Соғыс кезіндегі қараңғыландыру: Ұшақтардың нысананы анықтауын болдырмау үшін жарықты азайту. Лондон шабуылындағы тәжірибе, 1914 жылғы шаралар. Қорғаныс стратегиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұшақтың нысананы анықтауын болдырмау үшін жарықты азайту. Соғыс кезінде немесе соғысқа дайындық кезінде қараңғыландыру – бұл сыртқы жарықты, оның ішінде жоғары бағытталған (немесе шағылысқан) жарықты ұжымдық түрде азайту тәжірибесі. Бұл 20-ғасырда жау ұшақтарының экипаждарына нысаналарын көзбен анықтауына мүмкіндік бермеу үшін жасалды, мысалы, 1940 жылғы Лондонға жасалған бомбалау кезінде. Жағалау аймақтарында қала жарықтарын сөндіру теңіздегі жаудың су асты қайықтарына қарсы кемелердің силуэтын көруіне кедерілді, осылайша оларды қорғады.
Minimisation of light to stop aircraft identification of targets
A blackout during war, or in preparation for an expected war, is the practice of collectively minimizing outdoor light, including upwardly directed (or reflected) light. This was done in the 20th century to prevent crews of enemy aircraft from being able to identify their targets by sight, such as during the London Blitz of 1940. In coastal regions, a shoreside blackout of city lights also helped protect ships from being seen silhouetted against the artificial light by enemy submarines farther out at sea.
Ұлыбритания
Соғыс жағдайында британдық жағалау қалаларын қараңғыландыру жоспарларын 1913 жылы Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль жасаған; бұл жоспарлар Ұлыбритания соғысқа кіргеннен кейін сегіз күн өткен соң, 1914 жылдың 12 тамызында іске асырылды. 1914 жылдың 1 қазанында Метрополитен полициясының комиссары Лондон аймағындағы жарқыраған сыртқы жарықтарды сөндіруге немесе күңгірттеу етіп қоюға, ал көше шамдарын қара бояумен ішінара бояуға бұйрық берді. Басқа жерлерде бұл мәселе жергілікті билік органдарына жүктелді. 1915 жылдың басында неміс стратегиялық бомбалау кампаниясы басталғаннан кейін, қараңғыландырылмаған қалалардағы қарапайым халық кейде өз қолдарымен әрекет ете бастап, әуе шабуылына тартылуы мүмкін деп ойлаған көше шамдарын қиратты. 1916 жылдың ақпан айында қараңғыландыру шектеулері бүкіл Англияға таратылды.
Plans to black out British coastal towns in the event of war were drawn up in 1913 by Winston Churchill in his role as First Lord of the Admiralty; these plans were implemented on 12 August 1914, eight days after the United Kingdom had entered the war. On 1 October 1914, the Commissioner of the Metropolitan Police ordered that bright exterior lights were to be extinguished or dimmed in the London area and street lamps be partially painted out with black paint. Elsewhere, the matter was left to local authorities. Following the start of the German strategic bombing campaign early in 1915, ordinary people in towns without blackouts sometimes took the law into their own hands, smashing street lamps which they thought might attract an air raid. Blackout restrictions were extended to the whole of England in February 1916.
Франция
Францияда 1915 жылдың көктемінде Цеппелин шабуылы басталғанда Париж қаласында қараңғылық режимі салынды, бірақ кейіннен ол жеңілдетілді. 1918 жылдың көктемінде немістер қалаға қарсы ауыр бомбалаушы ұшақтарды қолдана бастағанда бұл режим қайтадан енгізілді.
In France, a blackout was implemented for Paris at the start of the Zeppelin campaign in the spring of 1915, but was later relaxed, only to be reintroduced in the spring of 1918 when the Germans began using heavy bombers against the city.
Германия
Германияда, қараңғылық тек Батыс майданнан 150 километр (93 миль) қашықтықтағы аймақта ғана сақталды.
In Germany, a blackout was only enforced in a zone 150 kilometres (93 miles) behind the Western Front.
