Ағылшын приход кеңесі: тарихы мен функциялары

Кіріспе

Парақ комитеті – діни ғимараттағы бөлме. Парақ комитеті Англия, Уэльс және кейбір ағылшын колонияларындағы жергілікті секулярлық және шіркеулік басқарудың комитеті болып табылатын, бастапқыда приход шіркеуінің парақ бөлмесінде немесе сакристиясында отырысқан және содан бері халық арасында "парақ" деп аталған комитет. Ең гүлденген кезеңінде, көптеген жерлерде жергілікті басқарудың жалғыз нысаны болып саналды және Ұлыбритания үкіметінің бюджетінің шамамен бестен бір бөлігін жұмсады. 1894 жылы олардың секулярлық функциялары алынып тасталды және 1921 жылы таратылды. "Парақ" термині Англия мен Уэльстен тыс жерлерде, мысалы, американдық және шотландтық епископ шіркеулерінде, приход шіркеуінің сайланған басқару органы мен заңды өкіліне сілтеме жасау үшін қолданылады.

Шолу

Көптеген ғасырлар бойы, қала немесе қалалық кеңес құрылмаған кезде, приходтық кеңестер жергілікті биліктің де-факто бірден-бір органы болып табылды және 19 ғасырдың ортасы немесе соңына дейін жергілікті бекітілген шіркеу төрағалығымен қауымдық қаражат жинау және жұмсауды басқарды. Олар жергілікті салықтарды жинау, мүкімсіздерге қамқорлық жасау, жолдарды күтіп ұстау, заңды орындау, азаматтық тіркеу және шіркеу ғимаратын күтіп ұстау сияқты функцияларға жауапкершілік алып, приходтың рухани және материалдық игілігін, сондай-ақ діни және дүниелік мүліктерін қамтамасыз етті. Дегенмен, ауыр жазалау шаралары ханзадалық соттар мен жүздік соттар, яғни бейбіт судьялардың қарауына берілді. Приходтар арасындағы функциялар қабылданған әдет-ғұрыптарға, қажеттілікке және қауымның оларды қаржыландыруға дайындығына байланысты өзгеріп отыруы мүмкін. Өйткені олардың билігі бастапқыда әдет-ғұрыптан туындады және тек кейде ғана жалпы құқықпен расталды немесе заңмен бекітілді. Алайда, Тюдор дәуірінде (1485-1603) приходтық кеңестерге қосымша заңдық міндеттер жүктелді; мысалы, 1538 жылы шомылдыру, неке және жерлеу тіркелімі міндетті болды, ал 1555 жылғы Жолдар туралы заңға сәйкес, кеңестер приходтағы жолдарды күтіп ұстауға жауапты болды. Тюдордың кедейлер заңдары, осы кезеңде қабылданған заңдар жиынтығы, кеңестерді приходтың мүкімсіздеріне қамқорлық жасауға міндеттеді. 1834 жылы Кедейлер заңы күшін жойғанға дейін, билігінің шарықталу нүктесінде кеңестер британ үкіметінің бюджетінің шамамен бес бөлігін жұмсады. 19 ғасырда олардың дүниелік функциялары біртіндеп жойылды, және ақырында 1894 жылы жергілікті басқару реформаларында азаматтық приходтар құрылып, кеңестердің дүниелік және діни аспектілері бөлінді. Олардың қалған дүниелік міндеттері жаңадан құрылған приход кеңестеріне берілді. Олардың діни міндеттері Англия шіркеуінде 1921 жылы олар жойылғанға және приходтық шіркеу кеңестерімен (PCC) алмастырылғанға дейін сақталды. Жергілікті биліктің осы секуляризациясына Лорд Солсбери басқаратын Консервативтік партияның басшылығы мен 1895 жылдан 1900 жылға дейін бірнеше Жоғары шіркеу либерал саясаткерлері қарсылық көрсетті. Қазіргі уақытта сақталған алғашқы кеңестің жалғыз аспектісі – жергілікті азаматтық сайлаушылар тізіліміндегі кез келген адам қатыса алатын және шіркеу күзетшілерін тағайындау құқығы бар приход мүшелерінің жылдық жиналысы. PCC-нің шіркеу ғимаратын жөндеу үшін салық салу құқығы, көптеген шіркеу приходтарының бөлінген аумақтарындағы (үлестік) тұрғындар мен бизнеске қатысты сақталады, бірақ кейбір аймақтарда мұндай қосымша салық ондықтан бас тартумен алмастырылмады.

