Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық еврей діни қайраткері және ғалымы (1858–1938)
British Jewish religious leader and scholar (1858–1938)
Клод Джозеф Голдсмид Монтефиоре, сондай-ақ Голдсмид–Монтефиоре немесе жай ғана Голдсмид Монтефиоре. Ол сэр Мозес Монтефиоренің шөбересі болды. Монтефиоренің бірінші әйелі – Кембридж университетінің Гиртон колледжінде оқыған Тереза Элис Шорштейн. Ол 1889 жылы қайтыс болды, ал екі жылдан кейін ол оның құрметіне Тереза Монтефиоре еске алу сыйлығын тағайындады. Олардың ұлы – Леонард Г. Монтефиоре. Монтефиоре 1902 жылғы 24 шілдеде Батыс Лондон синагогында қайтадан үйленді. Оның екінші әйелі – Ричард Джеймс Уордтың қызы, Гиртон колледжінің вице-директоры Флоренс Файф Бреретон Уорд, ол бұрын кітапханашы болып жұмыс істеген. Ол Оксфорд университетінің Баллиол колледжінде білім алды, онда классикалық пәндерден түйіршіксіз емтиханды бірінші дәрежеде тапсырды және Бенджамин Джоуэтт пен Т. Х. Гриннің ықпалына ілесті. Батыс Лондон синагогының пастырлық қызметіне дайындалған ол Берлинде теологияны оқыды, бірақ Реформалық қозғалыстың қуғындалуына көңіл білдіре алмағандықтан, ғылыми және қайырымдастық қызметке өтті. Дегенмен, ол рухани ұстаз және уағызшы болып қызметін жалғастырды, бірақ дін қызметкері ретінде емес, және Израиль Абрахаммен бірлесіп «Иудаизмнің қырлары» (Лондон, 1894) атты уағыздар жинағын жариялады. 1886 жылы Хибберт қоры оны 1892 жылғы лекциялық курсын («Ежелгі еврейлердің мысалында діннің пайда болуы») оқуға шақырды. Осы лекцияларында Монтефиоре теология ғылымына маңызды үлес қосты. 1896 жылы ол «Үй оқуына арналған Киелі кітаптың» бірінші томын жариялады, ол «жоғары сын» тұрғысынан моральдық ойлармен Киелі кітапқа түсіндірме берді; екінші том 1899 жылы жарық көрді. 1888 жылы Монтефиоре Израиль Абрахаммен бірлесіп «Еврейлік тоқсандық шолу» журналын құрды және оны редакциялады, бұл журнал заманауи еврейлік ғылымының ең жоғары деңгейінде тұрды және оның қаламынан шыққан көптеген мақалалар онда жарияланды.
Claude Joseph Goldsmid Montefiore, also Goldsmid–Montefiore or just Goldsmid Montefiore He was the great nephew of Sir Moses Montefiore. Montefiore's first wife was Therese Alice Schorstein, who had been a student at Girton College, Cambridge. She died in 1889 and, two years later, he endowed a prize in her memory – the Therese Montefiore Memorial Prize. Their son was Leonard G. Montefiore. Montefiore remarried at the West London Synagogue on 24 July 1902. His second wife was Florence Fyfe Brereton Ward, daughter of Richard James Ward, and a Vice Mistress at Girton, having started there as Librarian. He was educated at Balliol College, Oxford, where he obtained a first class honours degree in the classical final examination, and where he came under the influence of Benjamin Jowett and T. H. Green. Intended originally for the ministry of the West London Synagogue, he studied theology in Berlin, but finding himself unable to sympathise with the arrest of the Reform Movement, he devoted himself instead to scholarly and philanthropic pursuits. He nevertheless continued to be a spiritual teacher and preacher, though in a lay capacity, and published a volume of sermons, in conjunction with Israel Abrahams, entitled "Aspects of Judaism" (London, 1894). In 1886, he was selected by the Hibbert Trustees to deliver their course of lectures for 1892 ("The Origin of Religion as Illustrated by the Ancient Hebrews"). In these lectures, Montefiore made a permanent contribution to the science of theology. In 1896, he published the first volume of his "Bible for Home Reading," forming a commentary on the Bible with moral reflections from the standpoint of the "higher criticism"; the second volume appeared in 1899. In 1888 Montefiore founded and edited, in conjunction with Israel Abrahams, the "Jewish Quarterly Review", a journal that stood on the very highest level of contemporary Jewish scholarship, and in which numerous contributions from his pen have appeared.
