«Au Hasard Balthazar» (1966) – Робер Брессонның трагедиялық фильмі. Есек арқылы адамдардың қатыгездігі мен әсерлі эмоциялар бейнеленген, кино өнерінің шедеврі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Бальтазар» (фр. Au Hasard Balthazar; «Балтазар, кездейсоқ» деген мағынаны білдіреді), сондай-ақ «Балтазар» деп те белгілі, – Роберт Брессонның 1966 жылы түсірген француз трагедиялық фильмі. Фильмнің 1868–69 жылдардағы Федор Достоевскийдің «Ақымақ» романының бір бөлімінен шабыттанғаны айтылады. Фильмде есек әртүрлі иелерге беріледі, олардың көпшілігі оған бейжай қарап, қатыгездікпен өмілдеді. Брессонның аскетикалық режиссерлік стилімен және терең эмоционалдық әсерімен ерекшеленетін бұл фильм, барлық уақыттағы ең ұлы фильмдердің бірі саналады.
Au Hasard Balthazar (o a. zaʁ bal. ta. zaʁ; meaning "Balthazar, at Random"), also known as Balthazar, is a 1966 French tragedy film directed by Robert Bresson. Believed to be inspired by a passage from Fyodor Dostoyevsky's 1868–69 novel The Idiot, the film follows a donkey as he is given to various owners, most of whom treat him callously. Noted for Bresson's ascetic directorial style and regarded as a work of profound emotional effect, it is frequently listed as one of the greatest films of all time.
Сюжет
Пиренейлер маңындағы француздық ауылдарда жас балаларды асырап алады. Олар есекті (соны Балтазар деп атайды) Жақыптың бала кезіндегі сүйіктісі Маримен бірге шомылдыру рәсімінен өткізеді, оның әкесі көрші мектепте мұғалім. Жакустың бір әпкесі қайтыс болғаннан кейін, оның отбасы ферманы тастап кетеді, ал Маридің отбасы оны еркін түрде алады. Есекті жергілікті шаруаларға береді, олар оны өте ауыр жұмыс істейді. Жылдар өте Балтазар апатқа ұшырап, қашып кетеді, ол енді жасөспірім Мариге қайта оралады. Маридің әкесі Жактың әкесімен ферма үшін заңды дауларға түседі, ал есек жергілікті нан пісіруханасына жеткізіп беру үшін беріледі. Жас қылмыскерлердің жетекшісі Жерар нан пісіретін дүкеннің жеткізушісі. Ол Балтазарға қызғанышпен қарайды, өйткені Мари оны жақсы көреді және есекті қамқорлыққа алып, оған қатыгездікпен қарайды. Бір күні 2CV машинасын айдап келе жатқан Мари жол жиегінде тұрған есекті көріп, сәлемдесу үшін тоқтап қалады. Жақын жерде ұйықтап жатқан Жерар оның машинасына түсіп, талап етілгенде кетуден бас тартады. Ол Жерардың қашуға тырысудан бас тартқаннан кейін оған жыныстық қатынас жасағанын және кейін үйіне қарай жүретінін білдіреді. Мари ата-анасын тастап, қатыгез Жерармен қарым-қатынасқа түседі. Жерарды жергілікті полиция бөлімшесіне шақырып, онымен бірге күдікті болып табылатын алкоголик Арнольдпен бірге кісі өлтіру туралы жауапқа тартады. Екеуі де тұтқындалған жоқ. Жерар мен оның тобы Арнольдқа шабуыл жасап, оны кісі өлтіруші және масқара көгершін деп атайды. Балтазар ауырып, еуропалық емделуге жақындап қалғанда, Арнольд сөзін бөліп, есекті алып тастайды. Балтазар сауығып, Арнольд есек пен тағы біреуін Пиренейді аралап туристерді жетелейтін болады. Маусым аяқталғаннан кейін Балтазар қашып кетіп, циркке қосылады. Бірақ есек Арнольдты көрермендердің арасында көргенде, ол ашуланып, Арнольд оны қайтарып алады. Арнольдтың ағасы қайтыс болып, байлыққа ие болады. Ол барда жабайы той өткізеді, онда Мари мен оның анасы сөйлеседі және үйге келуді сұрайды, ал Мари бұдан бас тартады. Жерар Арнольдты Балтазардың арқасына отырғызады. Алайда, ол қатты мас болғандықтан, құлап, басын жерге соғып, қайтыс болады. Полиция Балтазарды базарға жібереді. Бір жергілікті ашкөз диқан есекті сатып алып, оны су сорып, ұнтақ тарту үшін пайдаланады (сонымен оны қорлайды). Бір жаңбырлы түнде Мари, ылғалданған күйі, диірменшінің есігін қағып, баспана сұрап келеді. Ол Жерардан қашып кетті. Тегінші оған серігі болып, қашып кетуіне көмектесетінін айтады, өйткені ол оған "қашып кетуді" қалайтынын айтады, бірақ келесі күні таңертең ата-анасын көріп, оларға есекті ұсынады, бұл