Мелания Старшая: Римдік христиан, аскет. 350 ж. шамасында Испанияда туған, қажылық сапар жасап, христиан дінін таратуға көмектескен. Нитрия шөлдеріндегі монахтарға қолдау көрсеткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мелания Үлкен, латынша Melania Maior (Испанияда туған, шамамен 350 ж., Иерусалимде 410 жылға дейін, Рим маңындағы аймақтарда қайтыс болды). Оның күйеуі мен үш ұлының екеуі оның жиырма екі жасқа толғанда қайтыс болды. Ол Римде христиан дініне кірді және ұлы Валериус Публиколаны қамқоршысымен қалдырып, Александрияға, басқа христиан аскет-монахтарға қосылу үшін, қызметшілерімен бірге аттанды. Кристин Шенк (CSJ) оның «байлығы мен ықпалын Нитрия шөліндегі монахтарға, дін қызметкерлеріне және епископтарға көмектесу үшін пайдаланғанын» жазды. Ол Египеттегі Александрияға жақын (қазіргі Уди-Натрун деп аталатын) шөл далада шамамен алты ай бойы монахтармен бірге тұрды. 373 жылы епископ Афанасий қайтыс болғаннан кейін қуғын-сүргін басталғанда, көптеген монахтар Палестинадағы Диокесареяға жер аударылды, Мелания олардың ізінен еріп, қаржылық қолдау көрсетті. Губернатор оны қысқа мерзімге түрмеге қамады, бірақ оның жоғары әлеуметтік статусын түсінген соң босатты. Ол Иерусалимде монастырь, ал Зәйтүн тауында Аквилеялық монах және теолог Руфин үшін монастырь салдырды. 390 жылдары Оригенге қатысты дауға Оригеншіл ретінде қатысқандықтан, Иероним оған ерекше қатыгездікпен қарады, оның есімін тілге тиек етіп, «аты қара, мінезі де қара» деп атады (ол бұрынғы мақтауларын жазбаларынан жоюға тырысты). Галатиялық Палладиус оны «дүниені жақсы көрген, білімді әйел» деп сипаттады. Августин Паулинға оның туысының ұлы Валериус 406 жылы қайтыс болғанда Солтүстік Африкада болғанын жазды. Ол қасиетті саналады және оның мерекесі 8 маусымда тойланады.
Melania the Elder, Latin Melania Maior (born in Spain, ca. 350 died in Jerusalem before 410 to the suburbs of Rome. Her husband and two out of three sons had died by the time she was twenty two. She became a Christian in Rome and, leaving her son, Valerius Publicola, with a guardian, set off to Alexandria, accompanied by her servants, to join other Christian ascetics to visit the monks at Nitria. Christine Schenk CSJ writes that she "used her wealth and influence to help monks, priests, and bishops in the Nitrian Desert." She stayed with the monks in the desert near Alexandria, Egypt (today the area is known as Wadi Natroun) for about six months. When persecution broke out after the death of Bishop Athanasius in 373 and many of the monks were exiled to Diocaesaraea in Palestine, Melania followed and supported them financially. The governor had her briefly imprisoned, but released her when he realized her social status. She built a convent in Jerusalem, and a monastery on the Mount of Olives for the monk and theologian Rufinus of Aquileia. Because of her involvement as a pro Origenist in the controversy over Origen in the 390s, Jerome was especially vitriolic about her, punning on her name and calling her "black in name and black in nature." (He tried to expunge his earlier lavish praises of her from his writings.) Palladius of Galatia described her as "a very learned lady who loved the world". Augustine of Hippo wrote Paulinus that his kinswoman was in North Africa when her son, Valerius, died in 406. She is regarded as a saint and her feast day is June 8.
Ықпал
Ол Понттық Евагрийдің рухани кеңесшісі болды, ол Шығыс православиелік Филокалияда кездесетін бірнеше мәтіннің авторы. Ол оны Мысырға барып, шөлдегі дервиштерге қосылуға ықпал етті және ол онда болған кезде онымен хаттасып тұрды.
She was a spiritual mentor to Evagrius of Pontus, author of some texts found in the Eastern Orthodox Philokalia. She persuaded him to go to Egypt to join the desert ascetics and carried on a correspondence with him while he was there.