Ұлыбритания
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әуе министрлігі Ұлыбританияның түнгі әуе шабуылдарынан көптеген азаматтардың қаза болуын және кең ауқымды қирауды болжады. Жердегі жасалма жарықтарды сөндіру арқылы навигация мен нысанаға алудың қиындатылатыны туралы көпшілік келісімде болды. 1939 жылдың шілдесінде №2 қоғамдық ақпарат парағы (Әуе шабуылына қарсы іс-қимылдарға (А.Р.П.) дайындыққа қатысты оқу материалдарының бөлігі) қараңғылық ережелерінің толық орындалуын қамтамасыз ету үшін халықтың тәртібінің қажеттігін ескертті. Қараңғылық ережелері 1939 жылдың 1 қыркүйегінде, соғыс жарияланбастан бұрын енгізілді. Бұл ережеге сәйкес, барлық терезелер мен есіктер түнде ауыр перделер, картон немесе бояу сияқты қолайлы материалдармен жабылуы керек еді, бұл жау ұшақтарына көмектесетін кез келген жарық сәулесінің шығуына жол бермеу үшін жасалды. Үкімет қажетті материалдардың қолжетімділігін қамтамасыз етті. Дүкендер мен фабрикаларда ерекше қиындықтар туды. Ұлы аумақты шыныдан тұратын шатырлары бар фабрикалар уақытша қараңғылық панельдерін орнатуға шамалары келмеді, ал тұрақты әдістер (мысалы, бояу) күндіз жарықтандыруды жоғалтты. Дүкендер клиенттер кіргенде және шыққанда жарық көрінбеуі үшін қос "шлюздік" есіктерді орнатуға мәжбүр болды. Қараңғылықты А.Р.П. азаматтық күзетшілері қадағалады, олар ешбір ғимараттың жарық сәулесін шығармауына көз жеткізді. Ереже бұзушылар қатаң заңдық жазаға тартылды. Германияның соғыс жүргізу қабілеті төмендегенде, 1944 жылдың қыркүйегінде "жай жарық" енгізілді, ол ай сияқты жарық беруге мүмкіндік берді. Егер дабыл берілсе, толық қараңғылық енгізілді. Көшелерді толық жарықтандыруға 1945 жылдың сәуірінде рұқсат берілді. 30 сәуірде, Гитлер өзін-өзі өлтірген күні, Биг Бен жарықтандырылды, қараңғылықтың алғашқы енгізілгеніне 5 жыл мен 123 күн өткен соң.
During World War II, the Air Ministry had forecast that Britain would suffer night air bombing attacks causing large numbers of civilian casualties and mass destruction. It was widely agreed that navigation and targeting would be more difficult if man made lights on the ground could be extinguished. As early as July 1939, Public Information Leaflet No 2 (part of the Air Raid Precautions (A. R. P.) training literature) warned of the need for popular discipline to ensure that the blackout regulations were fully enforced during the blackout periods. Blackout regulations were imposed on 1 September 1939, before the declaration of war. These required that all windows and doors should be covered at night with suitable material such as heavy curtains, cardboard or paint, to prevent the escape of any glimmer of light that might aid enemy aircraft. The Government ensured that the necessary materials were available. Shops and factories had particular problems. Factories with large areas of glass roofing found it impossible to install temporary blackout panels and permanent methods (such as paint) lost natural light during daylight. Shops had to install double "airlock" doors to avoid lights showing as customers arrived and departed. The blackout was enforced by civilian ARP wardens who would ensure that no buildings allowed the slightest peek or glow of light. Offenders were liable to stringent legal penalties. As German war making capability declined, a "dim out" was introduced in September 1944, which allowed lighting to the equivalent of moonlight. A full blackout would be imposed if an alert was sounded. Full lighting of streets was allowed in April 1945; on 30 April, the day Hitler committed suicide, Big Ben was lit, 5 years and 123 days after the blackout was first imposed.
Тиімділігі
М. Р. Д. Футтың пікірінше, қараңғылық бомбалаушылардың бағытталған жүрісіне (навигациясына) бөгет болған жоқ, себебі навигаторлар көбінесе судың бетінен шағылысқан жарыққа, теміржолдарға немесе ірі тас жолдарға назар қойды.
