Америкалық журналист Дан Декуилль және күміс кенішінің тарихы
Dan DeQuille
Дэн Декуилль: Американ журналисі, юмористі, "Comstock Lode" табатындағы өмір мен күміс кенін жазған автор. "Big Bonanza" кітабы, Марк Твенмен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист
American journalist
Уильям Райт (1829–1898), көбінесе Дан Де Куилл немесе Дан Де Куилл деген атпен танымал, американдық автор, журналист және юморист болған. Ол ең көп Невада штатының Вирджиния қаласындағы Комсток кенішіндегі адамдар, оқиғалар және күміс кенін өндіру операциялары туралы жазған еңбектерімен, соның ішінде "Үлкен Бонанза тарихы" (American Publishing Company, 1876) атты деректі кітабымен танымал. ДеКуилл (Вирджиния Сити) "Территориалды кәсіпорын" газетінде отыз жылдан астам қызмет етті, ал оның жазбалары ел ішінде және шетелде басқа да басылымдарда жарияланды. Күміс кенін өндіру техникасын жақсы білуі және оны қарапайым тілмен түсіндіру қабілеті үшін жоғары бағаланған ол, сондай-ақ, өзінің әзіл-қалжың стилімен де ерекшеленді, бұл стиль оның әріптесі және досы Марк Твеннің стиліне ұқсас және сол кезде АҚШ-та кең таралған, қазір "Сағат бұтасы мектебі" деп аталатын әдеби жанрға жатады.
William Wright (1829–1898), better known by the pen name Dan DeQuille or Dan De Quille, was an American author, journalist, and humorist. He was best known for his written accounts of the people, events, and silver mining operations on the Comstock Lode at Virginia City, Nevada, including his non fiction book History of the Big Bonanza (American Publishing Company, 1876). DeQuille was on the staff of the (Virginia City) Territorial Enterprise for over thirty years, and his writings were also printed in other publications throughout the country and abroad. Highly regarded for his knowledge of silver mining techniques and his ability to explain them in simple terms, he was also appreciated for his humor, similar in style to that of his associate and friend Mark Twain, and of a type very popular in the United States at that time, now referred to as the Sagebrush School literary genre.
Ерте өмір
Уильям Райт 1829 жылы Огайо штатының Нокс округінде туды, ол тоғыз баланың үлкені болған. 1849 жылы ол отбасымен бірге батысқа, Айова штатының Батыс Либерти қаласына көшіп барды, онда 1853 жылы Каролина Коулманға үйленді. Олардың бес баласы болды, соның екеуі нәресте шағында қайтыс болды. 1857 жылы ол отбасын қалдырып, алтын табу үшін Калифорнияға сапар шекті. Сиерра тауларының етегінде және Моно көлі аймағында көшпелі кенші болып жүргенде, ол Сиерраның арғы бетінде күміс табылғанын естіп, 1859 жылы Невада штатының Вирджиния қаласына аттанды. Ол онда кен іздеуде сәттілікке жете алмады және әйелі мен балаларын Айоваға жіберу үшін қаржыға мұқтаж болғандықтан, Райт Вирджиния Ситидегі «(Территориялық) Ентерпрайз» газетіне тұрақты жұмысқа өтініш берді, бұл газет жақында Невада штатының Карсон Ситиінен көшірілген еді. Ол 1862 жылы жұмысқа қабылданды және көп ұзамай Дан ДеКуилл деген псевдонимді алды.
William Wright was born in Knox County, Ohio, in 1829, the oldest of nine children. In 1849 he moved west with his family to West Liberty, Iowa, where in 1853 he married Caroline Coleman. Their union produced five children, two of whom died in infancy. In 1857, leaving his family behind, he traveled to California in search of gold. While living as a nomadic prospector in the Sierra foothills and Mono Lake region, he heard of the discovery of silver on the other side of the Sierras and ventured to Virginia City, Nevada in 1859. With no success at prospecting there and in need of funds to send his wife and children in Iowa, Wright applied for regular employment in Virginia City at the (Territorial) Enterprise, a newspaper that had recently relocated there from Carson City, Nevada. He was hired in 1862 and soon adopted the pen name Dan DeQuille.