Маридің соңынан еретініне нұсқайды. Мари ата-анасына қайта оралады. Жақсылықпен үйленгісі келген Жақсылық оған келіп, Марияның өзін қалай қорлағандығын айтса да, ол ойынан бас тартпайды. Жаков сондай-ақ, оның әкесі сот Маридің әкесіне төлеуге бұйырған ақшаны қаламайтынын айтады. Маридің жауабы екі түрлі: ол Жакусқа ашулы ма, әлде онымен бірге болғысы келе ме, ол да білмейді. Ол Жерармен "сұрасып алуды" қалайтынын айтады және олар кездесетін қораға барады. Жерар өзінің тобымен бірге сонда болады, олар оны киімсіз қылып, ұрып-соғып, кейін оны құлыптап қояды. Маридің әкесі мен Жак оны тауып, терезеден кіргізеді. Олар оны Балтазардың арбасына сүйретіп үйіне алып келеді. Кейін Жаков Маримен көрісуді сұрайды, бірақ оның анасы төмен түсіп: "Ол кеткен, енді қайтып келмейді", - дейді. Маридің әкесі көп ұзамай діни қызметкердің келгенінен кейін қайтыс болады. Маридің анасы қайғырып жатқанда, Жерар өзінің тобымен келіп, Балтазарды қарыз алуға болатынын сұрайды. Маридің анасы бас тартады, өйткені Балтазар Маридің әкесі күлін өзінің жерлеу процессиясында алып жүруге тиіс. Қараңғы түнде Жерар Балтазарды Испания шекарасынан контрабандалық тауарлар тасымалдауға алып кетеді. Жерар мен оның серіктесі өздерінің байланыс байланысымен кездесетін болса, олардың орнына кеден күзетшілері атып жібереді және олар қашып кетеді, Балтазарды өз тағдырына қалдырады. Таңертең Балтазардың оқпен жарақаттанғанын көреміз. Қойшы мен оның отары келеді. Қойлар Балтазардың айналасына жиналып, қоңырауларын шаңқыратып тұр. Ол жатып, өледі.
In the French countryside near the Pyrenees, a baby donkey is adopted by young children – Jacques and his sisters, who live on a farm. They baptize the donkey (and christen it Balthazar) along with Marie, Jacques's childhood sweetheart, whose father is the teacher at the small school next door. When one of Jacques' sisters dies, his family vacates the farm, and Marie's family take it over in a loose arrangement. The donkey is given away to local farmhands who work it very hard. Years pass until Balthazar is involved in an accident and runs off, finding its way back to Marie, who is now a teenager. Marie's father gets involved in legal wrangles over the farm with Jacques’s father, and the donkey is given away to a local bakery for delivery work. Gérard, leader of a young criminal gang, is the delivery boy at the bakery. He is jealous of Balthazar because Marie loves him, and takes charge of the donkey, treating it cruelly. Marie, driving a 2CV one day, sees the donkey at the roadside and stops to greet it. Gérard, who had been sleeping nearby, gets into her car and refuses to leave when demanded. It is implied that Gérard sexually assaults her after she gives up on attempting to flee, and afterwards she drives home. Marie enters into an abusive relationship with the violent Gérard, leaving her parents. Gérard is summoned to the local police station and questioned about a murder along with Arnold, an alcoholic who is also a suspect. Neither is arrested. Gérard and his gang assault Arnold, calling him a murderer and a stool pigeon. Balthazar becomes ill and is nearly euthanized, but Arnold interrupts and takes the donkey off their hands. Balthazar recovers and Arnold uses the donkey and another to guide tourists around the Pyrenees. When the season ends, Balthazar escapes and joins a circus. But when the donkey sees Arnold in the audience it goes berserk, and Arnold retrieves it. Arnold's uncle dies and he inherits a fortune. He throws a wild party at a bar, at which Marie and her mother talk and she is asked to come home, which Marie refuses to do. Gérard puts Arnold on Balthazar's back to ride home. However, he is so drunk he falls off, hits his head on the ground and dies. The police send Balthazar to market. An avaricious local miller buys the donkey, using (and abusing) it for pumping water and milling. One