For many centuries, in the absence of an incorporated city or town council, the vestries were the sole de facto local government and presided over communal fundraising and expenditure until the mid or late 19th century under local established Church chairmanship. They were concerned with the spiritual and physical welfare of parishioners and their parish amenities, both secular and religious, by collecting local taxes and taking responsibility for functions such as the care of the poor, the maintenance of roads, minor law enforcement, civil registration, and maintenance of the church building, etc. However, more serious punitive matters were dealt with by the manorial court and hundred court, or the Justices of the Peace. The functions could vary from parish to parish depending on accepted custom and necessity and the willingness of the community to fund them. This was because their power derived initially from custom and was only occasionally ratified by the common law or asserted in statute. However during the Tudor period (1485 1603), parish vestries were given increased statutory duties; for example, the compulsory parish register of baptisms, marriages and burials was introduced in 1538, and under the Highways Act 1555, the vestries became responsible for the upkeep of roads in the parish, while the Tudor poor laws; a series of laws introduced through the period, made vestries responsible for the care of the poor of the parish. At the high point of their powers before removal of Poor Law responsibilities in 1834, the vestries spent not far short of one fifth of the budget of the British government. During the 19th century, their secular functions were gradually eroded, and finally in 1894 the secular and ecclesiastical aspects of the vestries were separated in local government reforms by the creation of civil parishes. The vestry's remaining secular duties were transferred to newly created parish councils. Their ecclesiastical duties remained with the Church of England, until they were abolished and replaced by parochial church councils (PCCs) in 1921. This secularisation of local government was unsuccessfully opposed by administrations of the Conservative Party led by Lord Salisbury and several High Church Liberal politicians from 1895 to 1900. The only aspect of the original vestry remaining in current use is the annual meeting of parishioners, which may be attended by anyone on the local civil register of electors and which has the power to appoint churchwardens. A right to tax by a PCC for church chancel repairs remains as to liable (apportioned) residents and businesses across an apportioned area of many church parishes, in the form of chancel repair liability however, in some areas no such further taxation replaced tithes.

Англия мен Уэльстегі Вестри комитеттері

Шіркеу кеңесі – бұл приходтың салық төлеушілерінің жиналысы, оны приходтың дін қызметкері басқарды. Алғашқыда ол приход шіркеуінде немесе оның шіркеу бөлмесінде өткізілді, содан оның аты шықты. Ешқандай заң шіркеу кеңесі комитеттерін құрмады, бірақ олар ортағасырлық приходтық басқарудың тамырларынан туындап, әрбір приходта жергілікті қажеттіліктерге сәйкес дербес дамыды. 17 ғасырдың соңына қарай олар графтық судьялармен бірге Англияның ауылдық жерлерін басқарушыларға айналды. Англияда 19 ғасырға дейін приходтық кеңес қазіргі приходтық шіркеу кеңестерімен теңестірілді, сонымен қатар жергілікті биліктің барлық жергілікті мәселелерге жауапты бөлігі болды, бұл қазір аудандық кеңестің және кейбір аймақтарда азаматтық приходтық кеңестің құзыретіне жатады, сондай-ақ кедейлер заңын жергілікті деңгейде басқару сияқты басқа да іс-шаралар.