Жазушылық мансап
Уильям Райт жас кезінде жазушы мамандығына қызығушылық танытты. Айоваға көшкеннен кейін ол Шығыс жағалаудағы танымал журналдарға қолжазбаларын жазып, жіберді. Калифорнияда алтын іздеп жүргенде ол алтын іздеушілердің кен өндіруі туралы мақалалар жазды, олар Калифорния газеттерінде жарияланды. Отбасына жазған ұзақ хаттары оның әзіл-қалжыңмен суреттеу және егжей-тегжейлі сипаттау дағдыларын жетілдіруге көмектесті. Вирджиния қаласына көшкеннен кейін ол Сан-Францискодағы "Алтын дәуір" газетіне мақалалар жазды. Ол "Энтерпрайз" газетінде Дэн ДеКуилл ретінде танымал болғаннан кейін, 1863 жылдың тамызында басқа сәтсіз кенші, Сам Клеменс оның басшылығында жұмыс істеуге алынды. Клеменс Марк Твен деген қаламды қабылдады. Олар жергілікті оқиғалар туралы хабарлап, газетке мақалалар жазды. ДеКуиллдің редакторлық бақылауымен Твен өзінің әзілші жазушы ретіндегі беделін қалыптастырды. Твен кейіннен бұл кезеңді "Roughing It" кітабында сипаттайды. Твен 1864 жылдың мамыр айында Вирджиния қаласынан кетіп, Сан-Франциско мен Гавайиде болғаннан кейін лекция оқуға шықты, бұл оны 1866 және 1868 жылдары Вирджиния қаласына және ДеКуиллге қайта сапармен әкелді.
William Wright was interested as a young adult in a career as a writer. After his move to Iowa he wrote and submitted manuscripts to popular magazines in the East Coast. While prospecting for gold in California he wrote articles on prospector mining that were published in California newspapers. Long letters to his family helped to develop his skills at humorous exaggeration and detailed description. Following his move to Virginia City, he wrote articles that were printed in San Francisco's The Golden Era. Soon after he became known as Dan DeQuille at the Enterprise, another unsuccessful miner named Sam Clemens was hired to work under him in August 1863. Clemens adopted the pen name Mark Twain. The two of them reported on local events and wrote columns for the newspaper. Under DeQuille's editorial supervision, Twain established his reputation as a humorous writer. Twain would later describe this period in his book Roughing It. Twain left Virginia City in May 1864 and after brief stays in San Francisco and Hawaii he toured as a lecturer, which brought him back for visits to Virginia City and DeQuille in 1866 and 1868.
Үлкен бонанзаның тарихы
1874 жылы кеншілер Джон Уильям Маккей, Джеймс Грэм Фэр, сенатор Джон П. Джонс және Уильям Ралстон Комсток тарихы туралы кітап жазу қажет деп шешті. Олар ДеКвиллге автор ретінде жүгінді және ол міндетті қабылдады. Оның бастапқы ниеті – теміржолмен саяхаттайтын жолаушыларға сатуға арналған кішкентай кітап жазып, оны жаңа деректер мен эскиздермен толықтырып, кейіннен кең аудиторияға арналған томға айналдыру еді. ДеКвилл кітапқа қажетті деректерді, иллюстрацияларды және эскиздерді жинауға кірісті. 1875 жылдың наурыз айында ол сол кезде Коннектикут штатының Хартфорд қаласында тұратын Марк Твенге кітапты басып шығару туралы кеңес сұрап хат жолдады. Сонымен қатар, Твен де мұндай кітаптың қажеттігін сезініп, оны ДеКвиллдің жазатынына сенімді болғандықтан, оған осы мақсатта хат жазды. ДеКвиллдің хатына жауап ретінде Твен 19 беттік хатпен құлшыныспен кеңес беріп, ДеКвиллге барлық қажетті материалдарды жинап, Хартфордқа келуге шақырды, онда олар тығыз байланыста және бір-біріне көмектесе отырып өз жобаларының үстінде жұмыс істей алатын еді. 1875 жылдың жазында Твеннің жетекшілігімен ДеКвилл күміс кен өндіру туралы техникалық тараулармен қатар, Невададағы оқиғалар мен тұлғалар, соның ішінде аймақта тұратын Солтүстік Пайют тайпасы туралы жеңіл әңгімелерді қамтитын үлкен томды дайындады. ДеКвилл мен Твен кітаптың көпке танылып, жақсы сатылатынына сенді. Твен ДеКвиллге өзінің баспаханасымен тиімді келісімшарт жасасуға көмектесті және ДеКвилл сол жазда Вирджиния-Ситиге оралды. Қазан айында болған өрт қаланың көп бөлігін қиратты, ал осы трагедия туралы оның баяндамасы кітабының соңғы тарауы болды. «Үлкен табыстың тарихы» 1876 жылы Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы «Американдық баспа компаниясы» тарапынан жарық көрді. Олар сонымен қатар «Комсток күміс кен орындарының тарихы» атты кішкентай нұсқасын, қағазға оралған нұсқаулық ретінде, құрлықтағы пойызбен сатуға шығарды. Басты кітап Вирджиния-Ситиде асыға күтілді және Тынық мұхитының жағалауында жақсы сатылды, бірақ шығыста сату көрсеткіштері көңіл көншітпейтін болды. ДеКвилл күткендей қаржылық тәуелсіздікке қол жеткізе алмады және тағы он жеті жыл бойы «Энтерпрайз» газетінде жұмыс істеді.
