Зви Йегуда Кук (1891-1982) – ультранационалистік раввин, діни сионизмді дамытқан. Оның ілімдері Израиль басып алынған территориялардағы қоныс қозғалысына әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни сионисттік көшбасшы (1891–1982)
Religious zionist leader (1891–1982)
Цви Йехуда Кук (23 сәуір 1891 – 9 наурыз 1982) – ультраұлттық ортодоксал раввин. Ол Британдық Мандаттық Палестинаның алғашқы ашкенази бас раввині Абрахам Исаак Куктың ұлы болды. Әкесі де, ұлы да Кукиандық сионизмді дамытуға үлкен үлес қосты, ол Діни сионизмнің басым түріне айналды. Ол Мерказ ХаРав иешивасының рош-иешивасы (деканы) болды. Куктың фундаменталистік тұжырымдары Израильдің оккупацияланған Батыс жағалауы мен Газа секторындағы діни қоныстану қозғалысының қалыптасуы мен қызметінде маңызды рөл атқарды, әсіресе оның шәкірттері құрған Гуш-Эмуним қозғалысына тигізген әсері арқылы. Оның көптеген идеологиялық ізбасарлары осындай қоныстарды құрды, ал ол әкесінің идеяларын таратуға және Діни сионизмнің негізін қалыптастыруға көмектесті. Кук шамамен алты онжылдық бойы Иерусалимде әкесі құрған Мерказ ХаРав иешивасына басшылық етті, ол «Діни сионизмнің жетекші иешивасы» атанды, онда жүздеген болашақ радикалдар, аумақтық келісімдерге қарсы болып, оккупацияланған Палестина аумақтарында Израильдің қоныстануын жақтады.
Zvi Yehuda Kook (, 23 April 1891 – 9 March 1982) was an ultranationalist Orthodox rabbi. He was the son of Abraham Isaac Kook, the first Ashkenazi chief rabbi of British Mandatory Palestine. Both father and son are credited with developing Kookian Zionism, which became the dominant form of Religious Zionism. He was Rosh Yeshiva (dean) of the Mercaz HaRav yeshiva. Kook's fundamentalist teachings were a significant factor in the formation and activities of the modern religious settlement movement in the Israeli occupied West Bank and Gaza, largely through his influence on the Gush Emunim movement, which was founded by his students. Many of his ideological followers established such settlements, and he has been credited with the dissemination of his father's ideas, helping to form the basis of Religious Zionism. Kook presided for nearly six decades over the Mercaz HaRav yeshiva founded by his father in Jerusalem, which became "the flagship yeshiva of religious Zionism", where hundreds of future militants, opposed to territorial compromises and promoting Israeli settlement of the Occupied Palestinian Territories, received their formative education.
Өмірбаян
Зви Йехуда Кук 1891 жылы Пасха қарсаңында Ресей империясының Ковно губернаторлығындағы (қазіргі Солтүстік Литвадағы Жемелис) Заумелде дүниеге келді. Оның анасы – әкесінің екінші әйелі, Рейза Ривка, Елияху Давид Рабинович Теомимнің немересі, Иерусалимнің бас раввині Шмуэль Салантпен бірге қызмет еткен. Кук өзінің әжесі Зви Иегуда Рабинович Теомимнің есімімен аталған. 1896 жылы оның әкесі бүкіл отбасымен Латвияның Бойск қаласына көшіп келді. Мұнда Кук Петах-Тикваның негізін қалаушылардың бірі Йоэль Моше Соломонның күйеу баласы, раввин Реувен Готфреудтің басшылығымен Талмудты зерттеді. Кейін, 1999 жылдан бастап, Кукке үйлеріне келген Бенямин Менаше Левин сабақ берді. Әкесі өлгенше Куктың басты мұғалімі болып қала берді, бірақ бұл кезде ол ұлына орыс тілін үйрету үшін жеке мұғалімді жалдады. 1904 жылы 13 жасында Кук Жаффаға көшіп барды, өйткені оның әкесі сол кезде Осман империясы бақылауында болған Палестинаның бір бөлігі болған қаланың бас раввині болып тағайындалды. Әкесі сияқты ол жыл сайын 28-ші күні Айярда өзінің алиясын (Израиль еліне көшіп келу) атап өтеді. 