rainy night, Marie, soaking wet, knocks on the miller's door asking for shelter – she has run away from Gérard. The miller says he'll be her companion and help her to escape, as she confided in him that she wished to "run away" – but the next morning sees her parents and offers them the donkey, the implication being that Marie will follow. Marie goes back to her parents. Jacques visits, wanting to marry her, and when Marie tells him about the abuse she has suffered he does not change his mind. Jacques also says that his father does not want the money the court ordered Marie's father to pay him. Marie is conflicted and is not sure if she is angry with Jacques or if she wants to be with him. She says she wants to "have it out" with Gérard and goes to visit a barn where they used to meet. Gérard is there with his gang, and they strip her, beat her, then lock her in. Marie's father and Jacques find her and break a window to get in. They take her home, pulled in a cart by Balthazar. Later Jacques wants to see Marie, but her mother comes downstairs and says, "She's gone and will never come back." Marie's father dies shortly after, when visited by a priest. While Marie's mother is grieving, Gérard turns up with his gang and asks if they can borrow Balthazar. Marie's mother refuses, as Balthazar is to carry the ashes of Marie's father in his funeral procession. In the dark of night Gérard abducts Balthazar to carry contraband over the Spanish border. When Gérard and his accomplice are supposed to meet their contact, they are instead shot at by customs guards and they flee, leaving Balthazar to his fate. In the morning, we see Balthazar has a gunshot wound. A shepherd and his flock come. The sheep gather around Balthazar, their bells jangling. He lies down and dies.
Өндіріс
"Таза кинематография" теориясын қолданып, бірнеше түрме тақырыбындағы фильмдер түсіргеннен кейін Брессон өзге киношүгілдік стилге көшуді қалады. Бұл оқиға Фёдор Достоевскийдің "Ақымақ" романынан шабыттанды. Балтазар өміріндегі әрбір эпизод жеті өлімдік күнәнің бірін көрсетеді. Брессон кейін фильмнің "бірін-бірі қиылыстыратын көптеген сызықтардан тұратынын" және Балтазардың христиандық иманның символы болуы керегін айтты. Брессон фильмді Швециялық кино институтының көмегімен жасады. Виаземскидің 2007 жылғы "Жас қыз" романында, олар Брессонмен фильм түсірілімі кезінде жақын қарым-қатынас құрған, бірақ бұл қарым-қатынас толыққанды болмаған. Олар бір-жақ бөлмелерде тұрды, және Виаземски былай деді: "Басында ол маған қолымнан ұстап немесе жағымды сылап қанағаттанды. Бірақ содан кейін ол мені сүйіскелегенде, мен оны кері итеріп жібердім, ол талап етпеді, бірақ ол соншалықты қайғылы көрінді, мен әрқашан өзімді кінәлі сезіндім". Кейін Виаземски фильм тобының бір мүшесімен қарым-қатынас жасады, ол Брессонды махаббатты ретінде қабылдамауға оған батылдық берді деді. Брессон кәсіби емес актерлерді таңдап, олардың тәжірибесіздігін фильмдерінде нақты реализмді жасау үшін пайдаланды. Виаземски былай деді: "Оның мақсаты мені актриса болуға үйрету емес еді. Мен рөлден туған эмоцияны сезіндім, кейін басқа фильмдерде сол эмоцияны қалай пайдалануға болатынын білдім". Гислен Клоке "Au Hasard Balthazar" фильмінің операторы болды; бұл Клоке Брессон үшін түсірген үш фильмнің біріншісі еді. Брессонның Леонс Анри Бюрельмен ұзақ ынтымақтастығы Брессонның алдыңғы фильмі "Жоанна д'Арк сотта" аяқталды. Дэрил Чиннің айтуынша, Брессон мен Клоке "күн сәулесімен шағылысқан, нәзік кинематографиялық стильді дамытты; Клоке фотосуретті айқын қара-ақ контрастқа дейін кеңейтпей, тіпті сұр түстердің де жарқырауы үшін жарықты күшейтті". Фильмнің монтажшысы – француз киносының ардагері Реймонд Лами, оның алғашқы монтаждық жұмысы 1931 жылы жарық көрді. 1956 жылдан 1971 жылға дейін Лами Брессонның барлық фильмдерін монтаждады, "Жоанна д'Арк сотта" (1962) фильмін қоспағанда.