Ұстаздар мен ұстанымдар
Яһуди дінбасылары арасында Монтефиоре христиан дінін зерттеуге арнаған уақыты мен күшімен ерекшеленді. Оның Иса мен Тарслық Пауылға деген көзқарасының тым жайдарлы болғаны үшін көптеген адамдар тарапынан сынға ұшырады және үлкен дау тудырды. Соның ішінде ол 20-шы ғасырдың басында Синоптикалық Евангелияларға екі томдық түсіндірме жазды, 1935 жылы жарық көрген «Жүдей Иса туралы не ойлайды» және 1914 жылғы «Иудаизм және Пауыл» еңбектерін жариялады. Ол пастор Симеон Сингерге стандартты ағылшын-яһуди дұға кітабын дайындауға көмектесті. Бұл алғашқы басылымның алғы сөзінде аталып өтті, бірақ екінші басылымның алғы сөзінен оның аты алынып тасталды. Монтефиоре білім беру мәселелеріндегі маңызды сарапшылардың бірі болды. Монтефиоре бастауыш мектептердегі еврей оқушыларына арналған мұғалімдерді даярлау курстарын университеттерде өткізуге көмектесіп, олардың білім алу мүмкіндіктерін кеңейтті. Монтефиоре Лондондағы яһуди діни қозғалыстарындағы либералды бағыттарды қолдады және Яһуди діни одағының президенті болды. 1899-1900 жылдары Англия Яһуди тарихи қоғамының президенті қызметін атқарды. Ол ағылшын-яһуди қауымдастығының ірі қайырымдастарындарының бірі саналды және түрлі маңызды ұйымдарда қызмет етті.
Among Jewish religious leaders, Montefiore was unusual for the time and energy he devoted to the study of Christianity. He provoked considerable controversy for what was perceived by many to be an overly sympathetic attitude towards Jesus and Paul of Tarsus. Inter alia, he wrote a two volume commentary on the Synoptic gospels in the early part of the twentieth century, What A Jew Thinks about Jesus, published in 1935, and Judaism and St. Paul (1914). He assisted Rev. Simeon Singer in preparing the standard Anglo Jewish prayer book. This was acknowledged in the original preface, but his name was removed from the preface of the second edition. Montefiore was one of the leading authorities on questions of education. Montefiore was mainly instrumental in enabling Jewish pupil teachers at elementary schools to enjoy the advantages of training in classes held for the purpose at the universities. Montefiore showed great sympathy with all liberal tendencies in Jewish religious movements in London and was president of the Jewish Religious Union. He was president of the Jewish Historical Society of England in 1899–1900. He ranked as one of the leading philanthropists in the Anglo Jewish community and held office in various important bodies.
Топтың қатысуы
Құрметті ғалым, меценат және рухани көшбасшы ретінде Клод Монтефиоре иудаизмді түбегейлі өзгертуге ұмтылған білімді мирян тобының ішіндегі маңызды тұлға. Ол 20 ғасырдың басында британдық либералды иудаизмнің негізін қалаушы болды, замандастары арасында ең өзгеше ағылшын-яһуди діни ойшылы саналды және бүгінгі күнге дейін даулы фигура болып қана қоймай, әсерлі де саналады. Монтефиоре өзінің қарсыластарын ашуландырып, радикалды бағдарламасымен жақтастарын да жиі наразылыққа толы қалдырды. Ол тарихи және әдеби талдау нәтижелерін яһуди кітаптарына қолданып, раввиндердің ойларын жүйелеуге тырысып, христиан теологиясының кейбір аспектілерін зерттеп, жаңаша түсіндіруге ұмтылды. Оның этикалық және теологиялық толғаныстарына Иса мен Пауылдың ұстанымдарын қаншалықты сіңіргені оны еврей реформаторларының арасында ерекшелендіреді. Христиандармен және христиандық ойлармен байланыстағы тәжірибесі оны еврей-христиан диалогына толыққанды қатысқандардың алдағы жол көрсетушісі ретінде қарастыруға мүмкіндік береді.
As a revered scholar, philanthropist and spiritual authority, Claude Montefiore belongs to that important group of learned laymen who have sought to revolutionise Judaism. He was a founder of British Liberal Judaism at the turn of the 20th century, considered to be the most original Anglo Jewish religious thinker of his day, and still remains a highly controversial figure. Montefiore infuriated his enemies and often alienated his supporters with his radical agenda in which he applied the findings of historical and literary analysis to the Jewish scriptures, attempted to radically systemise rabbinic thought, and by his desire to learn from and re express aspects of Christian theology. The extent to which he incorporated the teachings of Jesus and Paul into his own ethical and theological musings makes him unique among Jewish reformers. In his dealings with Christians and Christian thought, he can also be regarded as a forerunner to those who would later fully partake in Jewish Christian dialogue.