1906 жылы Кук, ол кезде 15 жаста, Торат Хайимге өзінің рош ешивасы Зерах Эпштейннің бағытында оқуға барды. Бірнеше жылдан кейін ол Жаффадағы әкесі үйіне оралып, оқуын жалғастырды. Осы уақытта ол Яков Моше Харлаппен тығыз қарым-қатынас құрды, онымен бірге Кабаланы зерттеді. Харлап әкесінің жақын тобының мүшесі болды. 1908 жылы ол әкесі жазған шығармаларды редакциялай бастады, бұл істі ол өлімге дейін жалғастырды, өйткені өзін оларды аутентикалық түрде түсіндіре алатын жалғыз адам деп санайды. Ол 1910 жылы жарық көрген Shabbat Haaretz атты атасының еңбегіне қоса берілген Шаббат жылына арналған хетер мехира (сату рұқсаты) туралы халахқа (иудей заңына) кіріспе сөз жазған деп мәлімделеді. Мұсаның Тауратты зерттеуге уақыты жетпегенін сезінген ол, ең алдымен, Иерусалимдегі жетекші сефард ешивасы – Порат Йосефке барды. Содан кейін Беньямин Левиннің ұсынысы бойынша ол Германияның Халберштадт қаласына барып, жергілікті ешивада сабақ беріп, философияны зерттеді. Өзінің жеке зерттеуінен басқа, Кук сол аймақтағы жас жігіттерге Талмуд, халах және Киелі кітапты үйретті. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Кук Германияның жауы болған Ресей империясының азаматы ретінде тұтқындалды. Бірнеше апта Гамбургтегі түрмеде болғаннан кейін, ол босатылып, Халберштадтқа қайтып оралуға рұқсат алды. Тек келесі жылы, 1915 жылдың соңында, оған Германиядан кетуге және соғысқа байланысты Швейцарияның Сент-Галлен қаласында қалған әкесіне қосылуға рұқсат берілді. Сол жерде ол 1916 жылы Лондонға раввиндік лауазымға орналасу үшін кеткенге дейін әкесімен бірге оқыды. 1920 жылы Палестинаға (ол кезде Британ мандаты болған) оралып, Нецзах Израиль мектебінде сабақ бере бастады. Бір жылдан кейін ол Еуропаға барып, әкесі ұсынған жаңа қозғалысты, "Дегель Ерушалайим" дінін насихаттады. 1922 жылы Варшавада Чава Лия Хатнерге үйленді. 1944 жылы ақпанда Чава Лия баласыз қайтыс болды, ал Кук қайтадан үйленуге бас тартты, 40 жылдай уақыттан кейін қайтыс болғанға дейін жесір қалды. 1923 жылдан Мерказ ХаРав иешибасының әкімшілік директоры болып қызмет атқарды. 1952 жылы Харлап қайтыс болғаннан кейін ол өлгенге дейін Рош Ешива болды. Ешива өзінің қазіргі дәрежесін тек көп уақыттан кейін алды. Кук 1935 жылы қайтыс болды, бұл кезде діни ойшылдар Ишувке елеусіз әсер етті және оның идеялары діни және сионисттік яһудилер арасында көп көңіл бөле алмады. Ешиваның жағдайы нашарлап, 1960 жылға дейін өмір сүру үшін күресті, содан кейін ол 20 студентті тартуға қол жеткізді. Алпысыншы жылдардың ортасында оның мәртебесі тез жақсарды, өйткені Бней Акиваның элиталық түлектері арасында олардың Ұлттық діни партияға ықпал ету әрекеттері қабылданбады. Бұдан кейін бұл топ, Гахелет деп аталатын құпия бауырластықты құрды (соның ішінде Елиезер Вальдман, Моше Левингер және Хайм Друкман сияқты раввиндер бар) өздерінің назарын Кук пен оның ешивасына аударды. 1967 жылы алты күндік соғыстан кейін, оны "әдемі теолог" деп атады, ол Израиль үкіметін Батыс жағалау мен Газада қоныстар салуды мақұлдауға итермеледі және өз студенттерін осы миссияға жіберді. Ол өзінің атасының Палестинадағы бас раввиндік кеңес болашақтағы Синедрионның бастауы болды деген көзқарасын қолдады. Кук өмірінің соңғы жылдарында аз жазды. Оның пікірлері эллипстік болды, олардың көптеген ізбасарлары білмейтін раввиндік дәстүрлерге сілтеме жасады, ал оның өкілеттігі оның харизматикалық тұлғасына – харизма оның әкесі баса назар аударған нәрсе – және жазбаларына қарағанда көбірек тірелді. Ол Иерусалимде 9 наурыз 1982 жылы, сол жылы Пуриммен бірге келіп, Зейтун тауындағы еврей зиратында жерленді. Оның қазасы Гуш Эмуним ішіндегі басшылықтың үзілуіне әкелді, ол кейіннен ұжымдық шешім қабылдау бағытына бет бұрды.