After making several prison themed films using his theory of "pure cinematography", Bresson stated that he wanted to move onto a different style of filmmaking. The story was inspired by Fyodor Dostoyevsky's The Idiot and each episode in Balthazar's life represents one of the seven deadly sins. Bresson later stated that the film was "made up of many lines that intersect one another" and that Balthazar was meant to be a symbol of Christian faith. Bresson produced the film with help from the Swedish Film Institute. According to Wiazemsky's 2007 novel Jeune Fille, she and Bresson developed a close relationship during the shooting of the film, although it was not consummated. On location they stayed in adjoining rooms and Wiazemsky said that "at first, he would content himself by holding my arm, or stroking my cheek. But then came the disagreeable moment when he would try to kiss me I would push him away and he wouldn't insist, but he looked so unhappy that I always felt guilty." Later Wiazemsky had sex with a member of the film's crew, which she says gave her the courage to reject Bresson as a lover. Bresson was known to cast nonprofessional actors and use their inexperience to create a specific type of realism in his films. Wiazemsky states: "It was not his intention to teach me how to be an actress. Almost against the grain, I felt the emotion the role provoked in me, and later, in other films, I learned how to use that emotion." Ghislain Cloquet was the cinematographer for Au Hasard Balthazar; it was the first of three films Cloquet shot for Bresson. Bresson's long collaboration with Léonce Henri Burel had ended with Bresson's previous film, The Trial of Joan of Arc. As described by Daryl Chin, Bresson and Cloquet "would evolve a cinematic style of subtle, sun dappled radiance; without extending the photography into extremes of chiaroscuro contrast, Cloquet would heighten the lighting so that even the greys would glisten." The film's editor was Raymond Lamy, a veteran of French cinema whose first editing credit was in 1931. From 1956 through 1971, Lamy edited all of Bresson's films excepting The Trial of Joan of Arc (1962).
Қабылдау
Au Hasard Balthazar алғаш рет 1966 жылы Нью-Йоркте өткен кинофестивальде көрсетілгенде, "көптеген сыншылардың пікірі жағымсыз болды". Дегенмен, Еуропадағы сыншылардың пікірлері өте жағымды болды. Белгілі кинорежиссер және Cahiers du Cinéma журналының сыншысы Жан-Люк Годар: "Бұл фильмді көрген әркім қатты таңғалады, себебі бұл фильм бір жарым сағаттың ішіндегі әлемнің өзі" деді. Ол 1970 жылы жазған мақаласында: "Мен көрген ешбір фильм менің бүкіл болмысымды осылай тебіренткен емес. Ол – көркемдік тұрғыдан толыққанды жүзеге асырылған эмоционалдық сезімдердің ең биік деңгейі" деп бағалады. Бірақ Нью-Йорк киносыншысы Паулин Каэл, кейбір адамдар бұл туындыны шедевр деп есептегенімен, "басқалары оны тым жайғақ және мағынасыз деп таба алады" деп жазды. Ингмар Бергман: "Бұл Балтазарды мен түсінбедім, ол өте жалықтырды. Маған есек қызықсыз, ал адам әрқашан қызықты." Фильмдегі діни суреттер, рухани теңеулер және натуралистік, минималистік эстетикалық стиль сыншылар тарапынан кеңінен мақтау алды. 2005 жылы Джеймс Куандт оны "есек пен құлдырау туралы қысқа, эллипстік әңгіме" деп атады, онда "ауырсыну мен қорлаудың көркем бейнеленген суреттері" және "қатыгездіктің жинақтары" бар, олар күшті рухани хабарды жеткізеді. 