ресей соғысы, Париж-Пекин раллисі туралы жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луиджи Барзини аға (7 ақпан 1874 – 6 қыркүйек 1947), Орвието қаласында, Этторе Барзини мен Мария Бартокчинидің ұлы, итальяндық сенатор және итальяндық Белль-Эпоканың екінші жартысындағы ең белгілі журналист және соғыс тілшісі болған.
Luigi Barzini Sr. (February 7, 1874 – September 6, 1947) in Orvieto, son of Ettore Barzini and Maria Bartoccini, was an Italian Senator and the most noted journalist and war correspondent of the second half of the Italian Belle Époque.
Жұмыс өмірі
Барзини журналистік карьерасын 1898 жылы бастады, шағын итальяндық журналдарда жұмыс істеді және оны дер кезінде байқап, Италияның ең беделді газеті Corriere della Sera директоры Луиджи Альбертини жұмысқа алды. 1900 жылы ол Цинь әулеті Қытайына соғыс тілшісі ретінде жіберілді, онда Боксерлер көтерілісіне куә болды және оны жариялады, бірінші қолдан ақпарат алу қабілетімен көзге түсті. 1904–1905 жылдардағы орыс-жапон соғысы кезінде ол Жапон императорлық армиясының құрамына еніп, Маньчжуриядағы науқандарын жариялады. Corriere della Sera газетінің журналисі ретінде 1907 жылы ол Пекиннен Парижге дейінгі әйгілі автожарыста Принц Сципион Боргезеге ілесіп, Itala көлігімен Қытай мен Сібірді аралап, екі айлық сапардан кейін жеңіске жетті, бұрын ешқашан автомобиль көрмеген аймақтар мен адамдардың арасынан өтті. Осы оқиға туралы ол «Пекиннен Парижге» атты кітабында жүздеген фотосуреттермен толыққан естелік қалдырды, ол 1908 жылы он бір тілде жарық көрді: кітабының алғы сөзінде оның мақтанышпен айтуынша, бұл «жариялау шабуылы» болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Барзини Италия армиясының ресми тілшісі болды, оның тәжірибесі туралы есеп The War Illustrated басылымында жарияланды. 1921 жылы Барзини Corriere della Sera газетінен кетіп, АҚШ-қа көшіп барды, ол 1923 жылдан бастап 1931 жылы Италияға оралғанға дейін Corriere d'America итальяндық-американдық газетін басқарды. 1932 жылы ол Il Mattino газетінің директоры болды, бірақ 1933 жылы Муссолини оны француз баспасөзінде жарияланған сын мақаланың авторы деп жаңылысқандықтан лауазымынан айырылды. Бұл түсініспеушілік тез шешілді, бірақ Барзиниге газетті басқаруға екінші мүмкіндік тумады. Сенатор болып тағайындалғаннан кейін ол фашистік Il Popolo d'Italia газетінде Испания азамат соғысы мен Ресейдің басқындығы туралы тілші болып жұмыс істеді.
Barzini started his career as a journalist in 1898, working for minor Italian magazines and was almost immediately noticed and hired by Luigi Albertini, then director of the Corriere della Sera, the most prestigious Italian newspaper. In 1900, he was sent as war correspondent to Qing Dynasty China, where he witnessed and reported about the Boxer Rebellion, distinguishing himself for his ability to get first hand information. During the Russo Japanese War of 1904–1905, he was embedded within the Imperial Japanese Army, and covered its campaigns in Manchuria. As a journalist of the Corriere della Sera, in 1907 he accompanied Prince Scipione Borghese in the famous Peking to Paris motor race, winning it after a journey of two months in an Itala car across China and Siberia, traveling amongst regions and people that had never seen a car before. Of this adventure, he left a wonderful memoir, filled with hundreds of photographs, in his book Peking to Paris, that was published in 1908 in eleven different languages: a "publishing raid", as his proud Italian editor noted in the preface of the book. During World War I, Barzini was the official correspondent with the Italian Army; an account of his experiences was published in The War Illustrated. In 1921, Barzini left the Corriere della Sera and moved to the United States, where he directed the Italian American newspaper Corriere d'America from 1923 until his return to Italy in 1931. In 1932 he became director of the Il Mattino, but in 1933 lost his position when Mussolini mistakenly thought him to be the author of a critical article appeared in the French press. The misunderstanding was soon cleared but Barzini had no further chances to direct a newspaper. After the nomination as senator, he continued to work as a correspondent for the Fascist newspaper Il Popolo d'Italia, covering the Spanish Civil War and the Russian Invasion.
Барзини мен фашизм
Барзини Муссолини билікке келгенге дейін-ақ фашистік көзқараста болған. Ол 1925 жылы Фашистік зиялылар манифестіне қол қойды және 1934 жылы сенатор болып тағайындалды. Ол Қарулы Күштер комиссиясында (1939 жылдың 17 сәуірінен 1941 жылдың 11 ақпанына дейін), Сыртқы істер, сауда және кеден заңнамасы жөніндегі комитетте (1941 жылдың 31 желтоқсанынан 1943 жылдың 12 ақпанына дейін және 1943 жылдың 16 маусымынан 5 тамызына дейін), Италиялық Африка істері комитетінде (1942 жылдың 15 сәуірінен 1943 жылдың 16 маусымына дейін) және Қаржы кеңесінде (1943 жылдың 12 ақпанынан 16 маусымына дейін) қызмет етті. Ол Италия Социалдық Республикасында Муссолинимен ынтымақтастығын жалғастырды, онда ол ресми баспасөз агенттігі Agenzia Stefani-ге жетекшілік етті. 1945 жылы фашистік режимге қатысқандығы үшін сотталды және журналист қызметін атқаруға тыйым салынды.
Barzini had pro Fascist sentiments since before Mussolini's rise to power. He signed his name on the Manifesto of the Fascist Intellectuals in 1925, and was made a senator in 1934, serving on the Commission of the Armed Forces (April 17, 1939 – February 11, 1941), the Committee on Foreign Affairs, Trade and Customs legislation (December 31, 1941 – February 12, 1943 and June 16 to August 5, 1943), Affairs Committee of Italian Africa (April 15, 1942 – June 16, 1943) and the Board of Finance (February 12 to June 16, 1943). He continued to collaborate with Mussolini in the Italian Social Republic, where he directed the official press agency Agenzia Stefani. In 1945, he was convicted for his involvement in the Fascist regime and forbidden to practice the profession of journalist.
Өлім және отбасы
Барзини 1947 жылы Миланда мүсірленген күйде қайтыс болды. Оның төрт баласы болды: Эмма, Луиджи кіші, Этторе және Уго. Оның ұлы Луиджи Барзини кіші де журналист және жазушы болды, ал 1964 жылғы "Италиялықтар" кітабымен кеңінен танылды. Оның ұлы Этторе коммунистік патриоттық әрекет топтарына қосылғаннан кейін 1943 жылы тұтқындалып, Германиядағы концлагерге жер аударылды, әкесі оның өмірін сақтап қалуға тырысқанмен 1945 жылы қайтыс болды.
Barzini died destitute in Milan in 1947. He had four children: Emma, Luigi Jr., Ettore, and Ugo. His son, Luigi Barzini, Jr. was also a journalist and writer and became widely known for his 1964 book "The Italians". His son Ettore, after joining the communist Patriotic Action Groups, was arrested in 1943 and deported to a concentration camp in Germany where he died in 1945, despite his father's efforts to save his life.