Zvi Yehuda Kook was born on the eve of Passover in 1891 in Zaumel in the Kovno Governorate of the Russian Empire (now Žeimelis in Northern Lithuania), where his father served as rabbi and was a prominent local Zionist. His mother was his father's second wife, Reiza Rivka, the niece of Eliyahu David Rabinowitz Teomim, Chief Rabbi of Jerusalem together with Shmuel Salant. Kook was named after his maternal grandfather, Zvi Yehuda Rabinowitz Teomim. In 1896, his father, with his entire family, moved to Boisk, Latvia, where he ran a yeshiva and served as a parish rabbi. There Kook studied Talmud under the guidance of Rabbi Reuven Gotfreud, the son in law of Yoel Moshe Salomon, one of the founders of Petah Tikva. Later, from 1999 onward, Kook was also tutored by Benjamin Menashe Levin, a guest of their family. His father, until his dying day, was to remain Kook's principal teacher, though at this time he hired a private tutor to teach his son Russian. In 1904, at age 13, Kook moved to Jaffa, when his father was appointed Chief Rabbi of the city, then part of Ottoman controlled Palestine. Like his father, he would celebrate each year the date of his aliyah (emigration to the Land of Israel) on the 28th day of Iyyar. In 1906, Kook, by then 15, went to study at Torat Haim under its rosh yeshiva, Zerah Epstein. Some years later he returned to his father's home in Jaffa, where he continued his studies. It was around this time that he developed a close relationship with Yaakov Moshe Harlap, with whom he studied Kabbalah. Harlap formed part of his father's close circle. In 1908, he began to edit his father's writings, a task he continued down to his death, as he considered himself the only person capable of authoritatively interpreting them. It has been claimed he contributed to the preface on halakha (Jewish law) regarding the heter mechirah (sale permit) for the Sabbatical year attached to his father's work Shabbat Haaretz, which was published in 1910. Feeling that he had not devoted enough time to Torah study he first went to Porat Yoseph, the leading Sephardic yeshiva of Jerusalem. Then, on Binyamin Levin's suggestion, he left for Halberstadt, Germany to teach at the local yeshiva and study philosophy. In addition to his own studies, Kook taught Talmud, halakha, and Bible to young men in the area. With the outbreak of World War I in 1914, Kook was arrested as a citizen of the Russian Empire, an enemy of Germany. After several weeks in a detention camp in Hamburg, he was released and allowed to return to Halberstadt, where he needed to report once every two days in the local office. Only the following year, at the end of 1915, was he granted permission to leave Germany and join his father, who was stranded in St. Gallen, Switzerland, due to the war. There he continued to study under his father's guidance, until the latter left to fill a rabbinic position in London in 1916. In 1920, he returned to Palestine (then under the British Mandate) and began teaching at Netzakh Israel school. A year later, he went to Europe to promote his father's new movement, Degel Yerushalayim a spiritual complement of secular Zionism. In 1922, he married Chava Leah Hutner in Warsaw. Chava Leah died childless in February 1944, and Kook refused to remarry, remaining a widower until his death nearly 40 years later. From 1923, he served as the administrative director of the Mercaz HaRav yeshiva. After Harlap died in 1952, he became Rosh Yeshiva until his own death. The yeshiva assumed its present stature only much later. Kook père had died in 1935, at a time when religious thinkers had a negligible impact on the Yishuv and his ideas had failed to attract much attention among both religious and Zionist Jews. The yeshiva's fortunes waned, and it struggled to survive down to the 1960s, when it managed to attract a spare 20 students. In the mid sixties, its standing rapidly improved as a result of frustrations encountered among elite graduates of Bnei Akiva when their attempts to exert influence in the National Religious Party were met with a rebuff. Thereafter, this group, which constituted a secretive fraternity called Gahelet (including such rabbinical figures as Eliezer Waldman, Moshe Levinger and Haim Druckman) shifted their attentions towards Kook and his yeshiva. After the Six Day War in 1967, of which he has been called 'the ultimate theologian,' he induced the Israeli government to approve the building of settlements in the West Bank and Gaza and sent his students to that mission. He subscribed to his father's view that the Chief Rabbinate in Palestine was the precursor of the future Sanhedrin. Kook wrote little in his final years. His remarks were elliptical in their allusive references to rabbinical traditions many of his followers were unfamiliar with, and his authority rested more on his charismatic figure – charisma was something his father stressed – than his writings. He died in Jerusalem on 9 March 1982, which coincided with Purim that year, and was buried in the Mount of Olives Jewish Cemetery. His passing created a leadership vacuum within Gush Emunim, which subsequently moved in the direction of collective decision making.