2003 жылы Дж. Хоберман: "Роберт Брессонның жүректі ауыртып, керемет "Au Hasard Balthazar" (1966) – Францияның ауылдық жерлеріндегі есектің өмірі мен өлімі туралы әңгіме – 20 ғасырдың ең ұлы кинорежиссерлерінің бірі жасаған ең бағалы туынды" деді. Манола Даргис "Au Hasard Balthazar" фильмін "тарихтағы ең ұлы фильмдердің бірі" деп санайды, оның "ақыл-ойымен қатар жүрек пен жанды да қозғайтынын" жазды. Роджер Эберт: "Брессонның гениалдылығы – ол бізге Балтазардың "кері реакция кадрларының" бірі ретінде сипатталатын бір сәтті де көрсетпейді. Басқа кинодағы жануарлар көздерін айналдырып, аяқтарын тепсе, Балтазар тек қана жүреді немесе күтеді, өзінің жүк тасуға арналған жануар екенін біліп, өмірінің жүк тасудан немесе тасмаудан тұратынын сезінеді. Бұл – эмпатияның киносы." Игнатий Вишневский де осыған ұқсас пікір білдірді: "Брессон Балтазарды адамгершілікке жатқызуға ешқашан тырыспайды. Балтазардың адам табиғатынан білгені таза да, шектеулі де: жалғыз жас әйелдің құшағы, ашулы жас жігіттің себепсіз шабуылы, қожайындары ақша үшін уайымдайтын фермалардың жұмысы. Ол тек есек, сондықтан одан да көп нәрсе." Эберт сондай-ақ Брессонның актерлерге қатысты аскетикалық көзқарасын осы туындының эмоционалдық күшіне үлкен үлес қосқанын айтады: "Актерлер өмірді бізге олар туралы қалай сезінетіндігімізді білдірмей бейнелейді; өзіміз қалай сезінетінімізді шешуге мәжбүрміз, эмпатияға мәжбүрміз, сондықтан актерлер біз үшін сезінгеннен гөрі, көбінесе күшті сезімдерге ие боламыз." Metacritic, салмақты орташа есептейтін платформа, фильмге "Metacritic Must See" белгісін берді және 20 сыншының пікірі бойынша 100 балдың 98 балын алды.
When Au Hasard Balthazar first played in New York at the 1966 Film Festival, "it received mostly unfavorable notices". Reviews in Europe, however, were glowing. The noted filmmaker and Cahiers du Cinéma critic Jean Luc Godard said, "Everyone who sees this film will be absolutely astonished [ ] because this film is really the world in an hour and a half." wrote in his 1970 review: "No film I have ever seen has come so close to convulsing my entire being It stands by itself as one of the loftiest pinnacles of artistically realized emotional experience." The New Yorker film critic Pauline Kael, however, wrote that although some consider the work a masterpiece, "others may find it painstakingly tedious and offensively holy". Ingmar Bergman said, "this Balthazar, I didn't understand a word of it, it was so completely boring A donkey, to me, is completely uninteresting, but a human being is always interesting." The film's religious imagery, spiritual allegories and naturalistic, minimalist aesthetic style have since been widely praised by reviewers. In 2005, James Quandt referred to it as a "brief, elliptical tale about the life and death of a donkey" that has "exquisite renderings of pain and abasement" and "compendiums of cruelty" that tell a powerful spiritual message. In 2003, J. Hoberman stated, "Robert Bresson's heart breaking and magnificent Au Hasard Balthazar (1966) – the story of a donkey's life and death in rural France – is the supreme masterpiece by one of the greatest of 20th century filmmakers." Manohla Dargis views Au Hasard Balthazar as "one of the greatest films in history", writing that it "stirs the heart and soul as much as the mind." Roger Ebert argued, "The genius of Bresson's approach is that he never gives us a single moment that could be described as one of Balthazar's 'reaction shots.' Other movie animals may roll their eyes or stomp their hooves, but Balthazar simply walks or waits, regarding everything with the clarity of a donkey who knows it is a beast of burden, and that its life consists of either bearing or not bearing [ ] This is the cinema of empathy." Ignatiy Vishnevetsky similarly commented, "Bresson never attempts to humanize Balthazar. [ ] What Balthazar experiences of human nature is both pure and limited: the embrace of a lonely young woman, the unprovoked attack of an angry young man, and the work of the farms whose owners worry over money. He is only a donkey, and therefore something much more." Ebert also credits Bresson's ascetic approach to actors for much of the work's emotional power, writing, "The actors portray lives without informing us how to feel about them; forced to decide for ourselves how to feel, forced to empathize, we often have stronger feelings than if the actors were feeling them for us." Metacritic, which uses a weighted average, assigned the film a "Metacritic Must See" designation alongside a score of 98 out of 100, based on 20 critics.