Шығу тегі

Англиядағы англосаксондықтардың алғашқы қоныстану бірлігі – тон немесе қала болды. Тұрғындар осы мәселелерді шешу үшін қалалық мәжілісте жиналатын, онда түрлі лауазымдарға адамдарды бекітіп, оларға міндеттер жүктелінетін және жалпы заң жарияланатын. Кейіннен, графтықтардың пайда болуымен, қалашық өзінің риві мен ең жақсы төрт адамын жүздік және графтық соттарында өкілдік ету үшін жіберетін. Алайда, саксондық жүйеде қалашықтың тәуелсіздігі феодалдық манориялық сотқа (leet) жоғалды, ол қалалық мәжілістің орнын басты. Приходтардың құрылуы жер иелігіне негізделген, сондықтан манориялық жүйе кеңінен таралып, жер иелері жергілікті дін қызметкерлерімен және діни мекемелермен бірлесіп, жаңа шіркеулер арқылы бірнеше манорияны, пайдалы емес жерлерді (қалдықтарды) және шіркеуге арналған жерлерді (glebelands) біріктіретін болды. Бастапқыда манория жергілікті басқарудың, ортақ әдет-ғұрыптардың және ауыл шаруашылығындағы әділдіктің негізгі бірлігі болды, бірақ уақыт өте келе шіркеу манориялық соттың ауыл өмірінің және оны жақсартудың маңызды аспектілеріндегі рөлін иеленді – ол өнімге салық (ондықтан) жинады. 15 600-ден астам шіркеулік приходтар өздерінің: шіркеулерін және зираттарын, приходтық үйлерін және жұмыс үйлерін, қайырымдылық қорын, базар орталықтарын, сорғыларын, айдалаларын, қамшылау тіректерін, тұтқындау орындарын, күзет үйлерін, салмақтар мен таразыларын, сағаттар мен өрт сөндіру машиналарын күтіп ұстады. Басқаша айтқанда: шіркеу мен оның қызметтерін ұстау, бейбітшілікті сақтау, қаңғыбаспен күресу, мұқтаждарға көмек көрсету, жолдарды жөндеу, зиянкестерді жою, құрт-қумырсқаларды жою, сарбаздар мен теңізшілерді жабдықтау, тіпті діни және моральдық тәртіпті нығайту. Бұл – жер заңдарымен, жергілікті әдет-ғұрыптармен және жағдайдың талабына сәйкес, приходқа және оның лауазымды тұлғаларына, яғни приход кеңесіне және оның ұйымына жүктелген көптеген міндеттердің бір бөлігі ғана. Мұндай белсенділік әкімшілік жүйенің күрделенуіне әкелді. Приход хатшысы приход кеңесінің шешімдерін және есептерін жүргізеді, ал приходтың істеріне қатысты құжаттар шіркеуде сақталатын «приход сандығында» сақталады, ол үш түрлі құлыппен жабдықталған, ал кілттері приход пасторы мен шіркеу күзетшілерінде болды.

The original unit of settlement among the Anglo Saxons in England was the tun or town. The inhabitants met to carry out this business in the town moot or meeting, at which they empowered or tasked men with various positions, and the common law would be promulgated. Later with the rise of the shire, the township would send its reeve and four best men to represent it in the courts of the hundred and shire. However, township independence in the Saxon system was lost to the feudal manorial court leet, which replaced the town meeting. Assembly of parishes rested on land ownership, so increasingly the manorial system, with parishes assembled by lords of the manor in concert with local clergy and religious institutions by serving via a new church a manor, or more than one manor plus commons, barren land (waste) and land set aside for church benefit as rectory or vicarage lands (glebelands). Initially, the manor was the principal unit of local administration, common customs and justice in the rural economy, but over time the church replaced the manorial court as to key elements of rural life and improvement—it levied its local tax on produce, tithes. More than 15,600 ecclesiastical parish vestries looked after their own:
churches and burial grounds, parish cottages and workhouses, endowed charities, market crosses, pumps, pounds, whipping posts, stocks, cages, watch houses, weights and scales, clocks, and fire engines. Or to put it another way: the maintenance of the church and its services, the keeping of the peace, the repression of vagrancy, the relief of destitution, the mending of roads, the suppression of nuisances, the destruction of vermin, the furnishing of soldiers and sailors, even to some extent the enforcement of religious and moral discipline. These were among the multitudinous duties imposed on the parish and its officers, that is to say, the vestry and its organisation, by the law of the land, and by local custom and practice as the situation demanded. This level of activity had resulted in an increasing sophistication of administration. The parish clerk would administer the decisions and accounts of the vestry committee, and records of parish business would be stored in a "parish chest" kept in the church and provided for security with three different locks, the individual keys to which would be held by such as the parish priest and churchwardens.