In 1874 mine operators John William Mackay, James Graham Fair, Sen. John P. Jones, and William Ralston decided that a book should be written about the history of the Comstock. They approached DeQuille as the preferred author and he accepted the task. His original intent was to write a small book which could be sold to overland train passengers and to continue expanding it with new information and additional sketches until it eventually became a volume which could be published for a broader audience. DeQuille set to work on the book, collecting data, illustrations, and sketches to be included. In March 1875 he sent a letter to Mark Twain, then residing in Hartford, Connecticut, to seek his advice on having the book published. Concurrently Twain had himself seen a need for such a book and, seeing DeQuille as the one to write it, wrote him a letter to that effect. In response to DeQuille's letter, Twain responded with a 19 page letter enthusiastically providing advice and an invitation for DeQuille to gather up all the material he might need and join him in Hartford where they could each work on their respective projects in close proximity and mutual support. Under Twain's mentorship during the summer of 1875, DeQuille pieced together a sizable volume which contained a mixture of technical chapters on silver mining interspersed with lighter accounts of Nevada events and individuals, including the Northern Paiute group of Native Americans living in the vicinity. DeQuille and Twain believed the book would have wide appeal and sell well. Twain helped DeQuille negotiate a favorable contract with his own publisher and DeQuille returned to Virginia City late that summer. In October a fire destroyed much of the city and his account of this tragedy would become the last chapter of his book. A History of the Big Bonanza was published by the American Publishing Company of Hartford, Connecticut, in 1876. They also published A History of the Comstock Silver Lode Mines, a smaller version as a paper bound guide book to be sold on overland trains. The main book was eagerly anticipated in Virginia City and sold well on the Pacific Coast, but sales in the East were disappointing. DeQuille did not achieve the financial independence he had anticipated and would continue in his position at the Enterprise for another seventeen years.
Кейінгі жұмыстар
1880-жылдардың басында Комсток кенішіндегі ірі күміс өндіру операциялары аяқталып, Вирджиния қаласының халқы қарқынды түрде азая бастады. ДеКуилл бұрынғыдай жақсы жазушы болып қалды, алайда, екі жағалауда да жариялануға материалдар берді, Майрон Энджелдің «Невада тарихы» (Томпсон және Вест, 1881) кітабына үлес қосты және 1884 жылы «Британ энциклопедиясының» 10-шы басылымы үшін Невада туралы мақала жазды. 1893 жылы «Энтерпрайз» газеті жабылды. ДеКуилл Вирджиния қаласында бірнеше жыл қалды, Юта штатындағы газетке тілші болып жұмыс істеді және екі жағалаудағы басылымдарға материалдарын ұсынды. 1890-жылдардың соңында денсаулығы нашарлап, Айова штатындағы Батыс Либертиге оралды, онда 1898 жылдың 16 наурызында қайтыс болғанға дейін қызымен бірге тұрды.
At the beginning of the 1880s the major silver mining operations at the Comstock Lode were coming to an end and the population of Virginia City was rapidly declining. DeQuille remained a prolific writer, however, providing articles for publication on both coasts, contributing a portion to Myron Angel's History of Nevada (Thompson & West, 1881), and writing the article on Nevada for the 10th edition of the Encyclopædia Britannica in 1884. In 1893 the Enterprise ended publication. DeQuille remained in Virginia City for a few more years working as a correspondent for a newspaper in Utah and as a contributor to publications on both coasts. In the late 1890s he returned in poor health to West Liberty, Iowa, where he resided with his daughter until his death on March 16, 1898.