Идеология
Сионизм көбінесе сенімсіздер бастаған зайырлы қозғалыс ретінде пайда болды, олардың көпшілігі еврей діни дәстүрлерін қабылдамады. Олардың бірі, еврей халқының жекелеп көшіп келуінен гөрі, еврей халқының кез келген ұжымдық "қайта оралуы" Мәсіхтің тікелей араласуымен ғана мүмкін екенін айтты. Куктердің жаңашылдығы – бұл сионизмді дінге қарсы деп қарастыратын сенім мен еврейлер үшін зайырлы мемлекет құру жөніндегі сионистік бағдарлама арасындағы қақтығысты шешетін теологияны жасау болды. Куктың әкесі айтқандай, еврей мемлекеті "алдымен зайырлы құрылымдарды қалыптастырып, содан кейін қасиеттендіруі керек".
Zionism began as a secular movement often led by disbelievers many of whom rejected Jewish religious traditions, one of which held that any collective "return" of the Jewish people, as opposed to individual aliyah, depended on the direct intervention of the Messiah. The Kooks' innovation consisting in elaborating a theology that bridged the gap between a faith that saw Zionism as a heresy, and the Zionist programme for the development of a secular state for Jews. As Kook's father phrased it, a Jewish polity must "build secularly and sanctify afterwards."
Қайта сатып алу процесі
Зви Кук, Харлаппен бірге, кем дегенде Яһуда Алкалайға дейінгі мессиандық ой-пікірлер дәстүрінің мұрагері болды, онда Израильдегі яһудилердің құтқарылуы адамзаттың жалпы көтерілуінің алғышарты және бастауы болды. Оның әкесі сионистерді құтқарудың құдайлық жоспарындағы беймәлім агенттер деп қараса, – тек “жіңішке мембрана” ғана шабутай Зевидің апатты мысалы болған антиномиялық мессиандықтан шынайы мессиандық құтқарылуды бөліп тұрды, – Зви Кук бір қадам алға жылжыды. Ол, зайырлы мемлекет қасиеттіліктің жасырын ұшқынын енді жүзеге асырып отыр деп сенді. Ол бұл міндетті 1967 жылы Израиль басып алған жерлерге еврей билігін кеңейту арқылы одан әрі дамыту керек деп мәлімдеді. Бұл, оның пікірінше, ұрпақтар бойына созылатын құтқару процесінің үш кезеңін қамтиды, оның біріншісі қазірдің өзінде орындалды: (а) Израиль мемлекетінің құрылуы, Дәуіт патшалығының заманауи көрінісі; (б) Амалекке қарсы еврейлердің толық егемендігінің қайта орнатылуы; және осы екі шарт орындалғаннан кейін (в) Иерусалимдегі Харам әш-Шариф/ғибадатхана тауында Үшінші ғибадатхана салынатын болады. Гүш-Эмунимде оның сөздері жиі айтылып, пайғамбарлыққа теңестірілді. Кук көзқарасында еврейлер ерекше, адамзат үшін өлшем, яһуди діні – адамзат пен шындықтың өзегі, ал Израиль – жан, ал әлем – дене болды. Осы контексте Зви Кук әкесінің және кабаланың студенті Харлаптың идеяларын дамытты, ол беймәлімдерге деген жаулық көзқарасына ие болды және әлем халықтарының Израильге бағынбауы олардың құлдырауына әкеледі деп мәлімдеді. Кук бұл еврей ұлтшылдығын, шын мәнінде, космополиттік деп санады, себебі әлемді құтқару Израильге байланысты, бұл идея ертедегі Хапоэль ха-Мизрахи ойшылдарына үлкен әсер етті. Кук қазіргі Израиль мемлекетінің құрылуын еврей халқының құтқарылуының маңызды қадамы ретінде қарастырды (Атхальта де геула). Көптеген Тора ғалымдары құтқарылуды болашақ дәуір ретінде көреді, ол бастапқыда толық күйінде келеді, ал үздіксіз процесс емес. Кук бұл процестің Израильдің ауыл шаруашылығының дамуында көрініс тапқанын айтты, онда әрбір помидор мен бананда “қасиеттілік” бар. Ол бұл идеяны (Езекиел 36:24-28 (JPS)) негізге алды: «Бірақ сіздер, Израиль таулары, Менің халқым Израиль үшін бұтақтар шығарып, жеміс бересіздер, себебі олар жақын арада үйге оралады», – деді. Раши осы сөздерді Рабби Аббамен Санхедринде 9-да соңғы уақыттың белгісі ретінде түсіндіргенін айтты. Раши былай деп жазды: «Ел жемісін жақсы бергенде, соңғы уақыт жақын, және одан артық [ашылған] соңғы уақыт жоқ». 1975 жылы «Амишав» иммигранттар ұйымын құрған шәкірті раввин Элияху Авихаилдың айтуынша, Кук оған өз тамырларымен байланысын жоғалтқан еврейлердің шашыраған қауымдастықтарын іздеуді, оларды дінге айналдыруға (гиюр) дайындауды және олардың Израильге «қайтуын» жеңілдетуді кеңес берген. Ол осындай жоғалған еврейлерді, он тайпы жоғалған тайпаның қалдықтарын, Үндістан мен Непалда, мысалы, Мизо және Хмар сияқты тибет-бирма халықтарының арасында тапты деп сенді. Бастапқыда «ессіз» деп саналған Авихаил осы халықтарға Бней Менаше этнонимін бергеннен кейін, екі мыңға жуық адамды Израильге, әсіресе Палестинаның Хеброн қаласына жақын Израиль қонысына, атап айтқанда Кирият Арбаға, өзінің қайырымдылық демеушісі Ирвинг Московицтің қаржылық көмегімен көшіруге қол жеткізді.
