Бернар Бюффе: Француз суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Bernard Buffet
Бернар Бюффе – француз суретшісі (1928-1999), экспрессионизм және "қасіретшілдік" стиліндегі шығармаларымен танымал. Реализмнен әсер алған суретшінің өмірі мен творчествасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1928–1999)
French painter (1928–1999)
Бернард Баффет (10 шілде 1928 – 4 қазан 1999) – француз суретшісі, гравюрашы және мүсінші. Өте шығармашыл суретші болған ол сан алуан және кең көлемді туындылар жасады. Оның стилі исключительно бейнелі және көбінесе экспрессионизм немесе "miserabilist" деп жіктеледі. Ол Солтүстік және Батыс Франциядағы тамырлары бар орта таптық отбасында өсті. Анасы оны жиі Лувр мұражайына алып баратын, онда ол Гюстав Курбе сияқты реалист суретшілердің туындыларымен танысты. Бұл оның стиліне әсер еткен болуы мүмкін. 1955 жылы ол Курбенің «Ұйықтағандар» картинасына құрмет білдіретін туынды жасады. Бернард Баффет нацистер Парижде тұрған кезде Карно лицейінің студенті болды. Нацистік биліктің енгізген комендант сағатына қарамастан, ол кешкі сағаттарда сурет салу курстарына қатысты. Кейін ол École Nationale Supérieure des Beaux Arts (Ұлттық көркем өнер мектебінде) оқыды және суретші Эжен Нарбоннның шеберханасында жұмыс істеді. Оның сыныптастарының арасында Морис Бойтель және Луи Вуиллермоз болды. Ол француз суретшісі Мари Тереза Ауфреймен танысып, оның туындыларынан әсер алды. Баффеттің анасы Бланш 1945 жылы сүт безінен туған ісіктен қайтыс болды. Он жеті жасар Баффет бұл оқиғаға қатты қайғырды. Анасынан ерте айырылу өмірі бойы оны күйзеліске ұрындырды.
Bernard Buffet (byfɛ; 10 July 1928 – 4 October 1999) was a French painter, printmaker, and sculptor. An extremely prolific artist, he produced a varied and extensive body of work. His style was exclusively figurative and is often classified as Expressionist or "miserabilist". He was from a middle class family with roots in Northern and Western France. His mother often took him to the Louvre Museum, where he became familiar with the works of Realist painters, such as Gustave Courbet. This is likely to have influenced his style. In 1955, he painted a work that paid tribute to Courbet's Le Sommeil. Bernard Buffet was a student at the Lycée Carnot during the Nazi occupation of Paris. He travelled to drawings courses in the evenings despite the curfew imposed by the Nazi authorities. He then studied art at the École Nationale Supérieure des Beaux Arts (National School of the Fine Arts) and worked in the studio of the painter Eugène Narbonne. Among his classmates were Maurice Boitel and Louis Vuillermoz. He met the French painter Marie Thérèse Auffray and was influenced by her work. Buffet's mother, Blanche, died from breast cancer in 1945. Seventeen year old Buffet was devastated. Losing his mother at an early age remained a source of melancholy throughout his life.
Атақ-даңққа қол жеткізу
Суретші ретінде Баффет діни туындылар, пейзаждар, портреттер және натюрморттар жасады. Франсис Грубердің ықпалымен, ол көбінесе үмітсіздікке толы "Мизерабильдік" көріністерді, соның ішінде кедейлік пен Холокост құрбандарын бейнеледі, бірақ ол сонымен қатар күлдандықтар, клоундар және үстел шамдары сияқты алуан түрлі тақырыптарды да суреттеді. Оның туындылары қалың қара сызықтармен, созылған формалармен және тереңдік болмауымен ерекшеленеді. 1946 жылы ол өзінің алғашқы суреті – автопортретін Galerie Beaux Arts-тағы Salon des Moins de Trente Ans көрмесінде таныстырды. 1948 жылы ол алғашқы маңызды сыйлығы – Prix de Critique сыйлығын экспрессионист Бернард Лоржумен бөлісті. Өте шығармашыл суретші болғандықтан, ол жыл сайын кем дегенде бір ірі көрме өткізді. 26 жасында ол Пьер Огюст Ренуардың өмірінде жасаған картиналарынан гөрі көп сурет салғаны айтылды. 1948 жылы галерея иесі Морис Гарнье Баффеттің туындыларын көрсетуді бастады, ал 1977 жылы оның галереясы толығымен Баффетке арналды. 21 жасында Баффет өнер әлемінің ең жарқын жұлдыздарының бірі саналды және оны жиі Пабло Пикассомен салыстырды. 1958 жылы The New York Times газетінде жарияланған мақалада ол соғыстан кейінгі Францияның "Тамаша бестігінің" мәдени тұлғаларының бірі деп аталды (қалған төртеуі – Брижит Бардо, Франсуаза Саган, Роджер Вадим және Ив Сен-Лоран). Бюфет 1952 жылы граф де Лотремонттың жазған "Les Chants de Maldoror" шығармасын суреттеп безендірді. 1955 жылы ол Connaissance des Arts журналының бірінші сыйлығын жеңіп алды, ол соғыстан кейінгі он үздік суретшіні анықтады. 1958 жылы, 30 жасында, оның туындыларының алғашқы ретроспективасы Шарпентье галереясында өтті. Ол 1958 жылы Time журналының "Жыл адамы" санының мұқабасы үшін Шарль де Голльдің портретін салуға шақырылды.