Таңдалған құрметті

Приходтық кеңес - бұл приходтағы барлық тұрғын үй иелерінің жалпы жиналысы болған. Бірақ 17 ғасырда кейбір приходтарда, әсіресе қалалық жерлерде халықтың күрт өсуі жиналыстарды шақыру мен өткізуді қиындатты. Осының салдарынан, олардың кейбіреулерінде жаңа орган – таңдалған приходтық кеңес құрылды. Бұл, мүліктік талаптарға ие және көбінесе өзіндік таңдау арқылы шақырылған, таңдалған тұрғындардың әкімшілік комитеті болды. Дегенмен, осы жергілікті органдардың көбеюі жергілікті басқару жауапкершіліктерінің шатасуына әкелді, бұл жергілікті басқарудағы кең ауқымды реформаның себебі болды, нәтижесінде 1894 жылғы Жергілікті басқару туралы заң қабылданды. Көптеген жергілікті органдардың мәселесін Жергілікті басқару кеңесінің төрағасы Х.Х. Фаулер айтты, ол 1894 жылғы заңға қатысты парламенттік пікірсайыста былай деді:

Заң бойынша, ауылдық және қалалық кеңестер жүйесі енгізілген кезде, діни және мемлекеттік міндеттер ажыратылды. Бұл барлық мемлекеттік мәселелерді приходтық кеңестерден алып, оларды басқару үшін ауылдық және қалалық кеңестер құрылды. Приходтық кеңестердің қарауына тек шіркеу мәселелері қалды.

Қалған шіркеулік пайдалану

1894 жылы азаматтық биліктер алынып тасталғаннан кейін, Англия шіркеуінің приходтарында шіркеу мәселелерін басқаруды пафостық кеңестер (Билік) 1921 жылғы заңымен олардың ізбасарлары ретінде пафостық шіркеу кеңестері құрылғанға дейін жалғастырды. Содан бері пафостық кеңестердің қалған жалғыз іздері – діни қауым мүшелерінің жыл сайын тек шіркеу қызметкерлерін сайлау үшін шақырылатын жиналысы ғана. Бұл кейде "жылдық пафостық кеңес отырысы" деп аталады. Пафостық шіркеу кеңестері қазір пафостық кеңестердің барлық басқа функцияларын атқарады. "Пафостық кеңес" термині басқа кейбір конфессияларда да қолданылады, ол қауымның шіркеу приходтарының іс-қимылдарына басшылық ету үшін сайлаған мирян мүшелерінің тобын білдіреді. Бұл Шотландия және Американдық епископтық шіркеулерде, сондай-ақ Австралия, Канада және Жаңа Зеландия сияқты Англикандық шіркеу провинцияларында орын алады. Американдық епископальдық шіркеуінде пафостық кеңес мүшелері әдетте жыл сайын сайланады және шіркеудің заңды өкілдері болып табылады. Ирландия шіркеуінде приход істерін жүргізуге сайланған мүшелерді сипаттау үшін "таңдалған пафостық кеңес" термині қолданылады.