Zvi Kook, together with Harlap, was heir to a tradition of messianic demonizing thought going back at least to Judah Alkalai, in which the redemption of Jews in Israel was a premise for, and precursor to, the general uplifting of mankind. Whereas his father viewed Zionists as unwitting agents in the divine plan for redemption, – only a "slim membrane" was all that separated antinomian messianism, of the type disastrously exemplified by Shabbatai Zevi, from authentic messianic redemption, Zvi Kook went one step further. Believing that the secular state already embodied in nuce the hidden spark of the sacred, he argued that the messianic age of redemption had already arrived This task was to be furthered in the present age by extending Jewish rule over the land occupied by Israel in 1967, also by means of settlements. This redemptive process across generations would, he argued, involve three stages, the first of which had already been achieved: (a) the establishment of the State of Israel, a contemporary expression of the Davidic Kingdom; (b)the restoration of complete Jewish sovereignty against Amalek; and, once these two preconditions were satisfied (c) the Third Temple would be established on the Haram al Sharif/Temple Mount in Jerusalem. Within Gush Emunim, now defunct, his words were often reported and taken to be akin to prophecies. In Kook's vision, Jews were unique, the yardstick for mankind, with Judaism forming the core of humanity and reality itself, and Israel analogized to the soul while the world at large was likened to the body. In this context, Zvi Kook extended the ideas of his father and his fellow student of kabbalah Harlap, who had an outlook of hostility to Gentiles and asserted that the failure of the peoples of the world to surrender to Israel would cause their downfall. Kook took this Jewish nationalism as in fact cosmopolitan, in the sense that the redemption of the world was contingent on Israel, an idea that proved influential with the early Hapoel HaMizrachi thinkers. Kook saw in the establishment of the modern State of Israel a major step in the redemption of the Jewish people (Atḥalta de geulah). Many Torah scholars envision redemption as a future era that arrives complete from the very start, and not an ongoing process. Kook claimed that the process was evidenced in the development of Israeli agriculture where every tomato and banana was invested with "sanctity". He based this idea on (Ezekiel 36:24 28 (JPS)): But you, O mountains of Israel, will produce branches and bear fruit for My people Israel, for they will soon come home, and Rashi's gloss on the way it had been interpreted as an indication of the End by Rabbi Abba at Sanhedrin 9. Rashi wrote: "When the Land of Israel gives its fruit nicely, then the End is near, and there is no more [to the] revealed End [than this]." According to his disciple, rabbi Eliyahu Avichail, who founded the immigrant organization Amishav in 1975, Kook himself advised him to search for dispersed communities of Jews who had lost contact with their roots, prepare them for conversion (giyur) and facilitate their "return" to Israel. He believed he had discovered such lost Jews, putative remnants of the Ten Lost Tribes, in India and Nepal among Tibetan Burmese peoples such as the Mizo and Hmar. Though initially considered a "crackpot", Avichail succeeded, after conferring on these peoples the ethnonym Bnei Menashe, in having some two thousand relocated in Israel, especially in the Israeli settlement near the Palestinian city of Hebron, namely Kiryat Arba, through financial assistance from his philanthropical sponsor Irving Moskowitz.