Сыйлықтар мен мұра
Фильм 1966 жылы Венеция кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетіліп, OCIC (Халықаралық католиктік кино ұйымы) сыйлығын, Сан-Джорджо сыйлығын және Жаңа кино сыйлығын жеңіп алды. «Ау Хазар Балтазар» 1977 жылы үнді режиссері Джон Абрахамның «Аграхаратхил Кажутай» атты тамил тіліндегі фильміне шабыт көзі болды. Фильм шыққан кезде сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, ал 2013 жылы IBN Live тізіміндегі барлық уақыттың ең үздік 100 үнді фильміне енді. 1978 жылы «Аграхаратхил Кажутай» 25-ші Ұлттық кино сыйлығында тамил тіліндегі үздік көркем фильм номинациясында Ұлттық кино сыйлығын жеңіп алды. «Ау Хазар Балтазар» фильмінен шабыт алған басқа фильмдердің қатарында Тодд Солондздың «Wiener Dog» (2016) және Джерзи Сколимовскидің «EO» (2022) фильмдері бар. «Ау Хазар Балтазар» киножурналы «Sight & Sound» жүргізген 2012 жылғы сыншылардың «барлық уақыттың ең ұлы фильмдері» сауалнамасында он алтыншы орынға ие болды. Бұл фильм режиссерлер арасындағы дауыс беруде 21-ші орынды алды, соның ішінде 18 дауыс жинады. 2002 жылғы сауалнамада Майкл Ханеке осы фильмді бірінші орынға қойды. Неміс режиссері Вернер Герцог бұл фильмді жоғары бағалап, «таңғажайып» деп атады. Американдық режиссер Вес Андерсон осы фильмді Criterion Collection кітапханасындағы сүйікті фильмдерінің бірі деп санады. Американдық режиссер Ричард Линклейтер бұл фильмді Criterion Collection-нан жасаған ең үздік 10 фильмнің тізіміне енгізді. 2018 жылы фильм BBC-нің 43 елден келген 209 киносыншысының дауыс беруі нәтижесінде 100 ең ұлы шетел тіліндегі фильмдер тізімінде 52-ші орынға ие болды.
The film premièred at the 1966 Venice Film Festival where it won the OCIC (International Catholic Organization for Cinema) Award, the San Giorgio Prize, and the New Cinema Award. Au Hasard Balthazar is the inspiration for 1977 Tamil language film Agraharathil Kazhutai directed by Indian director John Abraham. The film was critically acclaimed upon its release and in 2013 and it was listed in IBN Live's 100 Greatest Indian movies of all time. In 1978, Agraharathil Kazhutai won the National Film Award for Best Feature Film in Tamil at the 25th National Film Awards. Other films inspired by Au Hasard Balthazar include Todd Solondz's Wiener Dog (2016) and Jerzy Skolimowski's EO (2022). Au Hasard Balthazar was ranked sixteenth on the 2012 critics' poll of "the greatest films of all time" conducted by the film magazine Sight & Sound. It was also 21st in the directors' poll, receiving 18 votes from filmmakers including Nuri Bilge Ceylan and Béla Tarr. It was also the first place choice of Michael Haneke in the 2002 poll. The German filmmaker Werner Herzog praised the film and called it "incredible". The American filmmaker Wes Anderson listed the film as one of his favorite films in the Criterion Collection library. The American filmmaker Richard Linklater listed the film in his top 10 film list from the Criterion Collection. In 2018 the film ranked 52nd on the BBC's list of the 100 greatest foreign language films, as voted on by 209 film critics from 43 countries.
Үй медиасы
2008 жылы фильм Criterion Collection жинағына ағылшын тіліндегі субтитрлері бар 1-аймақтық DVD ретінде жарық көрді. 2013 жылы Artificial Eye компаниясы 2-аймақтық DVD-ні қайтадан ағылшын тіліндегі субтитрлермен шығарды.
In 2008, the film was released to the Criterion Collection as a region 1 DVD with English subtitles. In 2013 a region 2 DVD was released by Artificial Eye, again with English subtitles.