Мұра
Журналист және автор ретінде Дэн Де Куилл америкалықтардың Невададағы оқиғаларды түсінуіне және 19-ғасырдың соңында Комсток кенінен алынған зор байлықтарды игеруіне зор үлес қосты. Юморист ретінде ол сондай-ақ Жабайы Батыс жырларына маңызды үлес қосты. Вирджиния-Ситинің өркендеген кезеңінде Де Куилл Тынық мұхитының жағалауындағы ең көп оқылатын журналистердің бірі болды, себебі оның өткір әзілі және Комсток кенінен алынған оқиғалардың маңыздылығын техникалық емес тілмен түсіндіру қабілеті болды. 19-ғасырдың соңғы жартысында Америка Құрама Штаттарында гүлденген юмор стилін Де Куилл, Артемус Уорд, Орфей С. Керр, Петролеум В. Насби, Майор Джек Даунинг және, ең бастысы, Марк Твен бөлісті. Кейіннен Американың осы типтегі юморға деген құштарлығының себебі Америка Азамат соғысынан кейінгі ұлттық психологиялық қажеттілік, Президент Авраам Линкольннің қазасынан туған қайғы және Батыстағы өнеркәсіптік дамудың қиындықтары болды деген теория пайда болды. Вирджиния-Ситидің тарихына қызығушылық 20-ғасырда да жалғасты. Қала танымал туристік орынға айналды, оның бірегейлігі – «Энтерпрайз» газеті орналасқан ғимарат және онда Де Куилл, Марк Твен, Брет Харт және басқа да шекара журналистері қолданған үстел. 1946 жылы «Alfred A. Knopf» баспасы Калифорнияның жүз жылдығына орай Калифорния штатының алғашқы күндерін көрсететін, бірақ табу қиын болған бес кітапты қайта басып шығаратынын хабарлады. Тізімдегі алғашқы кітап – Де Куиллдің «Зор табыс тарихы». Редактор Оскар Льюис 1947 жылы жарық көрген «The Big Bonanza» кітабына «Кіріспе» ретінде Де Куиллдің өмірбаянын жазды. 1950 жылы Де Куилл Дункан Эмрих жинап, редакциялаған және «Vanguard» баспасында жариялаған «Комсток табысы» атты Батыс Америкасының антологиясында ұсынылды. Соңғы кезде Ричард А. Дуйер және Ричард Э. Лингенфелтер «Дэн де Куилл, Вашо алып» атты кітап жариялады. Биография және антология, оның журналистикасының толық жинағы және барлық жазбаларының тізімі («Невада университетінің баспасы», 1990). Ағылшыз тілінің профессоры Лоуренс И. Беркоу Де Куиллдің ең жақсы туындыларын жинап, 1990 жылы «Станислаустың шайқас аты: әңгімелер мен эсселер» («Айова университетінің баспасы») деп жариялады. 1994 жылы Де Куилл Невада жазушылардың Даңқ залына енгізілді. 2005 жылы Де Куиллдің «The Big Bonanza» шығармасы «The Big Bonanza» атты жаңа американдық операның негізі ретінде пайдаланылды, музыкасын Моника Хоутон, либреттосын Джон Кристенсен жазды.
As a journalist and author Dan DeQuille contributed significantly to Americans' understanding of the events in Nevada and the procurement of vast fortunes from the Comstock Lode in the late 19th century. As a humorist he also made a significant contribution the lore of the Wild West. During Virginia City's heyday, DeQuille was one of the most widely read journalists on the Pacific Coast because of his wit coupled with his ability to explain in non technical terms the significance of events on the Comstock Lode. The style of humor that flourished in the United States during the latter half of the 19th century was shared by DeQuille, Artemus Ward, Orpheus C. Kerr, Petroleum V. Nasby, Major Jack Downing, and most notably Mark Twain. It has since been theorized that America's hunger for this type of humor sprang from a sort of national psychic need from the aftermath of the American Civil War, the grief over the assassination of President Abraham Lincoln, and the hardships of industrial pioneering in the West. Historical interest in Virginia City's past has continued throughout the 20th century. The town has become a popular tourist attraction with one of its features being the building which housed the Enterprise and on display therein the desk once used by DeQuille, Mark Twain, Bret Harte, and other frontier journalists. In 1946 publishing house Alfred A. Knopf announced that in conjunction with the upcoming California centenary, it would reprint a series of five books that were historically significant in portraying the early days of California statehood, but which were difficult to find. The first book on their list was DeQuille's History of the Big Bonanza. Editor Oscar Lewis wrote a biography of DeQuille as the "Introduction" to The Big Bonanza, published in 1947. In 1950 DeQuille was represented in an anthology of Western Americana entitled Comstock Bonanza, collected and edited by Duncan Emrich and published by Vanguard. More recently Richard A. Dwyer and Richard E. Lingenfelter published Dan De Quille, The Washoe Giant. A Biography and Anthology, featuring the fullest collection of his journalism and a checklist of all his writings (University of Nevada Press, 1990). English professor Lawrence I. Berkove collected the best of DeQuille's works and published them in 1990 as The Fighting Horse of the Stanislaus: Stories and Essays (University of Iowa Press). In 1994, DeQuille was inducted into the Nevada Writers Hall of Fame. In 2005, DeQuille's The Big Bonanza was used as the basis for a new American opera entitled The Big Bonanza, with music by Monica Houghton and libretto by Jon Christensen.