Мәсіхшілікті жек көру
Оның әкесі еврейлердің антиномиялық мессианизміне ұзақ уақыт бойы бейімделгенімен, Бірінші дүниежүзілік соғыс оны заманауи жамандықтың басты көзі – христиандықтың антиномиялық сипатында деген тұжырымға жеткізді. Цви Куктың идеологиясы, әкесінің "қатты жек көруін" немесе теологиялық наразылығын көрсетеді, христиандыққа қатысты өткір жаулықпен сипатталады, оны ол "Израильге қарсы қылмыс", "Израильдің терісі" деп қарастырды – бұл бейне Талмудтағы дәстүрлерді еске түсіреді, онда Иса "Израильдің қылмыскері" (пошея Израиль) ретінде сипатталып, нәжіс суға қайнатылған. Христиандық – құдайға табынудың бір түрі, еврейлердің құдайлығына қарсы дінсіздік. Ол яһудилерге қарсы пікірден бас тартпады, яғни Исаның айып тағуында яһудилер кінәлі деген ұғымды жоққа шығарды. Бұл, көрінетін болса да, диаспорадағы яһудилерге таңылған құрбандық сананы жоққа шығарудың бір жолы болды. Ол 1952 жылы Израильдің құрылуы Батыс христиан әлеміне қарсы соғыс деген қорытындыға келгеннен кейін осы мәселедегі пікірлерін жазуға кірісті. Екі мың жылдық көздерді, мысалы, Толедот Йешуді сынсыз зерттеп, кейбір сыншылардың пікірінше, мың жылдан астам уақыттан бері көрілмеген христианға қарсы poleмика дәстүрін жаңғыртты. Бұл көзқарастың негізгі тұстары христиандықты еврей ересі ретінде бекітеді; христиан құдайы өлген, ал еврей құдайы тірі. Ол раввиндердің әдебиетіндегі "миним" терминінің мәсіхшілерді білдіргенін мәлімдеді. 1973 жылы Голда Меирдің Папа Павел VI-ға сапары кезінде Ватикан Израиль туын көтергенде, Кук папаны "ескі галах" (шашылған, яғни христиан дін қызметкері) деп қысым көрсетіп, христиан әлемінің құлауын білдіретін белгіні ұятсыз түрде көтерді. Ол Израильді христиандық және соңында Батыс әсерінен тазартқысы келді, тіпті Григориандық азаматтық күнтізбені қолдануға қарсы шықты. Ол әкесінің еңбектерін Батыс философиясының тұрғысынан қарастырудан қашқандықтан, бұл "рухани араласудың" бір түрі болар еді. Бұл оның иудаизмге деген көзқарасына әсер етті, ол қазіргі Израильде қабылданған және оқытылған шынайы нұсқасы, ал христиандардың арасында өмір сүргеннен туындаған зиянды әсерлерге ұшыраған, жер аударылған диаспораның иудаизміне қарама-қарсы болды. Оның осы тақырыптағы жазбалары Израильдік қоныстанушылардың арасында немесе Тораның тазалығына ұмтылған, оқшауланған зерттеулерге бейім адамдардың және керісінше, антисемиттердің арасында таратылады.
Though his own father was long tempted by the antinomian strain of Jewish messianism, World War I had led him to conclude that the great source of contemporary evil lay in the antinomian dispensation of Christianity. Zvi Kook's ideology, reflecting his father's "intense loathing" or theological disdain, is characterized by a staunch hostility to Christianity, which he regarded as a "crime against Israel", the "refuse of Israel", an image recalling Talmudic traditions of Jesus, "the criminal of Israel" (poshea Israel), being boiled in excrement. Christianity was a form of idolatry, a blasphemy against the divinity of Jews. He refused to back away from the antisemitic notion that Jews bore responsibility for Jesus's crucifixion. This apparently was one of his ways of repudiating the victim mentality ascribed to Jews in diaspora. He began to outline his opinions in this regard in 1952, after concluding that Israel's establishment constituted a war against Western Christendom. Rummaging through two millennia of sources uncritically, such as Toledot Yeshu, he revived a tradition of anti Christian polemics which, according to some critics, had not seen the likes for over a millennium. Key points in this attitude affirm that Christianity is a Jewish heresy; that whereas the Christian god is dead, the Jewish god is alive. He asserted that the term min/minim apostates in rabbinical literature indeed denoted Christians. When the Vatican hoisted the Israeli flag on the occasion of Golda Meir's visit to Pope Paul VI in 1973, Kook sneered at the pope as an old galakh (shaven, i. e. tonsured Christian priest) unashamedly raising a symbol that signified the destruction of Christendom. He wanted to rid Israel of Christian and ultimately Western influences, something that extended down to opposing the use of the Gregorian civil calendar. He avoided reading his father's works in the light of Western philosophy because that would be a form of "spiritual miscegenation". This influenced his views of Judaism, the authentic version being that practiced and taught in modern Israel as opposed to the Judaism of the exilic diaspora, which was, he thought, irremediably inflected by the deleterious effects of living among Christians. His writings on this theme circulate among Israeli settlers, or Torah purists aspiring to a life of secluded study and, conversely, among anti semites.