As a painter, Buffet produced religious pieces, landscapes, portraits and still lifes. Influenced by Francis Gruber, he often painted "Miserabilist" scenes of despair, including scenes of poverty and Holocaust victims, but he also portrayed subjects as varied as ashtrays, clowns, and table lamps. His work was characterized by thick black lines, elongated forms, and a lack of depth of field. In 1946, he had his first painting shown, a self portrait, at the Salon des Moins de Trente Ans at the Galerie Beaux Arts. In 1948, he won his first major prize, the Prix de Critique, sharing it with fellow Expressionist Bernard Lorjou. An extremely prolific painter, he had at least one major exhibition every year. By the age 26, it was said that he had completed more paintings than Pierre Auguste Renoir's lifetime output. In 1948, gallerist Maurice Garnier began showing Buffet's work, and by 1977, his gallery was devoted solely to Buffet. By the age of 21, Buffet was already considered one of the greatest stars of the art world, frequently compared to Pablo Picasso. A 1958 article in The New York Times called him one of the "Fabulous Five" cultural figures of post war France (the other four were Brigitte Bardot, Françoise Sagan, Roger Vadim, and Yves Saint Laurent). Buffet illustrated "Les Chants de Maldoror" written by Comte de Lautréamont in 1952. In 1955, he was awarded the first prize by the magazine Connaissance des Arts, which named the ten best post war artists. In 1958, at the age of 30, the first retrospective of his work was held at the Galerie Charpentier. He was commissioned to make the portrait of Charles de Gaulle for the 1958 Time Man of the Year magazine cover.
Кейінгі мансап
Алайда, 1950 жылдардың соңына қарай, жұртшылық та, өнер әлемі де Баффетке бұрылып кетті. Оның шағын келеңсіз тіршілік салты, ішінде шофері бар «Роллс-Ройс» машинасы және Прованстағы жеке қасары, оны соғыстан кейінгі Францияның әлі де күресіп жатқан экономикасымен байланыссыз етіп көрсетті, осы қиын жағдайды ол ерте суреттерінде керемет бейнелеген болатын. 1956 жылғы Баффетті шофері көлігіне көмектесіп отырған суреті, оған қоғамның көзқарасындағы маңызды өзгеріс болды. Тағы бір журнал Баффеттің сәнді өмірін көрсететін суреттерді жариялады: үлкен қасары, қымбат жиһазы, жақсы тамақтандырылған иттің суреттері, оның суреттеріндегі мұңды кейіптермен қатар, оны екіжүзділікке айыптау үшін пайдаланылды. Пикассо Баффеттің беделін оның туындыларын ашық түрде сынап, нашарлатты, сондай-ақ Баффеттің француз мәдениет министрі Андре Малромен арасы суық болды. Соңында, Баффеттің сыншылар тарапынан бағалануына оның үлкен және кейде шектеусіз шығармашылығы да әсер етті. 1990 жылдары ол төрт он жылдан астам уақыт бойы күніне бір сурет аяқтағанын мәлімдеді. Бір өнер тарихшысының айтуынша, осы туындылардың көптегені «бір сөзбен айтқанда, нашар» болған. Алайда, төмендеген беделіне қарамастан, Бернард Баффет 1973 жылы «Chevalier de la Légion d'Honneur» орденімен марапатталды. 1973 жылғы 23 қарашада жапон коллекционері Киичиро Окано Жапонияның Сурагадайра қаласында Бернард Баффет мұражайын ашты. 1978 жылы француз пошта басқармасының өтініші бойынша ол Institut et le Pont des Arts бейнеленген марканы жасады, осы оқиғаға орай Пошта мұражайы оның туындыларының ретроспекциясын ұйымдастырды. Баффет 8000-нан астам сурет және көптеген гравюралар жасады.