M. R. D. Foot argues that blackouts did not impair navigation by bombers because navigators focused more on reflective bodies of water, railroad tracks, or large highways.
Техникалар
Жарықтарды жай ғана сөндіруге болады немесе үлкен қоғамдық ғимараттардың терезелерін қара бояумен жабу арқылы жарық кейде азайтылуы мүмкін. Екінші дүниежүзілік соғыста жарықты іштен шығармай ұстау үшін қараңғы перделер қолданылды. Терезелерді қара бояумен жабу – жартылай тұрақты қараңғылықты білдіреді. 1940-1950 жылдары Детройт сияқты қалалар әуе шабуылына дайындық жаттығуларын өткізді. Осы кезеңде қаланың Азаматтық қорғаныс қызметкерлері аудандық әуе шабуылы сиренасын дереу іске қосып, отбасылардан төмендегі әрекеттерді орындауын талап етті:
Lights can simply be turned off or light can sometimes be minimized by tarring the windows of large public structures. In World War II, a dark blackout curtain was used to keep the light inside. Tarring the windows can mean a semi permanent blackout status. During the 1940s and 1950s, cities such as Detroit would practise blackout air raid drills. During this time, the city's Civil Defense workers would immediately activate the neighborhood air raid siren and families would be required to do the following in order:
Пештер, духовкалар, жылыту қазандықтары сияқты барлық құрылғыларды өшіріңіз. Су, табиғи газ немесе пропанға арналған клапандарды жабыңыз, сондай-ақ электр қуатын ажыратыңыз. Қараңғылық перделерін (жарықтың кіруіне немесе шығуына кедергі келтіретін қара перделер) жабыңыз. Атом дәуірі басталғаннан кейін бұл қадам өзгертілді: бомбаның жылулық шоғын кері шағылыстыру үшін ақ перделер қолданылса, Екінші дүниежүзілік соғыста қара перделер әуедегі жаулардың терезелерден жарық көрмеуі үшін пайдаланылды. Қоғамдық паналауға, ядролық немесе бомбадан қорғанышқа немесе үйдің жертөлесіне барып, жергілікті полиция немесе блок бастығы қараңғылықты тоқтағанша сол жерде болыңыз.
Shut off all appliances, such as stoves, ovens, furnaces. Shut off valves for water and natural gas or propane, as well as disconnect electricity. Close blackout curtains (plain black curtains that would block light from coming in or going out). This step was changed after the atomic age began: where white curtains were used to reflect the thermal flash of the bomb, black curtains were used in World War II to prevent any airborne enemies from seeing light from windows. Get to a public shelter, a fallout or bomb shelter, or the household basement, and stay there until the local police or block warden dismissed the blackout.
Заманауи технологиялар
Әуе шабуылына қарсы қараңғыландырудың пайдасы қазіргі таңда технологиялық жағынан дамыған жаудың алдында көбінесе жойылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың бастапқы кезеңдерінде-ақ ұшақтар радио сәулелі бағытталмалы жүйелерді (мысалы, "Сәуле шайқасы") пайдаланды, ал нысаналар әуеден жерге радар арқылы анықталды (әріптес H2X). Бүгінде ұшқыштарда түнгі көру құралдары ғана емес, сонымен қатар спутниктік және инерциялық навигациялық жүйелер бар, бұл оларға тұрақты нысананы ұшақтармен және басқарылатын зымырандармен оңай табуға мүмкіндік береді. Дегенмен, 1991 жылғы Перс шығанағы соғысы алдында Бағдад билігі, Перс шығанағындағы әуе шабуылы басталар алдында, қараңғыландыруды және басқа да азаматтық қорғаныс шараларын қолданды.
The benefits of blackouts against air attack are now largely nullified in the face of a technologically sophisticated enemy. As early as World War II, aircraft were using radio beam navigation (see "Battle of the Beams"), and targets were detected by air to ground radar, (e. g. H2X). Today, not only are night vision goggles readily available to air crews, but sophisticated satellite based and inertial navigation systems enable a static target to be found easily by aircraft and guided missiles. Nevertheless, during the 1991 Gulf War, authorities in Baghdad practised blackouts along with other civil defence procedures, before the Gulf War air campaign began striking the city.