Мейр Қаханмен қарым-қатынасы
Раввин Мир Каханның жесірінің айтуынша, Кук Каханды өте бағалаған. Кахан саяси партия құрғанда, Кук оның Кнессетке өтуіне қолдау көрсетті. Ол бастапқыда Ұлттық діни партияның жақтаушысы болғанмен, 1974 жылы Рабин үкіметіне оның қарсылығына қарамастан қосылғаннан кейін олардан бас тартысқан. Каханға қолдау хатында ол былай деді: "Раввин Меир Каханның қатысуы және оның Кнессет трибунасынан айтқан қатаң сөздері, сөзсіз, бүкіл Израиль жері үшін міндетті күреске күш пен құндылық қосады". Оның Каханды қолдауы туралы жарияланым мен хаты еврей телеграф агенттігіне жеткізілді. Бірақ оның шәкірті раввин Узи Калхаймның сөзіне қарағанда, Кук Каханды қолдауы күрделірек болған. Раввин Каханның АҚШ-тағы еврейлерді қорғау және еврей мақтанышын арттыруға бағытталған әрекеттерін мақұлдаған. Алайда Израильде Кук Каханның ұстанымдарымен келіспеген, бірақ Каханның Кнессетте орын алып, өз пікірін білдіруге құқығы бар деп санайтын, тіпті Кук олармен келіспесе де. Ол Каханды қолдауының "оның сөздері мен мақсаттарына қатысты ешқандай сәйкестік немесе байланыссыз" екенін жазған.
According to the widow of Rabbi Meir Kahane, Kook greatly admired Kahane. When Kahane formed a political party, Kook endorsed his bid for a Knesset seat. Though he had originally been a staunch supporter of the National Religious Party, he broke with them in 1974 after they entered the Rabin government over his opposition. In his letter of support to Kahane, he stated: "The presence of Rabbi Meir Kahane and his uncompromising words from the Knesset platform will undoubtedly add strength and value to the obligatory struggle on behalf of the entire Land of Israel." The announcement of his support of Kahane and his letter were made available to the Jewish Telegraphic Agency. According to his student Rabbi Uzi Kalheim, however, Kook's support of Kahane was more nuanced. The rabbi approved of Kahane's activities in the U. S. to protect Jews and bolster Jewish pride. But in Israel, Kook did not agree with Kahane's positions but felt that Kahane should have the right to a place in the Knesset and express his views there, even though Kook did not assent to them. He is quoted as explicitly writing that his support for Kahane was "without any identification with or connection to the specifics of his words and aims".
Палестиналықтар мен арабтар туралы пікірлер
Кук Израильдің арабтармен Израиль аймағы үшін күресінің ұлттық күрес екенін айтты. 1948-49 жылдарғы палестиналықтардың көшіп кетуі кезінде еврейлер палестиналықтарды қуып шығармағанын, олар өздерінің қорқынышы немесе асыра қорқыныштары салдарынан өз еркімен қашқандарын айтты. Цви Кук, қалғандары жер еврей екенін қабылдап, азшылық мәртебесіне келіссе, қала алатынын ойлады. 1967 жылға дейін ол арабтар мен израильдіктер арасындағы қақтығысты діни емес, этникалық деп қарастырды. Оның пікірінше, олар христиандардан ерекшеленеді, оларды ол жалған құдайға табынушылар деп есептегендіктен, олармен болған қақтығыс уақытша мәселе болар еді, себебі олар бір Құдайға сенеді. Жекелеген азшылықтардың құқықтары құрметтелуге тиіс. Израильдің Жоғарғы Соты Илон Морех поселкесінің Руджейб ауылына тиесілі палестиналық жерлерді босату керек деген шешім қабылдағанда, раввин өзінің ізбасарларына сот шешімін орындауға кеңес берді, тіпті оның идеологиялық көзқарасы "Ерец-Израильде араб жері деген нәрсе жоқ" деген болса да. Бенни Кацовер еске алады: "Раввин бізге бірнеше рет: "Біз Ахмад пен Мустафаға тиесілі жерге зиян келтіре алмаймыз", арабтардың ұрпақтан-ұрпаққа жеткен жерлеріне қол тигізе алмаймыз" деді". Ол бірнеше рет газеттерге арабтардың жағдайына қатысты наразылығын білдіретін хаттар жолдады.