However, by the end of the 1950s, both the public and the art world had turned against Buffet. His lavish lifestyle including a Rolls Royce with a chauffeur and a private castle in Provence made him seem out of touch with the still struggling economy of post war France, which he had memorably portrayed in his early paintings. A 1956 magazine photograph of Buffet being helped into his car by the chauffeur was a particular turning point in the public's views of him. Another magazine published photographs of Buffet's lifestyle large castle, expensive furniture, well fed dogs alongside the miserable figures of his paintings to implicitly accuse him of hypocrisy. Picasso further worsened Buffet's reputation by publicly denigrating his work, and Buffet also attracted the enmity of novelist André Malraux, the powerful French Minister of Culture. Finally, Buffet's critical reputation was also affected by his tremendous and sometimes indiscriminate output. In the 1990s, he claimed he had completed a painting a day for more than four decades. In the words of one art historian, many of these works were "unequivocally bad". Despite his reduced reputation, Bernard Buffet was named "Chevalier de la Légion d'Honneur" in 1973. On 23 November 1973, the Bernard Buffet Museum was founded by Kiichiro Okano, a private collector in Surugadaira, Japan. At the request of the French postal administration in 1978, he designed a stamp depicting the Institut et le Pont des Arts – on this occasion the Post Museum arranged a retrospective of his works. Buffet created more than 8,000 paintings and many prints as well.
Жеке өмір және өлім
Баффет бисексуал болған, ал оның суреттері гомоэротикалық мотивтерімен ерекшеленеді. Өнеркәсіпші Пьер Берже 1950 жылдан 1958 жылға дейін сегіз жыл бойы Баффеттің өмірлік серігі болды, кейін олар "бір күнді де бөлек өткен емес" екенін айтқан. 1958 жылы Берже Буфеттен Ив Сен-Лоранға кетіп қалды. 1962 жылы қызы Вирджиния, 1963 жылы қызы Даниэль, ал 1973 жылы ұлы Николас дүниеге келді. Баффет 1999 жылдың 4 қазанында Францияның оңтүстігіндегі Туртурдағы үйінде өз-өзіне қол жұмсады. Полиция Баффеттің басын мойнына таспамен байланған пластик қапқа салып өлтіргенін мәлімдеді.
Buffet was bisexual, and his paintings have been noted for their homoerotic themes. Industrialist Pierre Bergé was Buffet's live in lover for eight years from 1950 to 1958, recalling later that the two were "never apart for a single day." In 1958, Bergé left Buffet for Yves Saint Laurent. Daughter Virginie was born in 1962; daughter Danielle, in 1963; and son Nicolas, in 1973. Buffet died by suicide at his home in Tourtour, southern France, on 4 October 1999. Police said that Buffet died after putting his head in a plastic bag attached around his neck with tape.
Мұра
ХХІ ғасырда Баффеттің туындыларына қызығушылық қайта жанданды. Оның өнер туындылары Азия және бұрынғы Кеңес Одағы елдерінде ерекше танымал. 2016 жылы Париждегі Музей д’Арт Модерн оның өлімінен бері Францияда алғаш рет шығармаларының ірі ретроспективасын ұйымдастырды, бірақ кураторы Баффеттің "нағыз талғамсыздық" репутациясын ескере отырып, бұл көрменің тәуекелді екенін мойындады. Сондай-ақ 2016 жылы британдық автор Николас Фолкс «Бернард Баффет: Заманауи мега-суретшінің тууы» деген кітап жариялады, онда ол Баффеттің өмірі мен шығармашылығы туралы толық мәлімет береді. Осы жаңа қызығушылықпен байланысты, Баффеттің кейбір туындылары ХХІ ғасырдың басында құны жоғары бағаланды. 2015 жылы оның «Le Cri du Clown» (1970) суреті Гонконгтағы аукционда 3,15 миллион гонконг долларына (410 000 АҚШ доллары) сатылды. Сол жылы Лондондағы Кристи аукциондық үйі Баффеттің «Les Clowns Musiciens, le Saxophoniste» (1991) картинасын 1,022,500 фунт стерлингке сатты, бұл суретшінің ең қымбат сатылған туындысы болды.
In the 21st century, there has been a renewed spike in interest in the work of Buffet. His work is particularly popular in Asia and former Soviet Union nations. In 2016, Paris's Musée d’Art Moderne held a large retrospective of his work, the first held in France since his death, though its curator acknowledged that it was a risky exhibition given Buffet's lingering reputation as the "ultimate in bad taste". Also in 2016, British author Nicholas Foulkes published Bernard Buffet: The Invention of the Modern Mega Artist, in which he offers a biographical account of Buffet's life and work. Corresponding with this renewed interest, some of Buffet's work also saw rising appraisals in the early 21st century. In 2015, his painting Le Cri du Clown (1970) sold for 3.15 million Hong Kong dollars ($410,000 USD) in an auction in Hong Kong. That same year, Christie's auction house in London sold Buffet's Les Clowns Musiciens, le Saxophoniste (1991) for £1,022,500, which set the record for the highest selling work by the artist.