Kook's view was that Israel's struggle with the Arabs over the Land of Israel is a national one. While denying that Jews had ever expelled Palestinians in the Palestinian exodus in 1948 49 – in his view they had all simply ran away of their own accord, through cowardice or exaggerated fear – Zvi Kook thought those remaining could stay provided they accepted that the land was Jewish and acquiesced in their status as a minority. Prior to 1967, he considered the conflict between Arabs and Israelis as ethnic not religious. They were in his view unlike Christians, whom he considered idolatrous, a purely monotheistic people and therefore, in their case, the conflict with Jews would be a passing matter. The rights of individual minorities were to be respected. When the Israeli High Court ruled that the Elon Moreh group of settlers had to evacuate lands under Palestinian ownership and belonging to the village of Rujeib, the rabbi told his followers to abide by the court's verdict, even though his ideological view was that "there is no such thing as Arab land in Eretz Israel." Benny Katzover recalled: "The rabbi told us several times, 'We cannot damage land belonging to Ahmad and Mustafa', that we couldn't touch lands that had belonged to Arabs for generations." On several occasions he sent letters to newspapers expressing his displeasure over reports that Arabs were being maltreated.
Студенттер
Цви Куктың қоныс аударушы қозғалысын жетектеген фундаменталистік раввиндерге діни тұлға ретіндегі ықпалы, исламның радикалданғанына әсер еткен Саид Кутб және Аятолла Хомейни сияқты дін басыларының жас буын зиялыларына тигізген әсерімен салыстырылады. Оның ең белгілі шәкірттері – раввин Шломо Авинер, Цви Тхау, Исраэль Ариэль, Залман Меламед, Ицхак Шеилат, Дов Лиор, Сефания Дрори, Йоэль Бин Нун, Елиезер Меламед, Дэвид Самсон, Хайм Друкман, Моше Левингер және Яков Ариэль. Осы шәкірттерінің бірнешеуі оның қоныстар мен мошавтар құруға шақырғандарының ішінде.
Zvi Kook's influence as a religious authority on the fundamentalist rabbis who drove the settler movement has been thought of as to some degree analogous to the impact of religious figures like Sayyid Qutb and Ayatollah Khomeini on younger generations of intellectuals who were to figure prominently in the radicalization of Islam. The most well known among his students are rabbis Shlomo Aviner, Zvi Thau, Yisrael Ariel Zalman Melamed, Yitzchak Sheilat, Dov Lior, Zephaniah Drori, Yoel Bin Nun, Eliezer Melamed, David Samson, Haim Drukman, Moshe Levinger, and Yaakov Ariel. Several of these students are among those whom he encouraged to establish settlements and moshavim.
Жазбалар
Кішкентай Куктың жарияланған еңбектерінің көп бөлігі оның әкесінің шығармаларының басылымдары мен жинақтарынан тұрды, бірақ оның көптеген түпнұсқа мақалалары мен хаттары кейін жиналып, кітап түрінде жарық көрді. Мақалалар жинағы: "Ор Ленетивати", "Ленетивот Израиль", екі томдық. Хаттар жинағы: "Цемах Цви", "Доди Лицви". Оның кейбір хаттары "Игрот ХаРая" кітабында жарияланды. Дәрістер: Раввин Шломо Авинердің "Тора туралы Сихот ХаРав Цви Йехуда" (5 томдық), "Месилат Йешарим", "Моадим" (мерекелер) және басқалары.
Most of the younger Kook's published works were editions and collections of his father's work, but many of his original articles and letters were later collected and published in book form. Collections of articles: Or Lenetivati, Lenetivot Israel, two volumes. Collections of letters: Tzemach Tzvi, Dodi Litzvi. Some of his letters are printed in Igrot HaRa'aya. Lectures: Sichot HaRav Tzvi Yehuda on the Torah (5 volumes), Mesilat Yesharim, Moadim (festivals), etc., by Rabbi Shlomo Aviner.